Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Eerst even dit: in deze film komt niemand voor die Elizabeth heet. Het is gewoon de naam van een klein stadje, ergens op het Amerikaanse platteland. Zo'n stadje met witte hekjes om de huizen, waar uit open keukenramen de geur van appeltaart komt. Zo'n stadje waar je maar één woord verkeerd hoeft te zeggen om twintig jaar voor gek te worden versleten. Zo'n stadje waar iedere neger met een greintje gezond verstand zorgt dat hij niet eens door rood loopt, als je begrijpt wat ik bedoel. Die laatste interpretatie is van mij persoonlijk overigens, maar gottegot wat een wit stadje was dat!

Orlando Bloom speelt Drew Bay, een jongeman die een succesvolle carriére als ontwerper van sportschoenen in het verschiet had. Reden genoeg om je van een brug te gooien, in mijn optiek, maar hij was er gelukkig mee om schoenen met lampjes in de zolen te bedenken en wie ben ik om een sukkel zijn roeping te misgunnen? Helaas voor Drew gaat er bij de marketingcampagne iets helemaal mis. Na een ritje in de company helicopter moet hij bij de baas (Alec Baldwin) op het matje komen en krijgt hij, overigens opvallend beschaafd, de zak.
Omdat hij een carriére in de schoenenbranche nu wel kan vergeten doet hij een halfzachte zelfmoordpoging, maar gelukkig gaat net op tijd de telefoon. Nou ja, gelukkig... Drew hoort dat zijn vader is overleden. Zijn moeder en zuster willen dat hij het lichaam van pa gaat ophalen in het plaatsje Elizabethtown, waar de man op familiebezoek was. En zo zit Drew midden in de nacht somber in een vrijwel verlaten toestel van een regionale luchtvaartmaatschappij.

De stewardess is bijzonder vriendelijk. Zo biedt ze hem een plekje in de eerste klasse aan, met de smoes dat zij dan minder hoeft te lopen. Daarnaast komt ze een babbeltje met hem maken en doet alsof ze helemaal niet merkt dat deze passagier het liefst neer zou willen storten. Die stewardess heet Claire (Kirsten Dunst) en ze geeft hem ook nog eens haar nummer. Zou het symbolisch bedoeld zijn, iets met vliegende engeltjes ofzo? Geen idee, ik ben daar heel slecht in. In elk geval bedoelt ze het lief en had het niets met sex te maken.

Drew is al jaren niet in Elizabethtown geweest, maar hij wordt hartelijk ontvangen. Wel is iedereen stomverbaasd dat hij zijn vader mee wil nemen, in plaats van hem daar te laten begraven. En dan duikt Claire ook nog eens onverwachts op, duidelijk van plan om Drew nog even een hart onder de riem te steken.

Even iets anders: bij een bedrijf waarbij één persoon de verantwoordelijkheid heeft voor een verlies van bijna een miljard dollar is iets grondig mis, met name als die persoon nog geen dertig is en het beroep 'schoenontwerper' op zijn CV heeft staan. Iedere firma die aan schoenontwerpers de leiding geeft over miljoenenprojecten is dringend aan een reorganisatie toe. Waarschijnlijk heeft dit vreemde begin iets te maken met het feit dat dit niet de versie van Elizabethtown is die regisseur Cameron Crowe oorspronkelijk afleverde. De eerste versie was acht minuten langer, had drie valse eindes en legde duidelijker uit wat er nu precies met die schoenen aan de hand was, al kon niemand dat een moer schelen. Gelukkig heeft een verstandige editor de hele kolerezooi eens flink onderhanden genomen.

Hoewel je deze film makkelijk kunt classificeren als een romantische boy meets girl-film, zitten er nog steeds hele rare elementen in die bepaalde verwachtingen scheppen. Zo wordt niet (meer) uitgelegd wat er nou mis was met die schoenen, of waarom vader zonder moeder op stap ging, of wat Claire bezielt om zich zo op Drew te storten (afgezien van het feit dat hij sprekend op Orlanda Bloom lijkt) of waarom zijn moeder alsnog naar Elizabethtown komt om daar te gaan tapdansen of... Nou, zo kan ik nog wel even doorgaan. Er gebeuren echt hele rare dingen die deel lijken te zijn van een groter geheel, zoals een bizarre bruiloft die dagen lijkt te duren en waar Drew en Claire in meegesleept worden, of een hyperaktief neefje dat stilgehouden wordt met een kinderprogramma waarin een man met een veiligheidshelm huizen laat ontploffen. Best grappig allemaal, maar als ik tegen jou zeg: "Er lopen twee olifanten door de Kalverstraat" en vervolgens hoor je daar niks meer over, dan gaat dat toch een beetje irriteren. Met name als ik het vier of vijf keer achter elkaar flik. (Of Artis moet een nieuwe uitlaatservice hebben ingesteld, natuurlijk: dan was het gewoon een waarschuwing. Heb je wel eens olifantenstront uit je profielzool moeten pulken? Da's geen pretje.)

Hoe dan ook; de film dwaalt soms af naar situaties die bijna Twin Peaks-achtig bizar zijn, maar het slot is bijvoorbeeld opeens een stukje roadmovie waarvan je zou zweren dat je naar Veronica Goes America zit te kijken met Orlando Bloom als presentator. Dan staat Drew opeens naar het bed van Martin Luther King te kijken, zonder enige aanleiding. Best interessant hoor, maar ik kwam voor een film en niet voor een reisprogramma!

Toch durf ik Elizabethtown best aan te bevelen omdat Dunst en Bloom een leuk koppel zijn en de film een heel aardige sfeer heeft. Wie zich niet te druk maakt om de losse eindjes ziet een romantische en vaak ook komische film en daar is helemaal niks mis mee op een doordeweekse zaterdagavond. Als er echter al sprake is van een Oscar, dan is het voor de editor die deze potentiële ramp alsnog heeft weten in te perken.

Score: 7/10
Martijn Warnas