Kent u dat, van die jongens die nog geen rijbewijs hebben maar bij elk stoplicht de wieldoppen van andere auto's beoordelen en die in hun slaapkamer van die schaalmodellen van racewagens hebben? Voor een degelijke Volvo halen ze de neus op, maar bij elke BMW, Porsche of andere huftermobiel beweren ze dat ze daar voor aan het sparen zijn. (Het wordt het een Fiat Tipo, maar dat weten ze dan nog niet.) U heeft vast wel zo'n buurjongen, of een neefje.
Nou, stuur hem gerust naar The Fast And The Furious want hij zal met een vochtig kruis weer naar buiten komen. Deze film gaat over straatraces en dat zullen we weten ook! Het zal mij benieuwen wanneer ik op de A10 de eerste halve zool passeer die ook groene lampen onder zijn auto heeft gemonteerd, zoals in deze film gebeurt.

Het thema is dus illegaal straatracen in Los Angeles. Je zou verwachten dat hierbij nog overig verkeer komt kijken, maar kennelijk hebben ze daar het verkeersprobleem opgelost met standrechtelijke executies van iedereen die betrapt wordt met een geldig rijbewijs op zak, want we zien vrijwel alleen racewagens en politievoertuigen door de straten scheuren, met hier en daar een groepje zwaarbewapende motorcoureurs. Waarom ze dan zo'n ophef maken over straatraces begrijp ik ook niet, want er is echt geen kip op de weg. Er wordt ook geen enkel fruitstalletje overhoop gereden, er is nergens een moeder die op het laatste moment een kinderwagen opzij moet rukken en nergens wordt een terras spoorslags ontruimd wegens een aanstormend equipe. Sorry, maar dat noem ik geen straatrace.

Hoofdpersoon is Brian Spilner, een jonge rechercheur die moet infiltreren in de harde kern van deze races. Het vermoeden bestaat namelijk dat deze mensen ook verantwoordelijk zijn voor de hondsbrutale overvallen op vrachtwagens met dure elektronica. Brian krijgt dus van overheidswege een racewagen verstrekt, volgebouwd met zaken als nitro-boosters en computergestuurde spruitstukken. Vervolgens gaat hij net zo lang broodjes tonijn zitten eten in het stamcafé van Dominic Toretto, één der beruchte straatracers, tot deze hem uitdaagt voor een race. Dat kost Brian zijn auto, maar als hij Dominic uit handen van de politie weet te redden worden de twee langzaam vrienden en daar was het natuurlijk om begonnen.

Om enige diepgang te suggereren hebben Brian en Dominic af en toe een gesprekje over het racen als spirituele bezigheid. "Ik race, dus ik besta," dat werk. Of wat dacht u van deze uitspraak van Dominic? "I live my life a quarter mile at a time, nothing else matters, for those ten seconds or less, I'm free." Goh, ik dacht altijd dat mannen die graag hard rijden op de openbare weg gewoon een 'kleine pikkies'-complex hadden.

U merkt het al, ik vind het drie keer niks. Spektakel genoeg, maar daarvoor kun je ook gewoon je hamster in de magnetron stoppen. (Kinderen, niet doen. Neem liever een hond.) Het enige aardige fragment is dat waar een van de vrachtwagenchauffeurs die klemgereden wordt zich gaat verdedigen. Dat doet hij heel effectief en aangezien ik echt zat te hopen dat de mensen waarvoor ik zo langzamerhand kennelijk enige sympathie had moeten hebben een schot hagel in hun gezicht kregen, geloof ik dat er ergens iets niet klopt.
Met enige goede wil zou je in deze film trouwens een mooi verhaal over vriendschap en respect tussen twee mannen kunnen zien, maar dat is al talloze malen beter gedaan en zelfs in films waar de auto's géén groene lampen onder het chassis hadden.

Nou moet ik er bij zeggen dat ik deze film niet in de bioscoop zag, maar op mijn PC. Bij wijze van experiment had ik 'm van Internet gehaald, om mezelf een bezoekje aan de bioscoop te besparen. Beeld en geluid waren helaas niet al te best en bovendien ben ik vrij snel afgeleid als ik eh... hee, een ICQ-berichtje! Wat leuk! Wat wilde ik nu zeggen?
Oh ja: ik heb 'm in twintig losse blokken gekeken. Dat kan betekenen dat de film saai is, maar het is gewoon geen eerlijke manier om een film te beoordelen. Het zal allemaal wel meevallen als je gewoon in de zaal zit. Overigens neem ik aan dat de meeste vrouwen wel zo verstandig zullen zijn deze film te vermijden. Voor de vrouwelijke karakters hoeven ze in elk geval niet te gaan kijken want die zijn niet veel meer dan zeer decoratieve aanleidingen voor hanig gedrag. Eentje mag er zelfs achter het stuur kruipen maar zij komt ook niet verder dan één strakke manoeuvre.

De qua stijl en genre vergelijkbare film Gone In 60 Seconds stelde ook niks voor, maar vergeleken hierbij is het een klassieker. Toch ben ik bereid The Fast And The Furious (deze titel werd overigens sinds 1917 al 7 keer eerder gebruikt) het voordeel van de twijfel te geven, want er zijn genoeg mensen die dit boeiend zullen vinden. Evenzogoed kan ik 'm met de beste wil van de wereld geen voldoende geven. Ik heb ook zo mijn principes.

Score: 5/10
Martijn Warnas

PS: Ik zou het waarderen als ik vanaf nu gevrijwaard bleef van mailtjes van allerlei laaggeschoolde types die over deze review met mij in discussie willen. Als ik de indruk heb gewekt dat je mening me ook maar een reet interesseert, dan spijt me dat. Het is namelijk niet zo. En ik rijd zelf in een Volvo 440 uit 1996, op LPG. Dus niet in een Trabant ofzo. Jochies, ga jezelf lekker doodrijden op een of ander verlaten industrieterrein maar hou mij er buiten.