Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Na een supertruttig optreden in de zoveelste remake van Pride And Prejudice zien we actrice Keira Knightley terug in een héél andere rol, namelijk die van premiejager.
Dat vak bestaat echt, tenminste wel in Amerika. Daar kun je door de rechter namelijk op borgtocht vrijgelaten worden, in afwachting van een rechtszaak. Om de enorme borgbedragen te betalen heb je gespecialiseerde bedrijfjes, zogeheten bail bondsmen. Die betalen de borg voor je, maar willen dan natuurlijk wel graag dat je ook daadwerkelijk op komt dagen; anders kunnen zij naar hun geld fluiten.

Mocht iemand toch besluiten de benen te nemen, dan huren zulke bureaus een premiejager in. Die zal proberen de voortvluchtige verdachte alsnog te vinden en bij de rechter af te leveren. Dat is dus een geheel particuliere onderneming en, sorry als ik nu seksistisch klink, maar het is ook typisch mannenwerk. Overigens biedt zelfs de Amerikaanse wegenwacht een borg-verzekering voor haar leden, dus heel bijzonder is het niet. Wel hebben de Amerikaanse premiejagers het vrij druk, met circa 30.000 'bail jumpers' per jaar die moeten worden opgespoord en teruggebracht.

Een logische vraag is nu: what the fuck heeft dat breekbare poppetje Keira Knightley in zo'n film te zoeken, behalve dan misschien als vriendinnetje van een of andere zwaarbewapende psychopaat? Wel, ze IS dus zo'n zwaarbewapende psychopaat! Domino is 'min-of-meer' (aldus de persmap) gebaseerd op het leven van Domino Harvey, een jongedame die een heel ander leven had kunnen leiden.
Ze was de dochter van acteur Laurence Harvey (met name bekend vanwege zijn rol in de klassieker The Manchurian Candidate) en had alles, behalve een arme jeugd. Ze ging naar goede scholen en droogde ook nog eens leuk op zodat ze voor het prestigieuze Ford Agency als fotomodel aan de slag kon. Het is dan ook een eigenaardige beslissing om de catwalk te verlaten en je op te geven voor een cursus 'Hoe Word Ik Premie-jager', maar dat is precies wat Domino deed. En daar is Hollywood natuurlijk gek op, zulke meiden!
Ik houd zelf ook wel van een beetje Grrrrl-power. In mijn vakgebied lijkt het soms of vrouwen alleen maar persmappen uitdelen en hoewel ik mijn best doe als een lompe seksist over te komen (sorry, da's gewoon mijn idee van leuk) ben ik soms nog feministischer dan mijn eigen vrouw. Ik zag ook meteen de voordelen van een vrouwelijke premiejager. Die kan tenminste nog eens ergens aanbellen zonder meteen paniek te zaaien!

Dat voordeel zagen Ed Mosbey en 'Choco', twee premiejagers, ook. Na een eigenaardige ontmoeting (wat verwacht je anders) wordt het drietal onafscheidelijk en halen ze de ene na de andere wegloper binnen. Ze worden zelfs Bountyhunters van het jaar 2003! Die uitreiking is overigens niet echt op Oscar-niveau. Ik heb mijn veterstrik-diploma met meer égards ontvangen, maar zij zijn er blij mee en daar gaat het maar om.
Het gaat fout als Domino, Ed (Mickey Rourke) en Choco op zoek moeten naar een kerel waar helemaal geen opsporingsbevel voor blijkt te bestaan. Dat heeft dan weer te maken met een bankoverval, maar door daar over te vertellen zou ik een flink deel van de film vergallen.

Domino is, zoals je mag verwachten, een actiefilm. Ik vond het allemaal nogal tam, al wordt er dan even met een losse arm gezwaaid en knallen de premiejagers en hun prooien er lustig op los. Tam is echter niet hetzelfde als saai. Zo doet een van de bijfiguren, een corrupte medewerkster van de Amerikaanse dienst voor het wegverkeer, mee aan de Jerry Springer-show en krijgen Domino en haar collega's een filmploeg op hun nek, geleid door een TV-producent (Christopher Walken) die hier het ultieme reality-programma in ziet.

Voor mij blijft Domino steken op een zeven. Dat is een ruime voldoende, maar als je dit zo hoort klinkt het toch veelbelovend. Wat is er dan mis? Wel, dat heeft met name te maken met de opbouw van het verhaal en de bijbehorende visuele stijl. Regisseur Tony Scott, die zelf met de echte Domino Harvey in contact kwam, heeft door verschillende schrijvers een script laten maken. De versie van Richard Kelley was als enige niet chronologisch en dat sprak Tony erg aan. In combinatie met een nogal drukke visuele stijl is dit echter een film geworden die vrij lastig te volgen is, zeker omdat hij ruim 2 uur duurt. Ik houd best van een experimentje, maar in dit geval is het toch een beetje te druk geworden.

Dat neemt niet weg dat Domino een prima actiefilm is, met een sterke vrouwelijke hoofdrol. Dat hij ook nog min of meer biografisch is, (waarschijnlijk meer min dan meer, hoewel de echte Domino daadwerkelijk fotomodel en premiejager was - ze overleed in juni 2005) maakt hem des te interessanter.

Score: 7/10
Martijn Warnas