Kate Scales (Andie MacDowell) is een Amerikaanse die het in Engeland tot hoofd van een middelbare school heeft gebracht. Ze is niet getrouwd en lijdt daar hevig onder. Samen met twee andere vrijgezelle vriendinnen, de een huisarts en de ander inspecteur bij de politie, is ze lid van de (geheime) Sad Fuckers Club. Het komt er op neer dat de dames eens per week verzamelen en elkaar hun droevige ervaringen met mannen vertellen. Wie het ergste verhaal heeft, wint een doos chocoladerepen.

Deze respectabele schoolmeesteres gaat op een dag ernstig in de fout door zich te vergrijpen aan een jonge kerel. Nou is dat op zich niet zo heel erg, maar wel als je in een dorpje woont waar Miss Marple nog wel een foto van zou willen hebben omdat het zo rustiek is en als de knaap in kwestie ook nog eens een oud-leerling van je is! Het lustobject in kwestie, Jed, is net vijfentwintig en verdient de kost als organist bij een crematorium. Het is echter bepaald geen dooie pier en hij grijpt Kate waar hij maar kan. En dan bedoel ik op een grafzerk, in een kleedkamer, in de auto, achter het crematorium, kortom: GET A FREAKING ROOM!
De vriendinnen van Kate reageren niet erg enthousiast als ze van de relatie horen. Met name de huisarts is erg fel en hitst de ander op om de relatie te saboteren. Als ik meer verklap verpest ik de film, dus hier moet u het mee doen.

De hoofdrol wordt dus gespeeld door Andie MacDowell, die voor deze rol absoluut niet geschikt is. Dat moet ik natuurlijk even verantwoorden, maar dat is wat lastig. In principe zouden die donkere krullen en die trouwe hondenblik naadloos moeten passen in zo'n Engels dorpje, maar daar is MacDowell net iets te veel Amerikaanse voor. En nu heeft het verhaal daar wel een verklaring voor, maar in de praktijk heeft een Yank natuurlijk geen schijn van kans om in Engeland schoolhoofd te worden. Maar goed, beter haar dan Meg Ryan of zoiets. Het zal wel aan mij liggen. In elk geval hebben ze van haar karakter voor de verandering eens geen PR-manager of een andere carrièretruffel met leasebak gemaakt, al was dat meteen een stuk geloofwaardiger geweest. Dat valt dan wel weer te prijzen.

Crush is weliswaar een vrouwenfilm maar hij is voor mannen een stuk beter te doen dan ik het nu misschien afschilder. Dat gebeurt wel vaker als een slap (pardon, romantisch) verhaal wordt opgekrikt door leuke details en scherpe dialogen: die onthoud je niet, maar het verhaal wel. We kunnen dus van een drama en een comedy spreken, wat overigens niet hetzelfde is als een romantische komedie. Als ik mij eens verplaats in de vrouwelijke psyche (maar niet te lang, want ik heb claustrofobie) denk ik dat deze film voor de dames een aanradertje is. Mannen die voor hun fatsoen mee moeten hebben weinig te vrezen. Bovendien gaat zij dan weer mee naar Blade II. Want dat is pas echte liefde.

Score: 7/10
Martijn Warnas