Er worden geen dromen gevangen in deze film, laat ik daar meteen maar duidelijk over zijn. Er wordt op monsters gejaagd, er komen gruwelijke buitenaardse wezens uit darmen en er worden ook opvallend veel scheten gelaten. En dan geen scheten van het niveau: 'Hallo hallo wie stinkt daar zo?' maar scheten van het niveau: 'Jezus wat een lucht… en zag ik nu een worm met de doorsnede van een autoband uit je reet komen?!?' Wie interesseert zich dan nog voor dromen?!

Jaren geleden hebben vier jochies een vijfde jochie van een pak slaag gered. Dat knaapje heette Duddits en hij is zwakbegaafd. Tegelijkertijd heeft hij juist heel bijzondere gaven, die hij als dank (deels) aan zijn nieuwe vrienden overdraagt. En zo is de een licht helderziend, kan de ander gedachten van mensen raden en hebben de andere twee vergelijkbare 'talentjes'. Geen van vieren zijn ze daar trouwens echt blij mee geworden. De psychiater van het stel loopt zelfs met plannen rond om zich voor zijn kop te schieten!

Als volwassen kerels houden ze ook contact met elkaar en gaan ze af en toe naar een hut in de bergen om bij te praten en een potje te kaarten. In die hut begint de ellende: een onbekende bezoeker blijkt een parasiet bij zich te hebben, die niet van deze planeet komt.

Morgan Freeman speelt Kolonel Curtis, de leider van een speciale, geheime eenheid die het al jaren opneemt tegen deze buitenaardse wezens. Hij volgt het spreekwoord 'zachte heelmeesters maken stinkende wonden' wel erg letterlijk, wat hem een van de boeven van het verhaal maakt.

Die buitenaardse wezens zijn in staat om mensen onder controle te krijgen en zich zo wat makkelijker te verplaatsen. Als worm zijnde kun je bijvoorbeeld wat moeilijk auto rijden. Een van die wezens 'nestelt' zich in Gary Jones, de kreupele van het stel. Het aardige daarvan is dat acteur Damian Lewis helemaal geen dure speciale effecten nodig heeft om toch heel overtuigend over te brengen dat hij bezeten is door een monster: hij zet gewoon een Engels accent op en trekt een scheve bek!

Dreamcatcher is een stukje bloederiger dan ik persoonlijk kan waarderen, maar blijft op het niveau van een heftige aflevering van de X-files. Het is te doen, wil ik maar zeggen. Verder is het verhaal lekker spannend en ga je echt meeleven met de vier vrienden. Dat merkte ik pas toen ik kwaad werd omdat één van hen te grote risico's ging nemen met zo'n monster in de buurt. Geeft niks, dat is een goed teken. Hoewel zelfs ik kan zien dat Dreamcatcher allesbehalve een enorme innovatie op griezelgebied is, durf ik toch te beweren dat dit een boeiend en vooral spannend verhaal is geworden. Trouwens, Morgan Freeman als boef moet je toch eens gezien hebben?

Score: 8/10
Martijn Warnas

Op speciaal verzoek van de Nederlandse Stephen King fanclub een linkje naar hun site: https://www.stephenking.nl