Dinosaur is gericht op kinderen, maar een jaar of zeven geleden had je een enorme dino-rage en ik vermoed dat er nog genoeg mensen tussen de pakweg 17 en 27 zijn die daar aan hebben meegedaan en hier veel plezier aan zullen beleven.
Qua techniek zien we weinig nieuws: films die vrijwel volledig uit de computer komen kennen we al sinds Toy Story en dankzij Jurassic Park zagen we voor het eerst honderd procent realistische dinosauriërs op het scherm. Nou ja, realistisch... natuurlijk heeft niemand zo'n beest ooit in het echt gezien. Het blijft allemaal gebaseerd op speculatie en wat ouwe botten, maar in ieder geval ging er in mijn onderbewuste geen alarmbelletje af, zoals wel het geval is als de computer een mens probeert na te apen. Levende wezens nabootsen lukt inmiddels al heel aardig (Japan heeft zelfs al een virtuele popster) maar wat mensen en dan met name gezichten betreft zijn we nog niet te foppen. Wat dinos betreft dus wel en pas toen Aladar (een Iguanodon, mocht je dat interesseren) ging glimlachen en zijn wenkbrauwen fronstte werd ik er weer even aan herinnerd dat Disney een bepaalde trukendoos heeft voor animaties en die ook nu weer open trok.
Zo is er ook een vrouwelijke Iguanodon, Neera, en op de één of andere manier slagen ze er in om dat beest toch een paar verleidelijke trekjes mee te geven. Het zal wel met het formaat van de ogen te maken hebben ofzo. Het leek me verstandig om maar niet te diepgaand te analyseren waarom ik met Neera wel eens naar het café zou willen... (Is Birgit op vakantie ofzo?! Sjeesh... - Ed.)

Het verhaal is redelijk simpel gehouden, want kinderen kun je niet met zes losse verhaallijnen opzadelen. Alleen het begin is nogal bizar: het ei waaruit Aladar tevoorschijn komt, maakt een nogal bizarre reis voor het terecht komt bij een kolonie Lemurs (dat zijn kleine apen en of het historisch correct is weet ik niet maar het komt Disney wel goed uit want iedereen houdt toch van apen, nietwaar?) en daar... houd je vast... wordt een dinosaurus van VIJFTIEN METER HOOG liefdevol geadopteerd door moederaap Plio. Het levert in elk geval een Tarzan-achtig tafereel op en het mankeert er nog maar aan dat Aladar zelf ook door de bomen probeert te slingeren.
Aan het vreedzame bestaan op dat eiland komt een einde als de fameuze meteoriet, die volgens de gangbare theorieen verantwoordelijk is voor het einde van de dinosauriërs, inslaat en een algemene evacuatie op gang brengt. Aladar en de apen hebben aanvankelijk geen idee waar ze heen moeten maar komen al snel terecht in een stoet van dinosaurussen die, geleid door de autoritaire Kron, op weg is naar een veilig gebied. Kron is echter nogal hard voor 'zijn' kudde want wie het tempo niet kan bijhouden, die zoekt het maar uit. Aladar denkt daar heel anders over en dat levert uiteraard ruzie op.

Voor wat het verhaal betreft lijkt dit me wel voldoende. Het zit simpel in elkaar en heeft een paar gaatjes, maar ik stoorde me daar niet aan. De karakters zijn sympathiek, de beelden indrukwekkend en afgezien van de stereotype negerkorenlionkingahoeawamuziek (P'don? - Ed.) heb ik toch het idee dat ik iets origineels heb gezien. Evenzogoed is dit een van de weinige Disneyfilms die voor volwassenen niet zo interessant zijn, door het ontbreken van een tweede of derde laag in het verhaal. Ook is de film niet erg humoristisch, maar als je een brein hebt ter grootte van een walnoot kun je ook niet geacht worden de hele tijd wisecracks te maken. (Jou lukt het anders aardig - Ed.) Een aanrader, maar alleen voor de kids of als je het verschil kent tussen een Styrachosaurus en een Struthiomimus.

Score: 7/10
Martijn Warnas