Het idee van de voorgaande films is wel ongeveer bij iedereen bekend, behalve misschien bij diegenen die zo hardnekkig geen interesse in film hebben dat ze dit ook wel niet zullen lezen.
Even heel kort dan, voor mijn schoonmoeder: Mick Dundee (Paul Hogan) is een Australische 'bushman', afkomstig uit het plaatsje Walkabout Creek. Hij is recht door zee, laat zich niet snel van de wijs brengen en vangt net zo makkelijk krokodillen als jij en ik kopjes espresso zetten.
Van de westerse wereld heeft hij weinig kaas gegeten, dus nadat hij in deel I zijn vaardigheden in de 'bush' mocht demonstreren kwam hij in deel II naar New York en dat leverde een geslaagde sequel op, wat op zich al een zeldzaamheid is bij komedies.

Al in deel I ontmoette hij de journaliste Sue (Linda Kozlowski) en als deel III begint woont hij samen met haar en zijn zoontje Mikey weer in Walkabout Creek. Het is een dorpje met 20 inwoners dat volledig afhankelijk is van toeristen en waar de plaatselijke Aboriginal het over 'matinees' heeft, maar Sue woont er zonder dat er een klacht over haar lippen komt. Als er een aanbod komt om hoofdredacteur te worden bij een krant in Los Angeles besluit Mick, eveneens zonder mopperen, dat het wel aardig is om een jaartje in Amerika te gaan wonen. Kortom, daar zit het knelpunt van de film niet. Het stukje in Australië dient eigenlijk alleen maar om het geheugen van de kijker even op te frissen en Mick in zijn natuurlijke omgeving te tonen.

Het verhaal begint pas echt als Sue, na ongeveer vijf minuten achter haar bureau te hebben gezeten, een sinistere zaak ontdekt waar een goed journalist zich mee dient te bemoeien. Haar voorganger was namelijk bezig met het verhaal van filmmaatschappij Silvergate, die de ene na de andere flop produceert en daar niet mee lijkt te willen stoppen. Tjongejonge, wat verdacht zeg... In Nederland doen we niet anders.

In ieder geval gaat ze samen met Mick de zaak uitpluizen, waarbij Mick als figurant in 'Lethal Agent 3' de kans krijgt achter de schermen rond te neuzen. Handig, want waar kun je nou leukere achtervolgingen opnemen dan op een studio backlot? Maar dit is niet de eerste film die dat heeft bedacht en wat dat betreft wordt bepaald niet het onderste uit de kan gehaald.

Crocodile Dundee 3 mist trouwens een heleboel kansen om echt grappig te zijn. Ik had eerst de trailer gezien en moest tot mijn verbazing constateren dat de grappen daarin leuker zijn (want sneller gemonteerd) dan in de film!

Eigenlijk is deze film niet bijzonder grappig (in elk geval niet zo grappig dat je zit te bulderen in je stoel) en stelt het verhaal ook bitter weinig voor.

Toch is het verhaal niet het belangrijkste element van deze film: het gaat hier om een 'fish out of water'-verhaal. Dat werkte al leuk temidden van agressieve en wantrouwende New Yorkers en nu mag Mick kennis maken met de slijmerige, extraverte bewoners van Los Angeles. In het begin neemt hij daarbij zijn zoontje op sleeptouw en halverwege de film duikt een bushmaatje van hem op, als er wat meer behoefte ontstaat aan spierkracht en domme vragen. Uiteraard verdedigt hij zich weer achteloos tegen een gewapende overvaller (vaste prik voor Mick) en bekijkt hij de stad en zijn bewoners vanuit zijn eigen, wat naïeve perspectief. Tegelijk is hij prima opgewassen tegen vrijwel elke situatie waarin hij verzeild raakt.

Als ik heel eerlijk ben zou ik best iets meer op Mick Dundee willen lijken dan nu het geval is. Ik kan buiten een airconditioned omgeving ongeveer72 uur overleven, maar dat wordt dramatisch minder zodra er geen e-mail of waterkoeler in de buurt is. Maar afgezien daarvan gaat Mick, ondanks het feit dat hij de moderne wereld niet zo goed kent, ook bijzonder makkelijk met mensen om en zit hij eigenlijk nergens mee.
Deze film heeft bij mij dus een groot voordeel: de hoofdrolspeler kan wat mij betreft weinig verkeerds doen.

Als dat niet zo was, zou ik korte metten maken met deel III, met als voornaamste reden dat het verhaal nu niet bepaald uitblinkt door zijn originaliteit. Maar ja, dat doet mijn moeders appeltaart ook niet en toch is-ie lekker.

Lastig zaak... Objectief gezien is het een vijfje maar zelf zou ik 'm een zeven geven, dus laat ik het gemiddelde nemen. Vond je de voorgaande delen ook leuk of ken je het concept juist helemaal niet, dan kun je rustig een kaartje gaan kopen.

Score: 6/10
Martijn Warnas