Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Wie van dieren houdt, kan beter geen dierenarts worden. Hetzelfde geldt min of meer voor het beroep van gynaecoloog. Ik zou nog eerder parkeerwacht worden dan de rest van mijn leven twintig vrouwen per dag in de stijgbeugels hijsen. Mannen die stiekem denken dat zoiets leuk is hebben er niet goed over nagedacht. Zoek maar eens op wat een 'vleesboom' is, heren. Of endometriose. Bon appétit.

Ik weet niet of u bij deze titel meteen aan een gynaecoloog dacht, maar ik zag eigenlijk een verhaal voor me waarin een schurk met een baardje vanuit zijn geheime basis onder een vulkaan een leger van in lycra geklede Amazones de wereld laat veroveren. Klinkt ook goed, toch? In plaats daarvan is dit het verhaal van Sullivan Travis (Richard Gere), een gynaecoloog uit Dallas die elke dag letterlijk en figuurlijk tussen de vrouwen zit en denkt dat hij dat volkje wel zo'n beetje begrijpt. "Vrouwen zijn heiligen," zegt hij tegen zijn maatjes van de golfclub. "Uit zichzelf zijn ze niet in staat om kwaad te doen". En zo'n man is dan arts!
Ongeveer op dat moment stapt zijn eigen vrouw poedelnaakt in de fontein van het plaatselijke winkelcentrum. Ze is volledig de weg kwijt en gedraagt zich als een kind. Een psycholoog stelt vast dat hier sprake is van het 'Hestia complex', een relatief nieuwe aandoening die vrijwel alleen voorkomt bij rijke vrouwen die geen enkele zorg meer in het leven hebben omdat ze rijk zijn en hun man zo veel van hen houdt. Tjongejonge... té gelukkig zijn?! Dat zal een man toch nooit overkomen. (Daar hebben we dan weer vrouwen voor.) Maar heren, voel je dus niet schuldig als je je vrouw afbekt: het is goed voor haar.

Als onze vrouwenkenner hoort wat er met zijn vrouw aan de hand is staat hij daar natuurlijk wel even van te kijken. Het ziet er namelijk naar uit dat hij te veel van zijn vrouw heeft gehouden en haar teveel heeft vertroeteld. Als hij haar opzoekt in de psychiatrische inrichting denkt ze dan ook dat hij haar broer is. Dat is trouwens wél een bekend probleem bij vrouwen: als je te aardig voor ze bent gaan ze je zien als een broer. Dat is het 'Ik val eigenlijk meer op schorem'-complex. Moet nog officieel ontdekt worden, hoor. (Het Robin Givens-complex, zeg maar. - Ed.)
Ondertussen zien we ook genoeg gebeuren in de praktijk van Dokter Travis: de film begint met een minutenlang durend shot in de wachtkamer, waarin het een steeds grotere heksenketel wordt omdat allemaal verveelde, veel te rijke vrouwen niet op hun beurt wensen te wachten en elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Ook gaan er een paar actrices in de stijgbeugels. Als ik de dames in mijn omgeving moet geloven, en ik heb weinig keus, is dat een van de ergste dingen die er bestaan. Ik weet dus niet of de vrouwelijke bioscoopbezoeksters dat soort scenes zullen waarderen.

De film zou trouwens vrouwonvriendelijk zijn. Nou en? De meeste films zijn manonvriendelijk en daar kraait ook geen haan naar. Kennelijk hebben sommige mensen problemen met het Hestia-complex en een film over het gedrag van veel te rijke, verveelde wijven. He ja, laten we voor de verandering eens een film maken waarin mannen dom en gemeen zijn en vrouwen slim en aardig. Die hebben we nog niet!

Om niet helemaal knettergek te worden gaat Travis geregeld met zijn vrienden op stap om te jagen, te golfen of een combinatie van beide. Briljant idee trouwens: als de een zijn afslag oefent kan de ander fijn kleiduiven schieten. Dat kost een paar ballen, maar ik kan me eigenlijk niet zo snel een leukere middag voorstellen!

Op een dag komt op de plaatselijke golfclub een nieuwe 'pro' werken. Voor het lompenproletariaat onder mijn lezertjes: bij een beetje golfclub werkt een professionele speler die les geeft en beschikbaar is als je een partijtje wilt spelen tegen iemand die een beetje niveau heeft. Dat is in dit geval Bree (Helen Hunt, die ik persoonlijk niet vaak genoeg kan zien maar die de laatste tijd vrijwel continue in films opduikt en zich steeds weer door andere kerels laat zoenen). Eigenaardige naam trouwens, Bree. Ze legt hem in de film ook steeds opnieuw uit. Zo krijg ik ook wel een script vol. Zie mijn review van 'Pay it Forward' voor een overzicht van Helen Hunts maffe toneelnamen. In de volgende film verwacht ik dat ze Stobjadizna Pkajevitch gaat heten, ofzo.

Bree is verfrissend normaal tussen al die hysterische wijven en onze vriendelijke kierenkijker valt dan ook als een blok voor haar. Overigens, en ik geef toe dat het kinderachtig is om erover te beginnen maar ik ga het toch melden, gaat Hunt in deze film topless. Jawel, nog bloter dan in 'As Good As It Gets!' Je moet wel goed kijken trouwens, maar het is een stap in de goede richting.
Zo, nu heb je vast wel ongeveer een indruk van het verhaal. Er gebeurt nog veel meer: Shelly Long speelt een iets te trouwe secretaresse en Liv Ullman is de lesbische vriendin van een van Travis' dochters. Ik besluit met een welgemeend advies: ga na de storm aan het eind direct weg anders zit je eerste rang bij een bevalling. En dan bedoel ik ook echt eerste rang. Dat hoef ik echt niet te zien op een bioscoopdoek. Maar ik wilde dus toch al geen gynaecoloog worden. En nu helemaal niet meer.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas