Een documentaire op een bioscoopscherm maakt altijd meer indruk dan gewoon thuis op TV met zo'n EO-logo in de hoek, of niet dan? Van sommige sla je stijl achterover: ik herinner me van een jaar of twee geleden Travelling Birds, wat bijna een religieuze ervaring was en waarvan ik de DVD nog wel eens afspeel als ik dringend moet ontspannen. Knappe jongen dus, die mij weg kon houden bij Deep Blue, een documentaire van de BBC Natural History unit, over de geheimen van de oceaan.

Helaas is Deep Blue meer een gevecht tegen de slaap dan een inspirerende ervaring. Oh, de beelden zijn prachtig hoor, geloof mij. We beginnen meteen met dartelende dolfijnen, haaien die hun slag slaan in een school visjes, een orca die een groep zeehonden in de branding de stuipen op het lijf jaagt en er uiteindelijk een vangt en nog veel meer. Dat wordt allemaal begeleid door schitterende, speciaal gecomponeerde muziek.

Wat is dan het probleem? Wel, afgezien van het feit dat in de zaal waar ik Deep Blue bekeek de verwarming voluit stond te loeien, heeft deze film geen enkel verhaal en geen enkele logica. We schieten letterlijk van de noord- naar de zuidpool, kijken daar een paar seconden naar een ijsbeer of een beluga-walvis en hoppa, dan is de aandacht alweer afgeleid door een nieuw beestje waar een paar mooie opnames van zijn gemaakt. Dat is heel vermoeiend. Zo moet ADHD voelen. In elk geval is de verleiding heel groot om de ogen te sluiten bij de muziek van het symphonie-orkest, en de zeehonden en orca's het lekker zelf uit te laten zoeken. Met name bij het deel met de krabbetjes en het fytoplankton, niet echt mijn favoriete wezentjes, ben ik ergens vijf minuten off-line geweest. Da's ook wel weer lekker, maar slapen kan ik thuis goedkoper.

Wat ook niet helpt is de Vlaamse voice-over. Een brave maar karakterloze stem die weinig meer weet te melden dan: 'Hier botsen land en zee op elkaar en ze verrijken elkaar.' Dat is trouwens een letterlijke weergave én een van de boeiendste uitspraken die hij anderhalf uur lang doet. Verder schiet hij voornamelijk ballen in lege doelen: 'De orca's hebben het voorzien op het walvissenjong.' Oh, vandaar die enorme hap eruit! Ik dacht dat ze tikkertje-met-verlies aan het doen waren, goochem!

Was deze film nu nog speciaal gemaakt voor een IMAX-scherm of als achtergrondgemummel bij een tentoonstelling, dan kon ik me bij deze aanpak iets voorstellen. En ik snap best dat we van pinguďns geen geacteerde plotjes kunnen verwachten, die beesten hebben wel wat anders te doen bij zeventig graden onder nul. Maar vertel dan eens wat leuks, of concentreer je langer dan dertig seconden op een bepaalde soort. In elk geval doet de man die de muziek samenstelde nog een beetje zijn best, maar in de categorie 'muzikale grapjes voor viool en sidderaal' ben je vrij snel uitgeluld, zo bleek maar weer.

Het zal wel weer goudgeld en engelengeduld gekost hebben, deze beelden, maar ik kan Deep Blue helaas niet aanbevelen. Misschien dat André van Duin er nog eens naar wil kijken? Die was daar ooit vrij sterk in, herinner ik mij.
"Papa, ben ik wel een echte ijsbeer?"
"Ja natuurlijk, waarom vraag je dat?"
"Ik heb het zo koud!"
Kijk, dát is pas amusement! Tenminste, wel vergeleken bij Deep Blue…

Score: 5/10
Martijn Warnas