Ik ging naar Feestje zoals ik mijn leven lang al naar alle feestjes ga: met tegenzin, maar uit een soort plichtsbesef. Het is tenslotte een Nederlandse film met Antonie Kamerling. Voor wie het zich afvraagt: hij heeft nog steeds niet de baard in de keel. Daar kom ik zo nog uitgebreid op terug…

Antonie speelt Thijs, een prototype van de eeuwige student annex vrijgezel. Thijs vindt afstuderen een vies woord en dat geldt ook voor zijn makkertje Ben (Beau van Erven Dorens, die in dit soort rollen goed op zijn plaats is). Nog viezer dan 'afstuderen' vinden ze echter het woord 'relatie'. In het studentenhuis waar ze wonen geldt de gouden regel dat er geen stellen mogen komen wonen (of ontstaan) en dat eventuele veroveringen voor zeven uur 's ochtends de deur uit moeten zijn gewerkt. Dat is lang goed gegaan en Thijs neemt ook aan dat het zo blijft en dat hij later met Ben een restaurant kan beginnen. Vandaar ook die rechtenstudie, neem ik aan...

Helaas… Ben gaat voor de bijl dankzij de mooie Thalita (Chantal Janzen, in elke film weer adembenemend mooi, met name als ze niet praat), een meisje met rijke ouders. Met name Ben's nieuwe schoonmoeder is een fraai portret: ze droomt al sinds de geboorte van haar dochter van een huwelijksfeest op het gazon rond hun landhuis, met bedienden in livrei, koetsen en tussen de 500 à 750 gasten.
Schoonzoon Ben moet dan ook aan hoge verwachtingen voldoen: hij krijgt een kantoorbaan en kan met goed fatsoen ook niet meer in een studenthuis blijven wonen. Omdat hij beseft dat hij met zulk nieuws niet bij Thijs aan kan komen, stelt hij dat belangrijke gesprek steeds uit. En zo komt Thijs er pas achter als er in de kamer van Ben een nieuwe huurder trekt: Susan (Daphne Bunskoek, die een bijna bovenmenselijke prestatie leverde door de opnames te combineren met het presenteren van een ontbijtprogramma).

Thijs is woedend: hij voelt zich door Ben verraden. Maar dan beseft hij welk budget er beschikbaar is voor dat huwelijksfeest en dat is precies wat iemand die een restaurant wil beginnen met een banksaldo van 24 euro goed kan gebruiken. Dankzij een handige babbel wordt Thijs wordt dus de officiële partyplanner, al is hij het dan nog steeds niet eens met het huwelijk van zijn vriend. Zijn nieuwe huisgenote blijkt echter wel weer mee te vallen.

In de persmap staat niet wat voor film dit moet wezen, maar aan de hoeveelheid mislukte grappen te merken is het bedoeld als comedy. De zaal bleef overigens angstig stil, op een honende lachbui na toen het verhaal het cliché van het per ongeluk van het nachtkastje wegwaaiende liefdesbriefje opdiste.
Noem mij maar weer ouderwets, maar ik vind dat een film die zich als comedy profileert grappig moet zijn. En ik geef meteen toe dat een zaal die voor de helft gevuld is met filmcritici een slechte steekproef is, maar zelf heb ik in 1998 ook nog een mop verteld dus ik meen zelf redelijk in te kunnen schatten wat leuk is. En dit is niet leuk. In elk geval niet 'twee bioscoopkaartjes plus consumpties plus benzine plus parkeergeld'-leuk.

En dan nog wat: de acteurs spelen allemaal personages die minstens tien jaar jonger zijn dan zijzelf. Kamerling is uit 1966, dus die wordt dit jaar (2003) alweer 38. Kun je dan nog een student van pakweg 22 spelen, met infantiele ideeën over relaties en meer wisselende contacten dan een muis in een cybercafé? Hou nou toch op, Antonie. Je bent al bijna te oud om de váder van zo'n joch te spelen! Hetzelfde geldt, zij het in iets mindere mate voor de rest van de cast: Beau van Erven Dorens is van 1970 en Daphne Bunskoek van '73. Haar karakter is weliswaar iets volwassener, maar als je op die leeftijd (eh… MIJN leeftijd) nog in zulk soort studentenflats moet wonen doe je iets ernstig verkeerd.

Het ergste komt nog: het slot. Uiteindelijk gaat Thijs natuurlijk voor de bijl, maar dan heeft Susan de moed al opgegeven en is ze op weg naar Australië. Handen omhoog, wie heeft er nog nooit een film gezien waarin een man op het laatste moment een vrouw ervan probeert te weerhouden in het vliegtuig te stappen? Met zo'n quasi-spannende rit naar het vliegveld en zo'n dramatische 'nu besef ik pas wat houden van is'-speech? Kom op, gewoon even handen omhoog als je dat nog nooit gezien hebt. Even zien… Stevie Wonder, Vincent Bijlo en Prinses Margriet. Dacht ik wel. Dank u, de handen kunnen weer omlaag. Oh, er komt ook nog een kindertehuis in voor, wat voor sluiting behoed moet worden. En het zou me niet verbazen als in de tien minuten die ik even naar buiten ben gestapt voor wat frisse lucht nog iemand een orgasme heeft gefaked in een café.

Dit is geen slechte film, echt waar. Maar hij is zo zinloos. Een comedy die niet grappig is, wat hebben we daar nou aan? Goed, je houdt wat romantiek over. Romantiek is ook niet persé slecht. Maar ik heb geen vijf seconden origineel verhaal gezien. En hoe je in 2004 nog met zo'n slot aan durft te komen is me ook een raadsel. Ik zou bijna gaan verlangen naar een nieuwe verfilming van zo'n Giphart-boek…

Score: 4/10
Martijn Warnas

PS Kunnen we met elkaar afspreken dat dit voorlopig de laatste Nederlandse film is met zaadcellen in het openingsfilmpje? De Passievrucht maakte het helemaal bont, maar nu zag ik het wéér. Het was dan wel een animatie, maar evenzogoed is het zo wel weer mooi geweest. Bedankt.