De anesthesie is lang een ondergeschoven kindje geweest in de geneeskunde. Tot ver in de middeleeuwen kon een patiënt voor of tijdens een ingreep kiezen uit drie soorten verdoving, te weten géén verdoving, grote hoeveelheden alcohol of een fikse klap op de kop. Ook werd er geëxperimenteerd met diverse opiaten, maar hun effecten lieten eveneens lang te wensen over. Een van de pioniers op dit gebied was zuster Mary Bernard, een non die in 1887 ging werken in St. Eries Hospital te Pennsylvania. Haar levensverhaal is dan ook zeer opmerkelijk.

The Golden Bowl gaat echter niet over haar, als u dat soms dacht. Was het maar waar. Ik wilde alleen maar melden dat deze hele medische discipline in een klap volstrekt overbodig is geworden door de film The Golden Bowl, die wel zo mensonterend saai en overbodig is dat Jasperina de Jong er niks bij is. Laat iemand deze film zien en je kunt ongemerkt met een roestige spijker een oog amputeren. Dat is dan hooguit een aangename onderbreking.

Het duurt bij sommige films wel eens een poosje voor je de karakters aardig gaat vinden. In het geval van The Golden Bowl wacht ik nog steeds. Normaal gesproken schrijf ik ook op wat er gebeurt en hoe de personages heten, maar na een half uur had ik nog niks opgeschreven: ik kon me gewoon niet voorstellen dat dit het was!
Uma Therman speelt een rolletje dus ik dacht nog: "Hoi, tieten!" Die van Uma had ik al een poosje niet gezien en ik vroeg me af hoe het met ze ging. Ook op DAT gebied stelt de film teleur.

Het verhaal gaat over vier mensen; vader en dochter Verver en hun respectievelijke partners. Adam Verver (Nick Nolte, die er vrij raar uitziet in een net pak als je hem alleen maar kent uit 48 Hours en Another 48 Hours) is Amerika's eerste miljardair. Hij is tevens een groot kunstliefhebber, net als zijn dochter Maggie. De twee zijn vaak samen. Maggie is getrouwd met een Italiaanse edelman, Amerigo. Ze noemen hem prins, maar ik heb nooit van de koning van Italie gehoord dus ik vertrouw dat niet helemaal. Italianen zijn niet in hun eerste leugentje gestikt, zoals menig Nederlands meisje zal kunnen getuigen. De vierde persoon van belang, voor zover je daar bij deze film van kunt spreken, is de vrouw van Adam Verver: Charlotte (Uma Therman). Oude bok Verver heeft dus een relatief jonge vrouw, zodat 'prins' Amerigo een schoonmoeder heeft van ongeveer zijn eigen leeftijd. Schoonmoeder en schoonzoon liggen elkaar wel en worden vaker met elkaar gesignaleerd dan met hun partners. Ze moeten ook wel, want vader en dochter Verver zijn nogal saaie types. Miljardair Verver is vrijwel altijd bezig met zijn levensproject: een enorm museum in de stad American City, de plek waar hij rijk werd. Dat de inwoners van die stad niet op een museum zitten te wachten kan hem overigens niet schelen. Nou ja, en zo gebeurt er nog wel het een en ander maar om nou te zeggen dat het interessant is... nee. Ameriga en Charlotte beginnen een verhouding en daar ontstaan dus spanningen door. Mij een biet. Hoe die gouden schaal in het verhaal past is ook volslagen oninteressant. Het heeft iets te maken met een verkoper die zich vijf jaar na dato ongevraagd nog twee klanten kan herinneren, op een moment dat het erg slecht uitkomt. De man geeft trouwens ook achteraf ongevraagd 50% korting op iets waarvan de klant niet doorhad dat het beschadigd was. Waarom kom ik nou nooit zo'n autodealer tegen?
Het aardigste wat ik over deze film kan melden betreft nog de decors en de aankleding: het speelt zich allemaal af in en om Londen, aan het begin van de 20e eeuw. Toen waren er wel auto's, maar nog weinig wegen. Straten in Londen die in werkelijkheid keurig geasfalteerd zijn, werden voor deze film speciaal voorzien van een meer passende deklaag. Vind ik persoonlijk geen reden om fl 17,50 voor te betalen, eerlijk gezegd. Deze film is maar marginaal interessanter dan gras zien groeien en net iets minder spannend dan een schildpaddenrace met als inzet een halve gevulde koek.

Score: 2/10
Martijn Warnas