Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Dit verhaal gaat over een Engelse schooljongen die 'uit de kast' komt. Ik heb nu twee opties:

1. Ik schrijf een politiek correct verhaal en ik verzin een paar redenen waarom de film niet leuk is, zodat u denkt: "Tjonge, wat is het toch een professional, die Warnas." Hoewel ik dan heb zitten huichelen.
2. Ik ben eerlijk en ik vertel waarom de film niet leuk is. Waarop ik prompt wordt versleten voor homo-hater of iemand die het nog niet van zichzelf weet en zich er dus extra tegen verzet.

Optie nummer twee dan maar. Met mijn sexleven kan ik toch al nauwelijks hard maken dat ik op vrouwen val. Er zijn in elk geval verdomd weinig getuigen. (Is er dan werkelijk niets wat jij niet over jezelf zult zeggen om een goedkope grap te kunnen plaatsen? - Ed.)

Stephen Carter is een zestienjarige Engelse scholier die na schooltijd rondhangt bij een openbaar toilet in het park om daar mannen te ontmoeten. Dat gaat via een ingewikkeld ritueel van briefjes doorgeven via gaatjes in de wand van de WC-hokjes. Vreselijk hé? Opeens vind ik het lang zo erg niet meer om gewoon in de kroeg op een meisje af te stappen. Stephen vermaakt zich er echter wel mee, al is het wel vervelend dat hij zijn ouders nog niet heeft verteld dat hij zijn boterhammetje aan de verkee.. eh... andere kant smeert. De stoere jongens op school hebben hem al lang door en rammelen hem geregeld door elkaar, omdat hij een watje is.
De enige die er vanaf weet is zijn buurmeisje Linda. Zij heeft nogal een Rubensfiguur en dus zwijmelen ze samen over dezelfde onbereikbare jongens. In geval van nood (schoolfeesten, bruiloften) figureert Linda bovendien als Stephens stand-in vriendin. Voor mietje uitgescholden worden omdat je niet van voetbal houdt is één ding, maar Stephen vreest voor zijn leven als echt bekend wordt dat hij homosexueel is.

Op een dag ontmoet hij bij dat toilet een klasgenoot, John Dixon. John wil het eerst van zichzelf niet weten, maar langzamerhand kan hij zijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. En dan wordt het echt onsmakelijk...
Sorry, maar ik kan daar gewoon niet goed tegen. Het is net zoiets als sex tussen bejaarden of verstandelijk gehandicapten of brandwondenslachtoffers... sommige mensen kunnen er vertederd naar kijken maar ik wil de brandslang erop zetten. Dat is een karakterfout van me, dat geef ik meteen toe. De homo-propaganda roept nu meteen dat ik waarschijnlijk nog wat te verwerken heb. Zou ik ook zeggen, in hun plaats. Ik ben afgestudeerd in communicatiewetenschap dus ik weet wel iets van drogredenaties en manipulatie. Maar als iemand zit te gruwelen als een kandidaat bij Now or Never een krekel op moet eten, is dat dan meteen een stiekeme krekelfetishist of zou het gewoon zo kunnen zijn dat die persoon het niet op krekels heeft? Ik bedoel maar. (You've made your point, Mister 100% hetero. Schiet op met die review - Ed.)

Nu valt het nog wel mee met de sex. Verder dan zoenen komen ze niet. Maar twee kerels die elkaar aanstaren als Romeo en Julia bij de balconscéne en dat ruim anderhalf uur lang... dat is niet vol te houden. Bovendien zit de film verder vol met hitsige vrouwen waar niemand gebruik van maakt en dat steekt ook behoorlijk.

Er zullen ongetwijfeld jongens (en meisjes) zijn bij wie dit verhaal een gevoelige snaar raakt, maar als dat niet zo is blijft een flinterdun, voorspelbaar en veel te emotioneel verhaal over, waar verder ook weinig interessante sub-plots in zitten. Deze film preekt voor eigen parochie: potenrammers bekeer je er heus niet mee en wie nog in de kast zit zal uit deze film waarschijnlijk ook niet meteen de moed putten om zich in te schrijven voor de Gay Pride parade.

Hoofdrolspeler Ben Silverstone speelt overigens erg goed. Ik ben wel benieuwd of hij zelf voor zijn eigen team speelt. Zo niet, dan lijkt een Oscar me wel op zijn plaats. Zo ja, dan heeft hij het vast wat makkelijker gehad maar speelt hij desondanks een zeer sympathiek karakter. Brad Gorton, die de rol speelt van John Dixon, heeft overigens een extra zware rol omdat hij iemand moet spelen die een kant van zichzelf ontdekt waar hij eigenlijk niet op zit te wachten. Dat lukt niet helemaal.

Omdat het niet geheel ondenkbeeldig is dat ik gewoon een bevooroordeelde, bekrompen, ouderwetse fatsoensrakker ben, geef ik deze film geen cijfer. De bezoekers van de Internet Movie Database gaven gemiddeld een 8,0. Ik ben benieuwd naar de mening van mijn lezers. Als ik ze nog heb, na dit verhaal.

Score: geen
Martijn Warnas