Deze film speelt in New York anno 1962. Dat jaartal is niet geheel toevallig: dit moet een soort parodie zijn op films uit die tijd, zoals (bijvoorbeeld) Some Like It Hot en meer van die films waarin zwartwitte gordijnen, draaiende minibars en suikerspinkapsel in de mode zijn. Ook de beeldovergangen, camerastandpunten, de 'incidental music' en uiteraard de sets en de garderobe zijn daar zorgvuldig op afgestemd. Het is volslagen over de top en doet daarin denken aan de Austin Powers films.

Het verhaal is ingewikkeld maar kan redelijk simpel worden samengevat: Barbara Novak (Renée Zellweger) heeft een boek geschreven, Down With Love. In het kort beweert ze daarin dat vrouwen liefde en sex eens apart moeten zien, om zo te leren dat ze mannen nergens voor nodig hebben. Het is een soort feminisme, gebaseerd op het feit dat chocolade een goede vervanging is voor sex, zodat je meer tijd hebt voor een carrière. Klinkt goed hè? Pfff...

Zellwegers mannelijke tegenspeler is Ewan McGregor (Obi-Wan Kenobi in Episode One), die zijn rol van playboy keurig speelt maar ook vrijwel geen materiaal krijgt om er meer van te maken. De enige die nog een beetje voor een glimlach zorgt is David Hyde Pierce, hier met name bekend als Niles uit Frasier. Hij speelt ook vrijwel hetzelfde type als in die serie, maar dan iets neurotischer.

Nog afgezien van het feit dat deze film niet erg grappig is en daarnaast een vrij geforceerd verhaal volgt, zijn de karakters dus stuk voor stuk zo plat als een dubbeltje. Dit gaat de verkeerde kant op...
Geloofwaardigheid is ook al geen issue bij een film waarbij een van de hoofdpersonen opeens in een monoloog van vier minuten het hele verhaal op zijn kop zet. Die speech is trouwens zo opgezet dat het publiek steeds opnieuw zou moeten bulderen als het verhaal weer een beetje gekker wordt. Op dat bulderen kun je vervolgens lang wachten want noch het verhaal, noch Zellweger zijn erg grappig.

Ik waardeer de (mannelijke) cast, de sfeer en de vormgeving van deze film en ik erken dat we in Nederland nog lichtjaren van dit niveau (of liever gezegd van dit budget) verwijderd zijn. Daarnaast is het geen straf om deze film te moeten bekijken. MAARRRR... uiteindelijk werkt het zo: is een comedy grappig, dan is hij goed. Is hij saai, dan is hij mislukt. Misschien helpt een flinke borrel of het gezelschap van een goedlachse zaal, maar die had ik er niet bij.

Score: 4,5/10
Martijn Warnas