Glitter is het speelfilmdebuut van zangeres Mariah Carey. Ik geef de zaal nu graag even een paar seconden gelegenheid om 'Oh, net als... hoe heet ze... in die film met Kevin Costner... The Body Guard, ja... he, hoe heet zij nou.... Whitney Houston!" te mompelen. Inderdaad. Kan ik weer verder?

Glitter is wat je noemt een 'star vehicle', oftewel een productie die speciaal is gemaakt om de reeds aanwezige talenten van de ster te benutten. Daar is op zich niks mis mee, want talent moet je gebruiken. In Glitter wordt dus veel gezongen. Voor Carey is de verhouding zang/gesproken tekst ongeveer 1:1.

Glitter is het verhaal van Billie (ja, met ie) Frank, een jong meisje dat van haar moeder, een verlopen nachtclubzangeres, leert zingen en een paar jaar later aan een geweldige carrière begint. Zonder moeder helaas, want die maakt er ondanks alle goede wil een zooitje van en haar dochter komt terecht in een opvanghuis. Daar ontmoet Billie twee meisjes met wie ze een bandje begint en dat leidt een paar jaar later, waarin ze een nog betere stem en een schitterend decolleté heeft gekweekt, tot een klusje als achtergrondkoor van een zangeres. Aangezien Silk, de zangeres in kwestie, tamelijk beroerd zingt (maar wel de vriendin van de producer is) wordt besloten dat Billie het nummer zingt en Silk dat playbackt. Milli Vannilli-style, met andere woorden.

De diskjockey Dice (Max Beesly, een soort low-budget Keanu Reeves) vindt dat Billie dat niet moet pikken. Hij gaat onderhandelen met Walker, de producer waar ze onder contract staat. Die weet ook wel dat hij goud in handen heeft en vraag $ 100.000 voor de overname van haar contract. Dice stemt toe, maar omdat hij dat geld ook niet in een ouwe sok heeft liggen krijgt hij Billie zogezegd op krediet.
Dice is aanvankelijk (oh-oh...) een goede producer. Hij weet welke aanbiedingen ze moet laten schieten en hoe je de aandacht trekt van de grote maatschappijen, dus al snel heeft Billie een heus platencontract inclusief een PR-assistente, nichterige types die met kleren en make-up rommelen en alles wat er verder bij komt kijken. Helaas ligt Dice niet zo goed bij de platenbazen, want hij protesteert luidkeels tegen alle pogingen om Billie als een sexy stoeipoes te profileren. Die strijd verliest hij en hij komt aan de zijlijn terecht, net als de twee andere dames van het oorspronkelijke bandje overigens. Niet dat hij al te veel mag klagen, want inmiddels heeft hij wel stevige verkering met Billie. Verder heeft hij daar weinig lol van, want Dice wil zo langzamerhand wel eens geld zien. En dat zou toch moeten lukken, gezien de stijgende lijn (zeg maar verticaal) in Billies carrière.

Daar laat ik het maar bij. U heeft nu wel een idee en als ik mijn werk een beetje goed gedaan heb, denken de meesten van u nu: "laat maar zitten." En dat lijkt me eerlijk gezegd de beste keuze. Glitter is helemaal niet slecht, maar meer als TV-film of desnoods uitgesponnen tot driedelige serie, maar voor een bioscoopfilm stelt het allemaal heel weinig voor, ondanks het aardige spel van de sprekende acteurs en de smakelijke rondingen en het gouden strotje van Carey. Die kan nu op haar CV zetten dat ze een keer in een echte film heeft meegespeeld en daar is ze hopelijk weer een poosje gelukkig mee. Je kunt in dit geval echt beter de soundtrack kopen dan een bioscoopkaartje.

Score: 5/10
Martijn Warnas