Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Ik snap die Burton niet: zelf zet ik ook overal mijn naam op, tenzij ik het meteen daarna doorspoel, maar in het geval van deze titel is het toch wat macaber. Wedden dat hij het niet doet als hij ooit een film maakt over een impotente bruidegom?

Anyway, dit is dus weer zo'n poppenfilm. Ken je The Nightmare Before Christmas uit 1993? Met van die rare poppen die liedjes zingen? Nou, dit is dus net zoiets. Sterker nog, het is vrijwel hetzelfde! In TNBF zagen we het verhaal van Jack, de coördinator van het feest Halloween, die opeens ontdekt dat Kerst veel leuker is. Het verhaal speelt zich af in een spookachtige wereld met dansende skeletten en meer van die onsmakelijke toestanden. Maar ja, omdat het poppetjes van klei zijn is het allemaal toch wel grappig. Ook wordt vrijwel alles gezongen, dus het is feitelijk een musical.

The Corpse Bride speelt zich grotendeels af in het dodenrijk en is dus opnieuw voorzien van bizarre wezens uit het griezelgenre, die om de haverklap in zang en dans uitbarsten. Het is het verhaal van Victor, zoon van een welgestelde visboer die hogerop wil in het leven. Daarom heeft hij een huwelijk gearrangeerd met Victoria Everglott, dochter van een adellijk echtpaar dat helaas op zwart zaad zit. Beide families hebben dus voordeel bij dit huwelijk, maar de aanstaande echtelieden werd niets gevraagd. Victor (met de stem en het kapsel van Johnny Depp, waar Tim Burton ook al mee samenwerkte in Edward Scissorhands en iets recenter in Willy Wonka) ontmoet Victoria dan ook voor het eerst op de 'repetitie' voor de huwelijksvoltrekking. Gelukkig klikt het wel, want ze hebben allebei afschuwelijke ouders en dat schept kennelijk toch een band. (Overigens dacht ik dat het gebruikelijk was om naamcombinatie Victor / Victoria te reserveren voor verhalen over travestieten, niet voor echtparen.)
Helaas verloopt de repetitie niet erg soepel, aangezien er een ingewikkelde gelofte moet worden uitgesproken met allerlei requisieten zoals wijn, een kaars en uiteraard ringen. Victor verpest het en krijgt van de priester het dringende advies om nog even goed te oefenen. Dat doet hij dan ook, 's nachts in het bos. Als het hem lukt om de gelofte foutloos uit te spreken schuift hij voor extra effect de ring om een takje en dát had hij nu precies niet moeten doen. Dat takje is van een boom en onder die boom ligt een bruid begraven. Jaren geleden werd zij door haar verloofde vermoord en kennelijk lag ze daar nu te wachten op een herkansing. Deze Emily, met de stem van Helena Bonham Carter, is overigens een zeer beminnelijke dame, al zijn verschillende lichaamsdelen dan aardig aan het slijten. Zo is haar linkerbeen enkel bot en valt haar rechteroog er nog wel eens uit. Daarnaast heeft ze last van maden, of beter gezegd van een enkele made met een grote bek. Ze neemt Victor mee naar het dodenrijk, hoewel hijzelf nog leeft, en stelt hem daar aan iedereen voor als haar nieuwe echtgenoot. Victor is daar niet onverdeeld gelukkig mee, maar hij wil ook niet onbeleefd zijn.

Dit is een opvallend grauwe film. Ze hadden hem net zo goed in zwart-wit kunnen schieten. Bij wijze van contrast zijn de stukjes in het dodenrijk dan weer erg kleurrijk, al heb je daar bij skeletten en trouwjurken dan weer weinig rendement van. De liedjes zijn een stuk minder aanstekelijk dan in TNBF, als u mij die vergelijking toestaat. Tenslotte kon deze film zowat een sequel zijn! De stemmen in de Engelse versie zijn uitstekend, maar daar valt eigenlijk zelden iets over te klagen. Voor mij was het een leuk spelletje om ze te identificeren maar ik neem het je niet kwalijk als namen zoals Paul Whitehouse of Enn Reitel je niet direct iets zeggen. Componist Danny Elfman doet deze keer overigens ook een stemmetje. Leuk, maar hij had beter nog een keer naar zijn liedjes kunnen luisteren. Er zit maar weinig sprankelends tussen, deze keer.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje teleurgesteld in deze film. Ten eerste is hij te somber, ten tweede is hij met 77 minuten (nauwelijks een uur en een kwartier) aan de korte kant en denk maar niet dat je dan korting krijgt. Bovendien heb je na circa 45 minuten precies door hoe de rest van het verhaal zal verlopen. Voor een kinderfilm is 77 minuten weliswaar geen probleem, maar dit is dus duidelijk een verhaal voor volwassenen. Ik denk dat kinderen onder de 14 hier zelfs beter niet naar kunnen kijken, tenzij hun ouders het gezellig vinden om zes keer per avond naar boven te moeten om naar spoken onder het bed te gaan zoeken. Ik vind het een beetje flauw om steeds The Nightmare Before Christmas er bij te halen, tenslotte is dat ook alweer 12 jaar geleden, maar de overeenkomsten zijn echt opvallend (om maar niet te spreken van het feit de het om dezelfde makers gaat) en TNDB is dan echt de sterkere film.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas