De eerste Nederlandse 'martial arts'-film, dat verdient toch wel wat aandacht. Ik heb altijd al gedacht dat je met klompen een behoorlijk spectaculaire schop kunt uitdelen. Helaas, dat bleek niet de bedoeling. Fighting Fish is niet Nederlands, het speelt zich alleen maar hier af. En dat is nogal een verschil.
Het is het verhaal van een Chinees, A-Ken, die naar Nederland komt om uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn broer. Hij spreekt geen Nederlands en zoekt dan ook in kringen van de Chinese onderwereld in Rotterdam, waar zijn broer ook actief was. Eerlijk gezegd is het geen bijzonder aansprekend figuur, deze man. Ligt u er wakker van als Chinese maffioso elkaar afmaken? Ik ook niet. En nog afgezien van zijn missie: A-Ken is nauwelijks een karakter. Zwijgzame helden moeten er ook zijn, maar deze knaap is duidelijk puur gecast omdat hij goed was in karate, of wat het dan ook moge wezen wat ze hier doen.

Die zoektocht is de aanleiding voor heel wat vechtpartijtjes, want anders is het natuurlijk geen knokfilm. Nu wil ik vooraf even zeggen dat ik in mijn leven precies 1 les judo heb gevolgd (het bleek dat je elkaar moest aanraken en dat vind ik nooit zo denderend) en fysiek in een zodanige staat ben dat ik al buiten adem raak als ik in een wagen met een schakelbak moet rijden, maar zelfs ik zie dat het vechten in deze film bijzonder weinig voorstelt. Zelfs niet als je wat milder bent 'omdat het toch maar Nederlands is'. Ten eerste is het visueel bijzonder saai, want we zien alleen maar jonge Chinese mannen van circa 25 jaar, die ook nog eens vrijwel identiek gekleed zijn en keurig hun beurt afwachten voor ze hun precies op tijd afgeremde klappen uitdelen. Het is precies wat je mag verwachten als de plaatselijke sportschool een demonstratie geeft op een braderie, maar schiet mijlenver tekort voor iets wat zich een martial arts film noemt. En bleef het nu bij een of twee gevechten, dan was dat nog geen probleem. Helaas krijgt de hoofdpersoon, A-ken, bijna elke vijf minuten ruzie. Tussendoor krijgt hij kennis aan de frisse, blonde Nederlandse Jennifer. De persmap noemt het een onmogelijke liefde. Whatever. Jennifer is gewoon zo'n meisje wat denkt: 'wat je ver haalt is lekker' en dan moet je ook niet opkijken als je een emmer problemen over je kop krijgt uitgestort.

De vrouwelijke hoofdrollen in deze film zijn eigenlijk de enige reden om te gaan kijken. Jennifer de Jong (een van de twee Brutale Moeders) speelt Lynn, een jonge Chinese die als gastvrouw in een restaurant werkt en zo tegen haar zin min of meer de portier naar de onderwereld is. Ze zit vast aan de Chinese tradities en het leven wat voor haar gepland is. Het duurde even voor ik Jennifer herkende, maar ze is echt alles wat je van een dergelijk karakter verwacht en hoopt. On-Nederlands acteerwerk, geloof mij.

De andere vrouwenrol is niet alleen qua haarkleur het tegenovergestelde van Lynn: Chantal Janzen, gezegend met een van de knapste smoeltjes die ik de laatste jaren op het witte doek heb gezien, is een jonge Nederlandse vrouw die interesse krijgt in onze 'held', ondanks het grote verschil in hun cultuur. Ze laat me toch een ongegeneerd potje flirten zien, dat is gewoon adembenemend.
Verder zou Rotterdam een prachtig décor kunnen zijn, maar meer dan de skyline en wat steegjes krijgen we niet te zien. Nou, dan houd je verdomd weinig over en dat is dan nog grotendeels Chinees gesproken ook.

Ik moet eerlijkheidshalve even melden dat ik de film niet uit kon zien: na ongeveer een uur moest ik naar een afspraak. Die had ik best kunnen bellen om te vragen of het wat later kon, maar eerlijk gezegd was ik blij dat ik weg mocht. Het zou dus best kunnen dat het niveau van de gevechten dramatisch verbeterde op een manier waar Jackie Chan nog een puntje aan zou kunnen zuigen, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet veel van. Met wat minder gevechten en mannelijke hoofdrolspelers die ook daadwerkelijk kunnen acteren zou dit een heel aardige film geweest kunnen zijn, maar als het zich afficheert als martial arts kan ik helaas met de beste wil van de wereld geen voldoende geven. En nu maar hopen dat die gasten geen verhaal komen halen…

Ik dacht aan een vier, maar de dames leveren toch wel aardig werk. Vooruit dan:

Score: 5/10
Martijn Warnas