Probleem: dit is een vrij zwakke film. Tot net na de pauze hangt alles af van één enkele plotwending en als ik die nu verklap is er meteen geen bal meer aan. Daar heb ik na enig denkwerk echter een creatieve oplossing voor gevonden: liegen. Ja dames en heren, deze bespreking klopt niet. Ik verdraai doodleuk enkele feiten, want één woord teveel en het is verpest. Kom dus achteraf niet zeuren, okay? Het is voor uw eigen bestwil.

Libby Parsons heeft het allemaal goed voor elkaar: mooi huis aan het water, lief zoontjes, rijke echtgenote. Nick is dan wel een lul eerste klas, maar liefde maakt blind en wie geregeld dure cadeautjes voor zijn vrouw koopt kan veel flikken. Zo verrast Nick haar op een dag met een zeiltochtje. Als de boot haar bevalt, koopt hij het ding. 'Now that's the kind of cash that opens anybodies legs...'
Tegen de avond gaan ze op volle zee voor anker voor een romantisch nachtje in het vooronder, maar als Libby de volgende ochtend wakker wordt blijkt dat haar echtgenoot niet meer aan boord is. Waar hij is laat zich niet moeilijk raden, gezien het bloedspoor van het bed naar de railing. Net als Libby huiverend op het dek staat en een bebloed mes oppakt, komt er een politieboot langszij. Nick had via de boordradio gemeld dat hij zojuist was neergestoken...

Libby beweert dat er piraten aan boord moeten zijn gekomen, maar de politie gelooft er geen woord van. Ze wordt veroordeeld wegens de moord op haar man en verdwijnt achter de tralies. Haar vriendin Angela neemt de zorg op zich voor haar zoontje Bobby. Op verzoek van Libby adopteert ze het mannetje zelfs, om te voorkomen dat hij naar een staatsweeshuis moet. Aanvankelijk komen Angela en Bobby geregeld op bezoek in de gevangenis en Libby legt zich langzaam maar zeker neer bij haar onterechte straf. Als Angela en Bobby echter niets meer van zich laten horen en Libby ontdekt dat Angela stiekem verhuisd is, gaan er wat alarmbellen rinkelen. Letterlijk, want ze ontsnapt en gaat op zoek naar haar zoon met een fanatisme en een doorzettingsvermogen wat je eigenlijk eerder verwacht bij bij de Terminator dan bij zo'n huisvrouwtje. Helaas wordt ze al snel in haar nekvel gegrepen en het is nu aan reclasseringsbeambte Tommie Lee Jones om haar terug te brengen naar de gevangenis. Libby denkt daar zelf echter héél anders over!

Zoals gezegd: dit klopt niet helemaal, maar ik denk dat het een redelijk beeld geeft van de verhaallijn en de sfeer in deze film. Op zich is het ook best aardig om zo'n vastberaden vrouw bezig te zien met inbraken, ontvluchtingen per auto en handige oplichterij (het is immers voor het goede doel), maar helaas maakt dat van Double Jeopardy nog geen goede film. Libby, gespeeld door Ashley Judd, blijft een wat oppervlakkig karakter en ik had telkens het idee dat ze stiekem bij de Mossad (de Israëlische geheime dienst - Ed) in opleiding was geweest: ze was net iets te handig en te doortastend. Ook komt het verhaal wat lang op gang en zitten er wat eigenaardige 'plot holes' in. Tommie Lee Jones komt ook niet echt uit de verf: hij is voor de zoveelste keer een (soort) agent die op boevenjacht moet, maar eerlijk gezegd ken ik dat nu wel.

Strikt gesproken is dit een actiefilm, hoewel het begin meer weg heeft van een drama. Pas na de pauze komt het verhaal een beetje op gang en wat mij betreft duurde dat te lang. Die hele voorgeschiedenis had ook in tien minuten of met flashbacks verteld kunnen worden en dan was de actie beter verspreid geweest. Voor wie zelf mee wil puzzelen zijn er genoeg aanwijzingen, maar een kind van vier ziet de ommekeer in het verhaal eigenlijk al aankomen. Ga alleen kijken als je naast deze review nog niets gehoord hebt over deze film en laat anders maar zitten.

Score: 6/10
Martijn Warnas