Gek is dat, hoe sommige ideeën soms twee keer kort na elkaar in de bioscoop verschijnen terwijl er aantoonbaar geen sprake is van jatwerk. Je kent dat lijstje inmiddels wel van mij: Dante's Peak en Volcano, Antz en A Bugs Life, Armageddon en Deep Impact, Black Hawk Down en We Were Soldiers. En nu krijgen we weer vlak na elkaar twee thrillers met dappere vrouwtjes die zich voor het grootste deel in vliegtuigen afspelen: een paar weken geleden was dat Red Eye, nu dus Flight Plan met in de hoofdrol eh... eh... kom, dat blonde vrouwtje. Ik had mijn bril niet op, het was Nicole Kidman of Jody Foster. Een van de twee, ze kunnen allebei heel goed depressieve miepjes spelen. Waar is nou die persmap? Ah! Foster.

Kyle Pratt (Foster dus, die duidelijk niet weet wat 'prat' in Engeland betekent of dat Kyle een mannennaam is) woont in Berlijn met haar man David en haar dochtertje Julia. Wat die man precies doet weet ik niet, maar Kyle heeft daar ook een baantje. Ze is maar liefst een propulsion engineer. Jawel, mevrouw ontwerpt vliegtuigmotoren! Komt dat even mooi uit! Dat zie je vaak hoor, bij stellen die in het buitenland wonen: de man heeft een goede baan en zijn vrouw wil dan ook iets omhanden hebben. Zo is mijn vader ingenieur bij Shell en mijn moeder reist natuurlijk met hem mee maar aangezien ze modules voor het International Space Station ontwerpt kan ze altijd wel ergens een baantje vinden. En anders is ze wel twee uurtjes per week vrijwilligster in de plaatselijke bibliotheek, haar maakt het niet uit.
Maar goed, Kyle woont dus in Berlijn en op een dag valt haar man van het dak. Tsja, die dingen gebeuren. Zeker in Berlijn, waar verder overigens niemand woont. Ik zweer het je, in Berlijn woont niemand. Ik zag scènes met Kyle op straat en in de metro, maar ze was er moederziel alleen. Er rijdt precies één auto rond en dat is toevallig ook de taxi waarmee Kyle en haar dochtertje Julia naar het vliegveld gaan. Zij zitten in economy, David ligt gekoeld in het ruim.
Na het opstijgen valt Kyle eventjes in slaap en als ze wakker wordt is Julia verdwenen. Maar dan ook echt verdwenen. Ze loopt twee keer het vliegtuig rond en klampt dan een stewardess aan. Al snel komt de Captain (Sean Bean) erbij en hoewel Julia gek genoeg niet eens op de passagierslijst staat en Kyle haar ticket ook niet kan laten zien, laat hij het vliegtuig toch doorzoeken. Dat levert niks op en het draait er op uit dat iedereen Kyle als een psychotisch wijf gaat behandelen. Als ze echter niet van plan lijkt om rustig op haar stoel te gaan zitten, grijpt een Airmarshall in: hij dwingt haar hardhandig om te gaan zitten. Dat is Kyle echter niet van plan: ze kent de lay-out van het vliegtuig (een fictief en opvallend ruim toestel, de E-474 Jumbo Jet) net zo goed als de bemanning en volgens haar kan er op nog véél meer plekken gezocht worden! Daarmee maakt ze zich echter niet populair bij de bemanning en de passagiers.

Deze film is best spannend, maar hij klopt van geen kanten. Het is gewoon ergerlijk. Dat je een vliegtuigtype verzint omdat je in een standaard Boeing echt geen achtervolging in het ruim kunt filmen snap ik best, maar verder hangt het verhaal aan elkaar van toevalligheden en idiote truuks. Ik zou ze wel op kunnen noemen, maar dan hoeft u helemaal niet meer te kijken en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Technisch zit hij goed in elkaar, maar dan heb ik het eigenlijk over de kwaliteit van de beeldovergangen en meer van die details die niet op zouden moeten vallen als je toch in het verhaal zit. Voor de gelegenheid is overigens niet alleen een vliegtuig maar ook een luchtvaartmaatschappij bedacht: Alto Air heeft de meest kille huisstijl die ik van mijn leven heb gezien en beroepshalve zie ik er nogal wat! Het doet wel iets voor de sfeer, maar niet voor het realisme. Maar goed, uiteindelijk gaat het dus om een vrouw die het lef heeft om op haar eigen verstand te vertrouwen in omstandigheden waarbij een ander zich misschien toch weer in die stoel had laten duwen. Dat kun je wel overlaten aan Kidman! Eh... Foster, bedoel ik. Trouwens, als er niks meer te mopperen viel kon ik ook wel stoppen met dit werk, dus ik geef 'm toch maar een ruime voldoende. Tenslotte zat ik wel anderhalf uur aan mijn stoel genageld en daar gaat het maar om.

Score: 7/10
Martijn Warnas