Ooit heb ik de films van Woody Allen afgezworen. Dat was na Deconstructing Harry. Die viel bij mij niet goed. Vervolgens heeft de man zich bij mij gerevancheerd door de hoofdfiguur in Antz een stem te geven en met de hilarische comedy Small Time Crooks. Inmiddels heb ik mijn fout ingezien en weet ik dat hij ombeurten pretentieus gezeur en ijzersterke komedies aflevert. The Curse Of The Jade Scorpion valt duidelijk in de laatste categorie, al is het niet bedoeld als dijenkletser. Nee, in dit geval gaat het om een vriendelijke parodie op (annex eerbetoon aan) al die films waarin stoere mannen met regenjassen misdaden oplossen. De Dick Traceys en Mike Hammers van deze wereld, zeg maar.

Woody Allen speelt zo'n soort figuur, maar dan natuurlijk met een paar aanpassingen. C.W. Briggs is detective voor een verzekeringsmaatschappij. Probeer maar niet om een valse claim in te dienen of een inbraak in scène te zetten, want de kleine C.W. (zeg: Sie-duba-ya) heeft je meteen door. Hij is dan ook helemaal het mannetje op het werk, maar dat verandert als de directeur (Dan Akroyd, die weer lekker op de automatische piloot een cheque kan incasseren) een nieuwe kantoormanager inhuurt. Betty Ann Fitzgerald (Helent Hunt, waar ik een enorm zwak voor heb) wordt geacht de efficiency van het bedrijf op pijl te brengen en dat bevalt de scharrelaar C.W. natuurlijk allerminst. De twee worden aartsvijanden, maar dankzij een avondje stappen met 'de zaak' krijgt hun verstandhouding een eigenaardige twist. Dat komt door de hynotiseur Zoltan die hen beide op het toneel haalt en ze onder hypnose wijsmaakt dat ze smoorverliefd zijn op elkaar. Daarvoor krijgen ze allebei een codewoord ingeprent, maar Zoltan blijkt het effect daarvan na afloop van de voorstelling niet ongedaan gemaakt te hebben...

Na de voorstelling wordt er ingebroken in een villa waar Briggs kort tevoren hoogstpersoonlijk de alarminstallatie heeft geïnstalleerd. De verdenking valt al snel op hem, maar Briggs probeert natuurlijk uit handen van de politie te blijven om zijn onschuld te kunnen bewijzen. Daarvoor moet hij aankloppen bij... precies. U heeft dit duidelijk eerder gedaan. (Bij Betty Ann, voor de minder snelle geesten onder u. Kijk, dat is nu ironie. Dit ook, trouwens.) (Eigenlijk is het meer sarcasme, Martijn. Dit ook, trouwens. - Ed.)

Genoeg over het verhaal. Dat is goed gestructureerd, met scherpe dialogen. Maar, dat zul je altijd zien, net nu ik eens enthousiast ben over een film van Woody Allen is de rest van de wereld dat kennelijk NIET. Typisch he? Het zou wat met Helen Hunt te maken kunnen hebben, maar ik vond Woody Allen verkleed als 'hardboiled' speurneus maar met dezelfde neuroses als in al zijn andere films echt erg leuk. Natuurlijk gebruikt Allen ook deze film weer om met 's werelds mooiste actrices te rommelen, maar dat weet je nu eenmaal met die man. En ik snap dat ergens ook wel. Als ik een paar jaar naast Mia Farrow wakker was geworden, zou ik dat OOK gaan compenseren.
Nu kwam al die kritiek voornamelijk uit Amerikaanse hoek, zowel van professionele critici als van 'amateurs' (d.w.z. mensen die betalen om films te zien i.p.v. er aan verdienen). Misschien komt het omdat ik als European veel minder bekend ben met de sfeer en de clichees die Allen hier liefdevol op de hak neemt en mij dus op de verkeerde elementen van het verhaal richt, misschien komt het door Helen Hunt, misschien begin ik nu pas Woody Allen te waarderen terwijl de rest van de wereld juist een beetje moe van hem wordt. Ik weet het niet. Wat mij betreft is The Curse Of The Jade Scorpion gewoon in alle opzichten geslaagd. Het is een rustig voortkabbelende comedie die ook in visueel opzicht buitengewoon goed verzorgd is. Jammer toch, dat een gleufhoed mij niet staat.

Score: 8/10
Martijn Warnas