Bij elke man gaan de alarmbellen in zijn hoofd rinkelen als hij een titel als deze hoort. Goede films hebben geen 'Ya-Ya' in de titel. Eventueel wel 'Sisterhood', maar dat soort films gaan we niet in de bioscoop bekijken. (Meestal staat het woord 'Lesbian' er dan ook bij.) En, heren, u heeft gelijk. Dit is niet voor ons, dit is voor 'hullie', bij mij thuis ook wel aangesproken met: 'Schilder het dan verdomme zelf!' (We zijn net verhuisd.)

Sandra Bullock speelt een jonge schrijfster, vervloekt met de naam Siddalee Walker. Zeg maar Sidda. Als Sidda aan een reporter van Time Magazine een interview geeft, komt al snel haar overheersende moeder Vivian ter sprake. Youp van 't Hek heeft voor zulke vrouwen de prachtige term 'aandachtsorgel' bedacht. Door wat onzorgvuldige formuleringen en een op sensatie beluste interviewster komt moeders uit het interview naar voren als een regelrechte, psychotische bitch. En dat neemt ze haar dochter behoorlijk kwalijk. Zo krijgt Sidda een envelop met verscheurde familiefoto's in de bus. Zelf slaat ze terug door twee verscheurde kaartjes voor de premiere van haar nieuwe toneelstuk op te sturen. IJzersterke zet, nietwaar?

Als we teruggaan naar 1937 zien we hoe de jonge Vivian samen met drie vriendinnen de geheime Ya-Ya sisterhood opricht. Het viertal blijft levenslang met elkaar bevriend, waarbij de overige drie gelukkig een stuk meer realiteitszin hebben dan Vivian. Het zijn dan ook deze drie dames die Sidda letterlijk ontvoeren, om haar te vertellen over het leven van haar moeder.

De Ya-Ya's worden elk door drie verschillende actrices gespeeld, want we zien ze als meisjes van 12, als jonge vrouwen van een jaar of 25 en als ze eenmaal op leeftijd zijn. Ik ga niet al die namen noemen, maar een van de senioren wordt gespeeld door Maggie Smith (Gosford Park, Tea With Mussolini) en de Vivian van 25 is een rol van Ashley Judd. Die heeft het trouwens nog vrij druk gehad, want zij speelt Vivian tijdens de moeilijkste fase van haar leven. Het mens zoop als een Tempelier, kon niet tegen de druk van een gezin en liep zelfs af en toe weg. Geen wonder dus, dat Sidda daar niet uitsluitend goede berichten over te melden had.

In deze film komen welgeteld twee mannen voor. Het zijn de vriend van Sidda en de echtgenoot van Vivian, een man die al jaren veroordeeld is tot een eigen slaapkamer. Beide heren zijn onvervalste heiligen: ze hebben een engelengeduld en houden allebei onvoorwaardelijk van hun vrouw, al is dat tamelijk ondankbaar werk.

Persoonlijk vond ik het een tikkie lastig om de drie vriendinnen van Vivian uit elkaar te houden, door de jaren heen. Vrouwen zien dat in een oogopslag aan het kapsel of het soort oorbellen, maar zelf ben ik toch van 9 karakters het spoor bijster geraakt. Dat maakte het ook wat lastig om alle flashbacks te volgen, maar ook dat moet voor vrouwen geen probleem zijn want die zijn over het algemeen wat beter in het opslaan van familieverhoudingen.

Ik denk dat ik deze film met een gerust hart bij een vrouwelijk publiek kan aanbevelen. Oeverloos gelul over relaties, gevoelens en problemen, dat gaat er in als Ketellapper. Mijn smaak is het niet echt, al vond ik het zeker niet vervelend om te moeten bekijken, al komt dat grotendeels door Ashley Judd. Ik zie al een paar Oscarnominaties in het verschiet en ben ook niet krenterig met het cijfer.

Score: 8/10
Martijn Warnas