

Ik
hecht nogal aan een realistisch verhaal bij een film, of beter gezegd
een plausibel verhaal. Science fiction kan dus best, mits de karakters
hun ruimtewandelingen om een goede reden ondernemen. Bij Entrapment zit
er een levensgrote zwakke plek in het verhaal: een jong meisje wordt verliefd
op een oude kerel. Kan me niet schelen of het Sean Connery is, dat gebeurt
gewoon niet. Tuurlijk, jonge meisjes vrijen wel eens met oude mannen,
maar dat heeft een financiële achtergrond. Denk aan Anna Nicole Smith.
Jongere meisjes vallen ook wel eens op oudere mannen, maar dat gebeurt
alleen als het labiele persoontjes zijn die hun vader missen. Ook dat
lijkt me hier niet van toepassing. Kortom: major plot hole alert. Goed,
dat is nu gezegd en ik zal er niet meer over zeuren. Nou ja, nog één ding:
Connery heeft inspraak gehad bij de casting van zijn tegenspeelster. In Rome
hebben ze een babbeltje gemaakt. Nudge nudge, wink wink, say no more...
Robert
MacDougal (Sean Connery, of zoals hij het uitspreekt Schjown) is een geslaagde
inbreker. Geslaagd in zoverre dat hij er rijk mee is geworden en niet
in de gevangenis is belandt. Omdat hij zijn werk toch nog leuk vindt, zet
hij nog geregeld een kraak.
Gin Baker (Catherine Lambda-Jones, of Omega-Jones, iets in die geest)
werkt bij een verzekeringsmaatschappij als beveiligingsspecialiste. Yeah
right, as if... 'Kindje, je kunt wel fotomodel worden!' 'Nee mamma, ik wil
de beveiliging in.' Maar goed, in theorie zou het kunnen.
Het verhaal begint met de diefstal van een of ander foeilelijk schilderij.
Uiteraard wordt die inbraak uitgebreid in beeld gebracht, al is de leukste
inbraakscène nog altijd die uit Hudson Hawk en is dit technisch knap maar
allesbehalve eh... nou, spannend om maar wat te noemen. Of grappig. Het
is wel leerzaam, al worden de meeste inbraken toch nog steeds uitgevoerd
door de deur met een stevige koevoet of een gestolen Landrover te lijf
te gaan, maar dat is verhaaltechnisch een stuk minder interessant.
Gin verzint het plan om contact te leggen met de vermoedelijke dader (die
ze zelf aanwijst) door zich voor te doen als collega-dief met een goed
plan. MacDougal, die op sommige momenten in het verhaal bijna helderziend
is maar als het er op aankomt net zo vlug van begrip is als de triangel-sectie
van de Jostiband, trapt er in en ze gaan oefenen voor een grote klus.
Ondertussen wordt Gin dus verliefd op hem. Waarom? Geen idee, maar als
ik vijftig ben ga ik deze film nog eens kijken, want hoop doet leven.
Connery heeft trouwens haar onder zijn oogleden. Heel vies, net of er
modder zit. Zat de visagiste te slapen, of is de weerwolf-look weer terug?
Voor
een doorsnee actiefilm is dit helemaal niet slecht, al blijft de actie
beperkt tot inbraakpogingen, wat voornamelijk neerkomt op het doorknippen
van draadjes onder begeleiding van spannende muziek. De finale speelt
zich af in Singapore (kan ook Hong Kong zijn, of Kuala Lumpur), in dat grote gebouw van twee torens met een bruggetje
in het midden. Het verhaal stelt dus niet zoveel voor maar er zitten wat
leuke plotwendingen in. Inbrekers zijn kennelijk geen beroepsgroep met
een groot gevoel voor humor, dus de 'grapjes' deden pijn aan mijn oren.
Kappa-Jones ziet er smakelijk uit in haar lycra-pakje en Connery speelt
een man die we allemaal wel willen zijn, namelijk een waar de vrouwen
door aangetrokken worden als mollen door een mooi gazon, terwijl hij haar
van zich af houdt alsof ze een lastige vlieg is. Prima film, met name
voor mensen die River Cola net zo goed vinden als Coca Cola of bij Deep
Impact dachten: "hier ontploft een flatgebouw dus dit moet wel wat zijn."
Score: 7/10
Martijn Warnas