Finding Nemo is van dezelfde makers als Monsters Inc. Een warmere aanbeveling kun je haast niet bedenken, toch? Het gaat dus ook deze keer weer om een animatiefilm uit de computer, in precies dezelfde visuele stijl als Monsters Inc. en ander Pixar-klassiekers zoals Toy Story (1 en 2). Leg mij nou eens uit welk type zeiksnor dit niet leuk vindt!?

De hoofdpersonen zijn de kleine clownvis Nemo en zijn vader Marlin. Ze wonen heel gelukkig met hun moeder in een anemoon. Op dat moment heeft Marlin nog 499 broertjes en zusjes. Helaas slaat het noodlot toe en zo wordt Marlin een alleenstaande vader, die overdreven beschermend is tegenover zijn jonge zoon. Nemo staat echter te trappelen om de wereld, nou ja de zee dan, te gaan verkennen. Zo wil hij bijvoorbeeld dolgraag naar school, hoewel zijn vader hem het liefst thuis zou houden.

Hoe gaat dat in zulke gevallen… op een dag luistert zo'n kind niet meer naar ouderlijke raad en zo wordt Nemo gevangen genomen door een tandarts uit Sidney, die hem als trofee voor zijn aquarium mee naar huis neemt. Marlin is wanhopig en zet de achtervolging in, waarbij hij al snel kennis maakt met Dory, een heel vriendelijk vrouwelijke vis die helaas een erg slecht korte termijngeheugen heeft. (Ze heeft dan ook de stem van de altijd wat verwarde comédienne Ellen Degeneres.) Dory kan echter wél lezen, en omdat de tandarts zijn adres op de riem van zijn duikbril heeft geschreven, weten Marlin en Dory waar ze naartoe moeten. Nou ja, Marlin weet het. Dory zwemt gewoon achter hem aan.

Ondertussen maakt Nemo in zijn aquarium nieuwe vrienden met allerlei andere vissen die ook liever in de baai van Sidney zouden zwemmen dan in een vissekom in een behandelkamer op de tiende etage. Ze werken samen aan een ontsnappingsplan waarbij alleen de kleine Nemo de hete kolen uit het vuur kan halen. Figuurlijk, uiteraard. Wat voor problemen aquariumvissen ook mogen hebben: geen hete kolen. Vinrot? Goed mogelijk. Pirañas? Kan, in theorie. Hete kolen? Never. Althans, nooit lang.

Het verhaal zit bijzonder degelijk in elkaar en zoals je mag verwachten ziet de film er schitterend en vrolijk uit. Natuurlijk moesten de animators hier en daar wat smokkelen met de vissegezichten: zelfs een Clownvisje kan normaal gesproken niet lachen, laat staan zijn wenkbrauwen fronsen. Ik kan me echter niet voorstellen dat iemand zich daar aan ergert. Verder zit de film vol met prachtige verbale én visuele grappen, zoals een school sardines die communiceert door zich in pictogrammen te ordenen, drie haaien die een zelfhulpgroep zijn begonnen om af te kicken van het eten van vis, en de inwoners van het aquarium die met een bevriende Pelikaan vaak gezellig over tandheelkunde praten. Behalve Ellen Degeneres hoor je trouwens ook de stemmen van Barry Humphries (misschien beter bekend als Dame Edna), Eric Bana (de hoofdrolspeler uit Hulk) en regisseur Andrew Stanton, die zelf de stem van een relaxte zeeschildpad voor zijn rekening nam. In de Nederlandse versie zullen ze er wel weer wat soapies en musicalsterren voor casten (sprak hij, niet zonder afgunst).

Toch heb ik twee puntjes van kritiek, die ik nog even genoemd wil hebben als bewijs dat ik heus geen goed gesmeerd radertje in de Disney PR-machine ben: het karakter van Dory de vergeetachtige vis is echt niet leuk. Die hele Ellen Degeneres is amper leuk, maar de vissenvariant gaat nog veel sneller vervelen. Daarnaast, maar dat is misschien wel psychisch, mist deze film toch wat warmte. Het zou kunnen komen omdat het over vissen gaat, of omdat je altijd de peilloze diepte van de zee op de achtergrond ziet, ik weet het eerlijk gezegd niet. Maar ik vond dat speelgoed en die insecten (in A Bug's Life) al met al toch iets leuker en, hoe gek het ook klinkt, iets menselijker.

Desalniettemin is dit een geweldige film, waar voor jong en oud iets leuks uit te halen valt. Mis hem niet!

Score: 8/10
Martijn Warnas