No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Er was ooit ook een podcast. Klik hier
   

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
Closer
Closer

Nou, pak even een borrel want die gaat u nodig hebben denk ik. En ik drink normaal niet, maar haal er voor mij ook maar een. Beter moment om te beginnen kan ik zo snel niet bedenken.

Het verhaal begint met Dan (Jude Law), een Londense sukkelaar die werkt op de afdeling overlijdensberichten van een krant. Eigenlijk wilde hij liever schrijver worden, maar soms lopen die dingen anders.
Vanuit een taxi ziet Dan een leuke meid op de stoep, de Amerikaanse Alice (Natalie Portman). Hoe ze heet komt hij te weten omdat het meisje door een auto geschept wordt, zodat hij haar naar de EHBO moet brengen. De schade valt mee, de twee worden verliefd en een tijdje later heeft Dan opeens een boek geschreven, wat nog gepubliceerd gaat worden ook.
Op de kaft hoort natuurlijk een foto van de schrijver. De fotograaf voor dit klusje is Anna (Julia Roberts), een dame met bijzonder slechte smaak. Ze valt namelijk voor Dan, of beter gezegd: Dan valt voor haar en zij trapt erin. Vervolgens krijgt Alice dat door en neemt Dan 'wraak' door zich in een chatbox voor te doen als Anna en zo op een misselijke manier een blind date voor haar te regelen met ene Larry (Clive Owen), een arts maar toch een tamelijk onfris type. Helaas voor Dan wordt deze ontmoeting, die alleen maar gênant zou moeten zijn, toch het begin van echte relatie tussen Anna en Larry. En zo hebben we de vier hoofdpersonen bij elkaar:

  • Dan, schrijver, hufter, neuroot.
  • Alice, voormalig stripper, veel te aanhankelijk, liegt altijd over alles
  • Anna, fotograaf, gek op zwelgen in zelfmedelijden
  • Larry, viezerik.

    Kunt u het nog volgen? Vast niet, maar als je in de zaal zit valt het mee. Althans, wat het verhaal betreft.

    Films over de oorlogen tussen mannen en vrouwen, de Gender Wars heet dat in filmtaal, geven me vaak een ongemakkelijk gevoel. Dat is natuurlijk ook de bedoeling. Toch hangt het dan maar helemaal van het onderwerp af of ik geïnteresseerd ben. Bij 'Interview' van Theo van Gogh was dat bijvoorbeeld wel degelijk het geval. Bij The Shape Of Things hielden ze het tenminste nog een beetje spannend. Maar bij Closer heb je vanaf het allereerste begin het idee dat deze vier mensen alle ellende die ze meemaken ook echt verdienen. Vermaak voor snobs, da's duidelijk.

    Het schijnt 'm allemaal in de dialogen te zitten, maar daar heb ik weinig kwaliteit in bespeurd. De meeste teksten komen uit een toneelstuk, maar dat zegt ook weinig over het niveau. Het was in elk geval niet The Importance Of Being Ernest, bedoel ik maar. Tjonge, wat een schuttingtaal kwam hier voorbij...
    Overigens zijn sommige dialogen inderdaad behoorlijk intens, bijvoorbeeld als Larry een bezoekje brengt aan Anna in haar hoedanigheid als stripper, of als Larry precies wil weten hoe de sex was tussen Anna en Dan. Verder zijn de karakters duidelijk niet bezig om gelukkig te worden, maar met oefenen in liegen, bedriegen en het kwetsen van anderen. Met name bij de vrouwen lijkt het wel of ze zich pas gelukkig voelen als ze wat te jammeren hebben. De mannen gedragen zich als kleine kinderen en niemand lijkt te beseffen dat je ook gewoon af en toe je bek kunt houden om de lieve vrede te bewaren. Kortom, het is voortdurend oorlog. Nou is het ook wat overdreven om alleen naar komedies te kijken, maar wat is hier nu de lol van? En wat doen sterren als Julia, Jude, Natalie en Clive in vredesnaam in een film als dit? Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand met een paar miljoen op de bank dit script leest en denkt: "Hee, leuk!" Wel moet ik erkennen dat dit zware rollen zijn, waarvoor met name Natalie Portman respect verdient. Over het acteerwerk hoor je mij dan ook niet klagen.

    Het gaat er bij dit soort films kennelijk om of de karakters de vragen stellen waar jij als kijker zelf ook mee worstelt. In dit geval was dat voor mij totaal niet zo, al zijn er ook mensen compleet ondersteboven van deze film. Daar kan ik echter geen rekening mee houden. Dat ik zelf zo fel reageer komt door de minachting die ik voelde voor alle vier de karakters én voor de snobistische pretenties van deze film en de mensen die zich ermee willen bemoeien. Kennelijk is Ocean's Twelve niet goed genoeg voor Julia, wil ze ook wel eens in iets 'intelligents' spelen. Op zich is het natuurlijk de bedoeling van een film als deze om emotie op te wekken, maar er zijn wel meer dingen die ik veracht en die noem ik ook geen kunst. Trouwens, ik vraag me af wat Natalie's moeder hier van vindt...

    Score: 3/10
    Martijn Warnas

  • Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .