Danny DeVito is niet alleen acteur, maar ook regisseur. En geen slechte. The War Of The Roses is van hem, maar ook de verfilming van Roald Dahl's Matilda. Hij houdt van opschieten en weet natuurlijk heel goed hoe je een comedy structureert en hoe je een lach kunt opwekken.

Jammer dat hij daar zo weinig van laat merken in Duplex, een comedy over een jong stel dat op zoek is naar een huis en dan tegen hun droomhuis op loopt. Ben Stiller (Zoolander) en Drew Barrymore (Charlie's Angels) spelen dat stel, zij het niet erg geloofwaardig. Dat komt misschien ook omdat Alex en Nancy twee echte yuppen zijn, die het eigenlijk te druk hebben om erg veel tijd met elkaar door te brengen. Nancy is vormgeefster bij een tijdschriften en Ben probeert zijn eerste boek, waar hij al een contract voor heeft, op tijd af te krijgen. Omdat ze hun huis uit moeten en in Manhattan niks kunnen vinden, zoeken ze hun heil in een buitenwijk. Daar doet hun makelaar een absolute vondst:

Het huis is dus perfect, afgezien van het volgende: het bovenste deel is een aparte woning waar een oud dametje woont. Wie het huis koopt, krijgt haar er als huurder bij. Helaas is het pand 'rent-controlled', wat er in de praktijk op neer komt dat oma voor slechts 88 dollar per maand een zeer riant appartement bewoont. Maar ja, ze heeft een eng hoestje en voor die paar maanden of jaren kun je best een oud dametje dulden: als ze dood gaat komt dat deel van het huis alsnog vrij! Kortom, Alex en Nancy tekenen het koopcontract en voelen zich de koning te rijk. Dat duurt ongeveer een half uur en dat gaat voor de eerste keer de bel…

Het oude dametje blijkt de oma van Satan te zijn. Ze brengt het lief, maar voor het minste of geringste staat ze bij de huisbaas (Alex dus) op de stoep. Voorbeeldje:
"Ik heb een halve kip in de afvalverwerker gestopt maar die doet het nu niet meer."
"Eh… u heeft helemaal geen afvalverwerker, dat is gewoon een gootsteen."
"Oh? Meen je dat nou?" En dat mens woont er al honderd jaar! Met zulk soort gezeur staat ze een keer of tien per dag voor de deur, terwijl Alex een deadline heeft voor zijn boek. Kortom, al snel krijgt Alex ernstige vlekken in zijn nek van dat wijf. Als ze hem even niet nodig heeft voor een klusje zet ze de TV te hard. En op zondag, hun enige vrije dag, komt er zowaar een compleet orkest bij haar repeteren!

Toeval bestaat niet: vorige week is mijn broer verhuisd omdat zijn bovenbuurman een pooltafel heeft gekocht en een keer of tien per avond een balletje op het parket laat stuiteren. Daar kreeg hij dan ruzie over met zijn vriendin, wat eindigde in een schreeuwpartij op de gang die dan werd goedgemaakt met gestommel in de slaapkamer, begeleid door muziek. Na driekwart jaar was mijn broer het zat. De neiging om even met een knuppel naar boven te gaan was dagelijks heel groot en we hebben zeer serieus gekeken naar de mogelijkheid om discreet twee lijken te dumpen, maar hij rijdt in een Punto en mijn Volvo heeft een gastank in de kofferbak dus het vervoer alleen al zou een probleem geweest zijn. (Ook weet ik niet waar ik aan 200 kilo ongebluste kalk moet komen.)
In elk geval zal ik het Duplex niet kwalijk nemen dat Alex en Nancy zo lang over zich heen laten lopen. Je probeert er nu eenmaal zo lang mogelijk het beste van te maken. Toch is het mijn humor niet, om te zien hoe twee goedbedoelde mensen zo getreiterd worden. Dat ligt aan mij hoor: voor veel mensen is leedvermaak echt het leukste vermaak. Die zullen deze film dan ook wel een puntje hoger waarderen, maar echt veel bijzonders is het niet.

Wie mijn broer kan helpen met zijn 'probleempje' weet mij vast wel te bereiken. Alles cash, maar de helft in dollars. En het klusje moet gebeuren terwijl ik op de radio ben…

Score: 6/10
Martijn Warnas