Het uitgangspunt, of liever gezegd de gimmick, is simpel: pratende honden. En deze keer hebben ze als verklaring het volgende bedacht: de tiener Owen is gek op honden. Zo gek dat hij een hondenuitlaatservice voor de buurt is begonnen, inclusief zelfverzonnen bedrijfskleding. En dat in een land waar je verplicht poep van de stoep moet scheppen…
Waarom zijn ouders, die verder de kwaadsten niet zijn, hem nooit zelf een hond hebben gegeven is niet duidelijk maar gelukkig mag hij nu toch eindelijk zelf een keffertje uit het asiel halen. Het wordt een klein, lichtbruin beestje dat hij 'Hubble' doopt.

Wat wij dan al weten is dat Hubble de avond tevoren met zijn eigen vliegende schotel op aarde is neergestort. Zo klein als-ie is, hebben we hier namelijk te maken met een officiële inspecteur van het hondenvolk. Het blijkt dat de planeet Sirius (in de constellatie Canis Major, daarom in het Engels ook wel The Dog Star genoemd) bevolkt wordt door honden, die duizenden jaren geleden een expeditie naar de aarde hebben gestuurd om onze planeet te koloniseren. Hubble komt eens kijken hoe de hondenvlag erbij hangt (en vermoedelijk ook of er wel elke dag iemand tegen de vlaggemast aan piest.) Helaas is hij kort na de landing door de gemeentelijke hondenvanger in zijn kraag gevat en in een kooi gestopt, om te wachten op een nieuw baasje. Drie keer raden wie dat wordt. Okay, vier keer raden voor de fans van Frans Bauer. (Tip: het is NIET Frans Bauer.)

Door een nauwelijks verklaarde technische storing aan het wrak van de schotel krijgt Owen opeens het vermogen om de hondentaal te verstaan, waarna hij van Hubble over de inspectie van de aarde te horen krijgt. Dat nieuwtje zorgt met name bij Owens uitlaathonden voor enige paniek. Het is immers glashelder dat die kolonisatie niet echt is gelukt, al mogen die krengen dan in hun eentje op de bank en hebben ze ons afgericht om ze uit te laten en ballen te gooien.
Hubble laat zelfs doorschemeren dat naar aanleiding van zijn rapport waarschijnlijk besloten wordt om alle honden terug te halen naar Sirius voor heropvoeding, waarna de aarde met een schrijnend tekort aan hondenstront, gebeten kinderen en geluidsoverlast komt te zitten. Owen schijnt dat echter als een probleem te zien en dus gaat hij samen met de honden werken aan een plan.

Het aardige van deze film is dat de honden heel wat truukjes uithalen. Daarnaast bewegen hun lippen bewegen synchroon met wat ze zeggen, een arbeidsintensief geintje waar gelukkig niet op beknibbeld is. Het worden daardoor echte karakters, wat best een prestatie genoemd mag worden. Helaas is de humor érg braaf: de film bevat geen laag waar volwassen nog iets aan hebben en is bovendien nogal zoetsappig. Nu moet ik even melden dat ik een hekel aan honden heb, dus ik raak ook niet zo snel vertederd.
Wie van dit genre houdt moet in de videotheek ook eens vragen naar Cats and Dogs (een spionagefilm met honden), Snowdogs (Cuba Gooding Jr. die het met sledehonden aan de stok krijgt) en 102 Dalmatiers, voor als het ook getekende honden mogen zijn. Pratende katten zie je helaas veel minder: die krengen zijn nu eenmaal veel lastiger te trainen.

Ik heb trouwens geen idee wie de Nederlandse stemmen gaat doen, maar de Amerikaanse zijn niet erg bijzonder dus mijn verwachtingen voor de nasynchronisatie zijn ook niet erg hooggespannen. De stem van Hubble is in het Engels bijvoorbeeld van Matthew Broderick. Veel karakterlozer kan het toch niet. Ik vermoed dat bij Anthonie Kamerling binnenkort de telefoon gaat, maar het interesseert me te weinig om dat eens uit te zoeken. (Mocht het blijken te kloppen: het was écht een gok!)

Tot slot wil ik nog even melden dat deze film een homosexueel stel bevat. Een onopvallend stel, zonder leren broeken of rare gebaartjes, overigens. Dat is natuurlijk geen enkel probleem, maar het viel mij meteen op dat een van die honden (de bulldog) twee 'pappies' had. Zo staan ze ook op de aftiteling: Wilson's Dad en Wilson's Other Dad. Het zal mij aan mijn heterosexuele reet roesten, maar het is een teken des tijds. Ik vraag me alleen af of het verstandig is om, als we toch kinderen gaan indoctrineren, dat te doen in films met pratende honden uit het heelal. Afgezien daarvan is het een doorsnee kinderfilm. Niks meer, niks minder.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas