Eerlijk gezegd had ik me al een paar weken verheugd op deze film. De laatste tijd hebben we heel wat leuke Nederlandstalige bewerkingen van kinderklassiekers voorbij zien komen, zoals Pipo en de P-P-Parelridders en Schippers Van De Kameleon. Iets minder recent zijn voorbeelden als de filmversie van Asterix & Obelix of Minoes. Wat ik maar wil zeggen: vaak lukt het heel aardig, zo'n overstap naar het witte doek. Wat dat betreft staan we met deze film aan het begin van een hausse: de strips Blueberry, Michel Vaillant en Blake en Mortimer verschijnen binnenkort ook in de bios.

Om maar met de deur in huis te vallen: bij Suske & Wiske is dat iets minder goed gelukt. Jawel, Lambik wordt gespeeld door een kale man met een zwarte pantalon, een wit overhemd en een klein strikje. Dat klopt dus. Maar de man is Lambik niet, althans niet de Lambik die ik zelf op mijn dertiende meende te herkennen in de albums. En nu is niets lastiger dan concurreren met jeugdherinneringen, maar zoals ik al zei: er zijn genoeg geslaagde voorbeelden. Hetzelfde probleem geldt voor Suske: het is een jochie met pommadekuif en een rood hemd, maar daar is alles mee gezegd.
Daartegenover staat dat Wiske precies zo geil is als ik altijd al dacht. (Tsja, op mijn dertiende was er nog geen internet. Je was al blij met een Panorama.) Er blijken zeer pronte borstjes in dat witte jurkje te zitten, wil ik maar zeggen. Ik zal er verder niet over uitweiden, maar mannelijke leeftijdsgenoten weten ongetwijfeld wat ik bedoel. Toch? Toch?
Sidonia wordt trouwens gespeeld door een man, die dat wel weer aardig doet. Helaas vereist het script voornamelijk dat hij geeuwt en kirt. Ook Jerommeke en Professor Barabas zijn vertegenwoordigd, maar net als in de albums zijn ze bijfiguren.

Als u het niet erg vindt ga ik me niet teveel op het verhaal storten, want Vandersteen heeft letterlijk honderden albums gevuld met rammelende lulkoek vol spoken en magische verschijnselen en het was elke keer hetzelfde liedje. De Duistere Diamant is trouwens een echt album (nummer 121, volgens een of andere website) dus u kunt het zelf best even uit de kast pakken. Heeft u het niet staan, dan is elk willekeurig album goed. Het gaat deze keer om een diamant, maar het kan net zo goed om een Incabeeldje of een zingende kaars gaan: het avontuur blijft min of meer hetzelfde.

Okay, even kort dan: tijdens een verblijf op een logeerboerderij in Nederland vindt Suske een zwarte diamant in een slootje. Die geeft hij aan Sidonia, die hem vervolgens verkoopt aan een baron. Wat voor baron? Gewoon, een baron. In deze boeken hoort nu eenmaal bij elk lapje grond een baron.
Er blijkt een vloek op de diamant te rusten, bedoeld voor degene die hem verkoopt. (Weggeven mag kennelijk wel.) Om die vloek ongedaan te maken, moeten 'onze helden' met de teletijdmachine terug naar het verleden, om bij de magiër die de vloek uitsprak de boel ongedaan te maken. Zie je nou wel? Altijd hetzelfde liedje.

Die baron wordt trouwens gespeeld door de Nederlander Rik Launspach, maar het gros van de rollen wordt gespeeld door Vlamingen. Dat is trouwens wel grappig: een Nederlands accent wordt in Vlaanderen net zo gezien als een Brits accent in Amerika. Het betekent: hier komt de boef!

Wat speciale effecten betreft, bevat deze film een aantal heel aardige shots. En dat Lambik niet 'lijkt' is ook niet zo erg want dat went uiteindelijk wel en die acteur (Dirk Roofthooft) doet duidelijk zijn best. Probeer jij maar eens op een stripfiguur te lijken!
Eigenlijk is het gewoon jammer dat de stripwereld van Suske & Wiske gewoon vergeten lijkt. Hoe leg ik dat nou uit… Kijk, de verhalen van Vandersteen hadden een zeer herkenbare visuele stijl: veel aandacht voor geografie en architectuur bijvoorbeeld. Maar ook voor de 'camerahoeken' en de opbouw van een grap had hij zijn eigen methodes en daar zie je in deze film niks van terug. Misschien zeik ik wel gewoon, maar zelfs die befaamde knipoog van Wiske aan het einde doen ze 'verkeerd': hij is er wel, maar Wiske kijkt niet door een gat heen. Snap je waar ik heen wil? Natuurlijk is een film iets anders dan een strip, maar in dit geval is het toch ook een soort eerbetoon? Dat is dan niet echt te merken, al beweert regisseur Rudi van de Bossche in de persmap dat hij er juist veel aandacht aan heeft geschonken. Okay, dan ligt het kennelijk aan mij. Daar ben ik makkelijk in, hoor. Ik krijg toch wel betaald.

Let op, opa vertelt: omstreeks 1976 is er een reeks avonturen van Suske & Wiske opgenomen met behulp van poppekastpoppen. Die serie was perfect: de stemmen waren goed gekozen en de decors waren vaak identiek aan de albums. Weliswaar hadden de poppen de technische verfijning van Jan Klaassen, maar dat maakte niks uit: ze klópten gewoon. Of denk ik dat nu alleen maar omdat ik die serie bekeek toen ik een jaar of acht was? Kortom, hier kom je nooit uit.

Als kinderfilm is hier niks mis mee, of je de albums nu kent of niet. Voor volwassen fans is het natuurlijk zeer verleidelijk om ook eens te gaan kijken. Ik zal je niet tegenhouden, maar hou er rekening mee dat het tegen kan vallen. Tegen jeugdherinneringen is soms niet op te boksen…

Score: 6/10
Martijn Warnas

PS Ik wilde nog een serieus advies kwijt: deze film wekt de indruk dat je stem grappig hoog wordt door het inademen van gas. Dat klopt wel, mits dat gas helium is. Daar wordt echter geen woord over gezegd: Suske en Wiske lurken aan een doodgewone butagas-fles. Wie zijn kinderen naar deze film laat kijken, zou daar misschien even iets over moeten melden, voordat junior boven het fornuis gaat hangen.