Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Wat zijn Amerikanen toch gek op dit soort verhalen, waarin groepjes losers door een fanatieke trainer tot een team worden gesmeed en al doende ook leren hoe ze hun privé-problemem moeten oplossen. Bij voorkeur is zo'n groep dan een basketbalteam, maar het kan ook met rappende scholieren, cheerleaders (Bring It On), soldaten, domme scholieren (Dangerous Minds), rijkeluiskinderen (School Of Rock), sulletjes (Dodgeball), Franse straatschoffies en nonnetjes (Sister Act 1 en 2), noem maar op. Aan het eind van de film is er dan steevast een Belangrijke Wedstrijd, die op het nippertje gewonnen wordt.
(Ik kon niet bij al mijn voorbeelden de juiste titels terugvinden, maar geloof me nou maar gewoon een keer, voor de verandering.)

Coach Carter is dus ook zo'n formulefilm, maar beweert bij hoog en bij laag anders te zijn dan al die andere verhaaltjes omdat het 'gebaseerd is op een waargebeurd verhaal'.
Kijk, er was namelijk ooit een basketbal-coach van een schoolteam die de cijfers van zijn leerlingen net zo belangrijk vond als hun sportieve prestaties. In Amerika profileren scholen zich namelijk met hun sportteams en goede spelers (zowel in de klas als op het veld) kunnen ook een studiebeurs krijgen. Plus zoveel pussy als je op kunt natuurlijk, maar dat zeggen ze er nooit zo expliciet bij. Affijn, die coach heeft zijn team een keer van het veld gehouden omdat hun schoolcijfers niet goed waren en dát elementje zit dus ook in Coach Carter.

Nu wordt die coach, Ken Carter, gespeeld door Samuel L. Jackson dus dat kan bij voorbaat al niet stuk. Jackson gaat er vol in, door Carter neer te zetten als een zeer rechtlijnige, strenge man die zijn pupillen bijvoorbeeld aanspreekt met meneer en die vindt dat minder dan vijf minuten te vroeg zijn al reden is voor 250 push-ups. En wie een beetje tegenstribbelt krijgt er voor-ie er zelf erg in heeft 2500 te doen. Kun je je dat voorstellen, 2500 push-ups? Ik moet na 25 stuks al hartmassage krijgen.

De hele formule wordt keurig afgewerkt: er zijn leerlingen die het goed bedoelen maar die andere zaken aan hun hoofd hebben (zoals zwangere vriendinnen of criminele familieleden) en er is natuurlijk altijd een dwarsligger die even later met hangende pootjes terugkomt. Het extraatje in dit verhaal is dus het feit dat Carter zelf de gymzaal op slot doet, in plaats van een of andere ambtenaar of schuldeiser.

Dit is een prima film, met een wat donkerder sfeertje dan gebruikelijk voor dit genre. En dat is geen verborgen woordspeling omdat het hier toevallig om een zwarte school gaat. Wel is het grappig dat de ouders in dit geval niet dwarsliggen omdat er teveel aandacht aan de sportles wordt gegeven, zoals je bij een rijke, blanke school misschien zou verwachten, maar dat het deze ouders juist geen moer interesseert of hun zoon naar de overige lessen gaat, zolang hij maar kans maakt op een carriere als prof. Tenslotte is dat altijd beter dan een carriére als dealer en de kansen van jonge, zwarte mannen uit arme wijken zijn nu eenmaal niet zo best.
Carter ziet het natuurlijk anders: studeren, eikel! Dat is een boodschap die in Amerika, waar etnische minderheden het nog stukken zwaarder hebben dan hier, vast inspirerend werkt, maar in Nederland slaat dat deel toch een beetje dood. Akkoord: hier is het dan vrij lastig om aan een baan te komen als je toevallig Mohammed heet, maar dat heeft toch een andere achtergrond. Althans, vanuit het perspectief van deze blanke Bwana.

Vanwege het formulaische karakter van deze film heb ik moeite met een hoog cijfer. Weliswaar mankeert er helemaal niks aan Coach Carter, maar nieuw is het allemaal niet en voor Jackson is het ook een inkoppertje. Dat duizenden jonge kerels audities hebben gedaan om er uiteindelijk 12 over te houden die lekker konden basketballen en acteren is een leuk wistjedatje, maar om in sporttermen te blijven: het gaat niet om de inzet, maar om hoe vaak de bal het netje haalt.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas