Ryan Turner (Charlie Sheen) is een beurshandelaar. Dat gaat hem goed af, dus woont hij in een duur appartement en kan hij zich een domme maar mooie vriendin veroorloven. Die vriendin heet Cindy Stein en heeft als enige bezigheid een adviescolumn voor een klein krantje. Omdat Lieve Cindy niet alleen dom maar ook oppervlakkig is, zou hoofdredactrice Page haar het liefst ter plekke ontslaan. Helaas heeft Cindy een waterdicht contract. (Daar heb ik in het echt overigens nog nooit van gehoord en zeker niet voor tutjes die een slechtgelezen adviescolumn schrijven.)

Tijdens een rondje golf met Donald Simpson, een invloedrijke uitgever, hoort Ryan 'per ongeluk' over plannen voor een belangrijke fusie. Hij heeft alle reden om aan te nemen dat Donald hem dat met opzet wil laten weten, zodat de koers van het aandeel Simpson flink zal stijgen. Ryan hapt en investeert niet alleen veel geld van klanten, maar zelfs zijn eigen kapitaal in aandelen Simpson. Tot zijn stomme verbazing wordt de fusie echter afgeblazen, wat een enorme strop oplevert en Ryan zijn baan kost wegens handel met voorkennis. Hij kan nergens meer aan de bak komen en gaat daarom met een krat bier en de afstandsbediening op Cindy's bank zitten met het vaste voornemen om er voorlopig niet meer vanaf te komen.
Na ongeveer een week kondigt Cindy aan dat ze een nieuwe vriend heeft: een rijke Braziliaan met een diamantmijn. "Denk erom dat de huur nog betaald moet worden," zijn haar laatste woorden voor ze de deur achter zich dicht trekt. Wat nu? Ryan heeft toch geld nodig.

Dan realiseert hij zich dat Cindy nog een column heeft bij een of ander blad. En dat is toch mooi betaald werk. Je voelt het aankomen: Ryan neemt stiekem de column over, waarbij hij tegen Page beweert dat Cindy ziek is en dat hij haar verzorgt. Zijn eerste pogingen om advies te geven pakken nog slechter uit dan Cindy's verhalen. Een voorbeeldje lijkt me aan de orde: "Beste Cindy, ik heb een behaarde bovenlip. Vinden mannen dat erg?" Antwoord: "Als mannen haar willen proeven, weten ze dat zelf ook wel te vinden."
Page springt bijna uit haar vel als ze dat leest, maar omdat Ryan een knappe en zelfverzekerde vent is (terwijl Page net herstelt van een gebroken hart, komt dat even mooi uit) krijgt 'Cindy' nog een laatste kans. Het kost wat moeite, maar uiteindelijk lukt het Ryan om zinnige adviezen te geven en de column wordt een hit.

Het klinkt erger dan het is, dat beloof ik u. Natuurlijk is er nog nooit een blad geweest dat uit het slop werd gehaald door een Lieve Lita-rubriek van 300 woorden en het gegeven dat een cynische beurshandelaar wordt gedwongen om na te denken over problemen van anderen en daardoor een wat zachtmoediger mens wordt is ook behoorlijk klef. Toch is het uiteindelijk geen probleem: Sheen speelt Ryan als een uiterst zelfverzekerde wijvendief, die zich geen seconde schaamt voor zijn gemene plan en die zowel Page als haar secretaresse moeiteloos om zijn vinger weet te winden. De grappen zijn leuk (hoewel ik de enige was die geregeld moest lachen, maar dat zegt niks want mijn "collega's" lachen bijna nooit. Dat is zeker 'not done' voor critici), het verhaal heeft precies het juiste tempo en de actrice die Page speelt is ook een lekker ding. Bij de 'ontknoping' wordt ook geen nodeloze poeha gemaakt: de meeste films in dit genre plakken er tegen het einde nog een zinloze autoachtervolging of iets vergelijkbaars tegenaan. In Good Advice blijft het bij subtiele wraak op de man die Ryan in de problemen heeft gebracht. Verder hoeven we er allemaal niet te lang over na te denken: Good Advice is een keurige, lekker bijdehante komedie.
Voor een eventuele Nederlandse remake wil ik mezelf van harte aanbevelen, want als iemand de rol van opportunistische broodschrijver aan kan, ben ik het wel...

Score: 7/10
Martijn Warnas