De Nigeriaan Okwe is een Illegaal waar zelfs Janmaat geen bezwaar tegen zou hebben gehad: hij heeft twee rotbanen (taxichauffeur en nachtportier), neemt geen woonruimte in beslag (hij 'huurt' ergens een bank om overdag een paar uur te kunnen slapen) en biedt op verzoek medische diensten aan andere randfiguren. Hij woont in Londen en die slaapbank huurt hij van de Turkse Senay, die als kamermeisje in het hotel werkt waar Okwe nachtportier is. Elke ochtend geeft ze hem de sleutel en maant ze hem om stilletjes de trap op te gaan: ze wacht op een verblijfsvergunning en mag niet werken, laat staan een kostganger hebben. Maar ja, heb je wel eens boodschappen gedaan in Londen? Zelfs Elton John schrikt daar nog van de prijzen.

Okwe en Senay zijn allebei naar Londen gekomen om een beter leven te hebben. Ze werken zich het schompes en verdienen vrijwel niets, dus thuis moet het nog erger zijn geweest.

Tijdens een nachtdienst wordt Okwe er door een prostituee op gewezen dat het toilet in kamer 510 aan het overstromen is. Van een nachtportier wordt enige zelfredzaamheid verwacht, dus even later staat Okwe met een klerenhanger in die pot te poeren. De oorzaak van de blokkering is al snel gevonden: het is een mensenhart!
Okwe meldt het voorval aan zijn baas, seņor Juan. Die stelt voor dat Okwe dan maar de politie belt, als het hem zo belangrijk lijkt. Maar daar heeft Okwe niet zoveel zin in. Voor je het weet zit je in het vliegtuig naar Nigeria en daar heeft het regime nog een appeltje met hem te schillen.

Stukje bij beetje ontdekt Okwe dat het hotel de spil is in een handeltje in menselijke organen. Kansloze types verkopen bijvoorbeeld een nier in ruil voor een grijpstuiver en een vals paspoort. De overlevingskans bij zo'n operatie is echter bepaald geen 100%, getuige Okwe's macabere vondst. En als Okwe teveel ontdekt, krijgt hij een verleidelijk aanbod: hij is toch medisch onderlegd? Kan hij niet even zo'n nier weghalen? Het is voor een goed doel: de zieke dochter van een steenrijke Arabier. Zo'n kind laat je toch ook niet doodgaan?

Dirty Pretty Things vertelt een schokkend verhaal. Hoewel regisseur Stephen Frears de ergste details uit beeld houdt, zien we toch een aantal bijzonder onfrisse dingen voorbij komen. En dan gaat het niet alleen om bloed, maar ook om uitbuiting en wanhoop. Ik was echt even van slag toen de eerste nierdonor voorbij was gekomen. Deze dingen gebeuren immers ook gewoon in het echt. Hier is maar weinig bij verzonnen.

In deze film zie je vrijwel geen enkele bekende naam, maar de acteurs spelen de sterren van de hemel. Okwe (gespeeld door de Nigeriaan Chewetel Ejiofor, een man die als de sodemieter een artiestennaam moet gaan verzinnen) is iemand die oprecht denkt op de wereld te zijn om anderen te helpen. En dat voor iemand die twee baantjes heeft, maar in feite dakloos is! Ook hotelmanager Juan (de Spanjaard Sergi Lopez, die voor de opnames begonnen amper Engels sprak) is een bijzonder karakter, net als collega-portier Ivan (Zlatko Buric). De vrouwelijke hoofdrol, de Turkse Senay, wordt in werkelijkheid gespeeld door de Franse Audrey Tautou. Ook zij sprak vrijwel geen Engels toen ze de rol kreeg. Regisseur Stephen Frears is duidelijk niet bang om een gokje te wagen, maar het loonde wel.
Het is trouwens ook leuk om zulke rollen te zien spelen door mensen die echt uit alle hoeken van de wereld komen, in plaats van door Amerikaanse modepoppen die een jaar lang elke komma hebben gerepeteerd met hun eigen dialoog-coach. Daarnaast leiden onbekende gezichten veel minder af en maken ze het gemakkelijker op te gaan in het verhaal.

Dirty Pretty Things is dus een dijk van een film, al is het duidelijk sociaal geëngageerd drama en geen lekkere thriller voor de zaterdagavond. Als je daar niet voor terugschrikt, kan ik hem van harte aanraden. De Engelse filmindustrie mag dan financieel gezien op sterven na dood zijn, maar eer wij dit in Nederland ook kunnen maken zijn we zeker een halve eeuw verder.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas