Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Voordat ik deze bespreking van Flubber in de vijfde versnelling trap, even een vraag: hebben uitvinders in het algemeen écht een obsessie met het automatiseren van hun ontbijt, of is dat gewoon een cliché? Is er nog een gekke prof die in zijn keuken géén stellage heeft gebouwd waarlangs 's ochtends eieren in de koekepan rollen (bij voorkeur rechtstreeks uit een kip) en broodroosters de toast op het bord lanceren? Dat was leuk in Chitty Chitty Bang Bang, maar ik heb het nu wel weer gezien.

Professor Brainard (Robin Williams) heeft ook zo'n ontbijtmachine. Hét legitimatiebewijs van de zonderling, in filmland. Dat hij ook nog een pratende, vliegende secretaresse-robot heeft uitgevonden is kennelijk niet knap genoeg. (Ik word echt te oud voor kinderfilms: ik zat alleen maar te denken aan de marktwaarde van dat ding. Weebo, de robot in kwestie, speelt ook de hele tijd videofilmpjes af om haar statements kracht bij te zetten en ik vroeg me steeds af hoeveel RAM dat wel niet in beslag zou nemen...)

Brainard is verder ook het prototype van de verstrooide professor, van het spreekwoordelijke vlinderdasje tot het feit dat hij tot drie keer toe zijn eigen bruiloft vergeet aan toe. De derde keer was zijn excuus dat hij 'Flubber' aan het uitvinden was. Flubber is een groene substantie die stuitert als een gek en bovendien een aardig nummertje kan dansen. Duidelijk geïnspireerd door het succes van The Mask hebben de Disney-computers een tamelijk zielloos wezentje uitgespuugd, maar kinderen zullen het ongetwijfeld een giller vinden en wie ben ik dan, als cynische volwassene, om ze de lol te misgunnen dat zij nog kunnen lachen om rillend, grinninkend, dansend en van vorm veranderend snot? En eerlijk gezegd vond ik die groene dingetjes in mijn hagelslag de laatste tijd ook wel spannend. Ik was eerst een beetje huiverig want kinderen eten de smerigste dingen, maar mijn ontbijt is in jaren niet zo spannend geweest als toen ik bij het bestrooien van een bammetje die groene rakkers kon verwachten.

Oh ja, dit ging over een film en niet over beleg. Wel, Brainaird gebruikt de magische eigenschappen van Flubber om het basketbalteam van zijn universiteit te laten winnen. Dat is overigens een kneuzencircus waar de honden geen brood van lusten. Door het aanbrengen van Flubber op de zolen van hun sportschoenen springen ze echter met gemak vijf meter hoog en winnen zo een belangrijke wedstrijd.

Echt, Flubber is een leuke film. Er zit van alles in: professor moet vrouw terugveroveren, professor versus aartsrivaal, boeven op zoek naar de nieuwste uitvinding en pratende robotjes. En natuurlijk dansende groene klodders (in veel te korte, ongeïnspireerde scene's). Maar dan is het jammer dat de echte grappen zich richten op het thema 'stuiteren'. Dat schijnt humor te wezen. De hele film lijkt wel een kapstok om visuele gags te laten zien van mensen die bowlingballen op hun kop krijgen of van stuiterballen die het meubilair mollen. Maar ja, weet ik veel wat kinderen tegenwoordig leuk vinden... En dat is meteen mijn laatste punt: er zit eigenlijk geen dubbele laag in voor volwassen en dat is bij veel Disney-films wel anders. Flubber is echt flubber: licht, luchtig en van de hak op de tak. Maar wie had ook anders verwacht?

Martijn Warnas

Score: 7/10

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .