De Country Bears zijn een Amerikaans fenomeen waar wij niet mee bekend zijn. Dat zit er ook niet in, want het gaat hier weliswaar om levensgrote poppen, maar ze zingen Country & Western, bepaald geen genre wat zich lekker laat nasynchroniseren en tevens niet iets waar het jonge publiek op zit te wachten. Mede daarom is deze film op het laatste moment toch maar niet uitgebracht in Nederland. Ik vraag me dus ook af waarom jij deze review zit te lezen…
Oh, het zou kunnen dat je ze kent uit de Country Bear Jamboree attractie uit Disneyland, maar als dat echt zo is ben je wel een beetje een triest type. Temeer daar die attractie al een poosje geleden is vervangen door iets met Winnie de Poeh. (Waarom ik dat weet? Dat is mijn werk. En het stond in een persmap ofzo.)

Het verhaal is simpel, maar dat mag bij een jeugdfilm. De kleine Beary Barrinson heeft het vermoeden dat hij niet op zijn plek is bij zijn familie. Dat merk je aan kleine dingen, zoals het feit dat Beary een (sprekende, rechtop lopende) berenwelp is. Zijn broer en zijn ouders zijn daarentegen echte mensen. In de film schijnt niemand dat overigens een onoverkomelijk probleem te vinden.
Beary loopt weg van huis, om zijn eigen roots te vinden. Zo komt hij terecht in Country Bear Hall, ooit het mekka van fans van de Country Bears. Deze groep is uiteen gevallen en de beheerder van de hal zal binnenkort de deuren moeten sluiten, dankzij een kwaadaardige projectontwikkelaar (Christopher Walken). Het kleine beertje weet een van de Country Bears zo gek te krijgen om samen met hem en de voormalige roadie van de groep op pad te gaan om alle andere bandleden op te sporen. Dan kunnen ze een benefietconcert geven, waarmee Bear Hall gered kan worden. Die zoektocht naar alle bandleden is dus de rode draad van de film.

Dat deze beren in Amerika bekend(er) zijn, merk je al aan de grote namen die zich aan deze film verbonden. Okay, Christopher Walken is de boef maar die man treedt nog op in een bouwvakkerskeet als het geld goed is. Aan de andere kant doet Haley Joel Osment (6th Sense) de stem van de kleine Beary en zijn er zogeheten cameo's (gastrollen dus) van namen als Elton John, Queen Latifah enne… nou, de rest ken ik niet. Daarvoor moet je liefhebber zijn van het country-genre. En van country kan ik hooguit zeggen dat ik het tolereer. Voor mij klinkt het allemaal hetzelfde. Zeggen de namen Willie Nelson en Bonnie Rait je iets? Gefeliciteerd en zet die stomme hoed af.
Deze film deed me erg denken aan The Muppet Movie, waarin mensen en poppen ook in dezelfde wereld leven. Daarnaast komt Kermit in die film ook steeds meer muppets tegen, die hoopten op een showbizzbestaan maar eindigden met een pannespons. (Niet verder vertellen, maar dat is een van mijn favoriete films.) Het verschil is eigenlijk dat we de Muppets allemaal wel kennen, maar dat de Country Bears volslagen onbekend zijn. Overigens zijn ze in Amerika ook niet overdreven beroemd: bij mijn weten hadden ze geen TV-serie of een eerdere film, dus ze moesten het van die Disney-attractie hebben.

Technisch is er niets mis met deze film. De poppen zijn van de Jim Henson workshop, het geld is van Disney en de muziek… nou ja, Country dus. Dat kon erger. Maar die poppen zijn eerlijk gezegd niet erg sympathiek en afgezien daarvan is het verhaal ook zo braaf als Disney het maar kan maken. Wat een kind er van maakt weet ik niet, maar voor iedereen boven de twaalf is dit op geen enkel niveau nog interessant.

Score: 5/10
Martijn Warnas