Zal ik meteen die titel maar even verklaren? De passievrucht in kwestie is geen fruit, maar een baby. Fruit van passie, voelt u wel? Oh oh oh, die Nederlandse schrijvers toch! Altijd zó origineel. In dit geval bedoel ik dan Karel Glastra van Loon, die dankzij deze verfilming ongetwijfeld een hogere plaats op de lijst van vrije keuzetitels voor Nederlands zal krijgen. De schoonzus van de regisseur (ik ken iedereen joh) rekende me voor dat het boek minstens 300.000 keer verkocht is en dat dus (...) minstens 1 miljoen Nederlanders het zouden kennen, de bibliotheekuitleen meegerekend. Met andere woorden: 1 op de 16 mensen kent dat boek. Zegt zij. De schoonzus van Maarten Treurniet. Jaja. M'n reet, mevrouw. In dit land leest 1 op de 16 mensen wel eens een BOEK, dát bedoelt u.

Het is ook weer zo'n ouderwets Hollandse film geworden, over vrolijke mensen die bezig zijn met spannende dingen en dat allemaal afkunnen zonder hun kleren uit te doen. Leuk he?

Ha! Ironie! Dat is een stijlvorm, maar dat wist u wel, als boekenlezer zijnde. Ik neem aan dat ik het verhaal van die Passievrucht ook aan niemand hoef uit te leggen, dat is ongetwijfeld nog bekender dan de uitslag van Idols. Ze kiezen zo'n boek toch niet voor niets uit? Maar goed, mijn besprekingen komen nog wel eens terecht op huiswerkservice.nl en dat publiek wil ik toch ook niet teleurstellen.

Armin en Ellen hebben een zoon, Bo. Die is niet van hen samen, want Armin was vroeger getrouwd (ofzo) met Monica. Die overleed helaas toen Bo vier jaar oud was. Het is begrijpelijk dat Armin (Peter Paul Muller) en Ellen (Halina Reijn) ook wel een kindje van hen allebei willen, maar om een of andere reden lukt dat niet. In zulke gevallen vindt er een vruchtbaarheidsonderzoek plaats, waarvan de uitslag verrassend genoeg is dat Armin niet alleen onvruchtbaar is maar dat wegens een erfelijke aandoening ook altijd al was! Maar… hoe komt hij dan aan Bo?

Het is dus duidelijk dat Armin een koekoeksjong heeft opgevoed en daar is hij behoorlijk pissig over. Wie is de echte vader van Bo? Of anders gezegd: met wie heeft Monica hem toen bedrogen? Armin kiest de slimste manier om daar achter te komen, namelijk door bij al zijn vrienden en vage kennissen binnen te komen vallen en hen direct te beschuldigen. Daarbij krijgt hij natuurlijk allerlei dingen te horen die hij helemaal niet wilde weten over zijn voormalige vriendin.
Verder moet je even weten dat Monica (Bo's moeder) en Ellen (Bo's stiefmoeder) elkaar gekend hebben en dat Armin nog al eens last heeft van Flasbackus Interruptus, dus wat zich in het verleden heeft afgespeeld krijgen we uitgebreid te zien.

De makers lieten weer geen kans voorbij gaan voor wat zinloos naakt. Datgene wat je als man moet doen voordat er een vruchtbaarheidsonderzoek plaats kan vinden (denk daar maar eens over na, het heeft te maken met een bekertje) wordt uitgebreid in beeld gebracht, net als de escapades van Monica (Carice van Houten) in het verleden en nog wat fragmenten in het verhaal. Het zal wel kijkers trekken. Maar wat voor soort kijkers, vraag ik me dan af… Is het niet eerder zo dat er dan trekkers komen kijken?

Hoofdrolspeler Peter Paul Muller doet het erg goed, dat moet toch even gezegd worden. De vrouwelijke hoofdrollen zijn voor Carice van Houten en Halida Reijn, dé jonge actrices van deze generatie. Wat René Soutendijk en eh… dinges, dat verzekeringsvrouwtje… Monique van de Ven dankuwel een jaar of vijftien geleden waren, zeg maar. En ook niet van dat preutse, want anders kom je nergens in dit land. Ook zij leveren goed werk, met name Van Houten als eh… levenslustige meid. Ook de ondersteunende rollen zijn goed gecast, al is die Bo niet echt een sprankelend, scherp mannetje. Maar goed, dat zijn jochies van veertien zelden.

Ik mopper wel, maar was het nou slecht? Nee. Niet mijn smaak, maar daarom nog niet slecht. Goed gespeeld, duidelijk verteld, een ontknoping die ik niet aan zag komen (al is het geen meepuzzel-film, dus het is niet zo dat ik niet op zat te letten) en een prima productieniveau maken dit een behoorlijke film. Mijn bedenkingen kent u, maar over het eindoordeel is weinig discussie nodig.

Score: 7/10
Martijn Warnas