Toen ik een jaar of twaalf was en de familie Warnas voor het eerst een videorecorder kocht, kon je mij geen groter plezier doen dan met de films van Bud Spencer en Terrence Hill. Die hadden titels als Vier Vuisten Op Safari of Vier Vuisten Slaan Op Hol en het ging in die verhalen maar om een ding: zo veel mogelijk aanleiding geven voor een slapstickachtig vuistgevecht.
Die films, vaak in Italië gedraaid en in het Engels gedubd, waren slecht. Heel slecht, zelfs. Maar ik had het niet door. Wat ik maar zeggen wil: zelfs voor slechte films is nog wel een doelgroep te vinden.

China Strike Force is bijvoorbeeld zo'n slechte film. En nu kan slecht best leuk zijn, begrijp me goed. Studenten noemen het dan camp, het NRC noemt het briljant en gewone mensen zien liever iets anders. Maar eerlijk gezegd betwijfel ik of zelfs de meest melige student hier nog om kan lachen.
CSF is namelijk een Chinese film. En dan heb ik het niet over door voorzitter Mao goedgekeurd stilzwijgend gestaar in een korenveld, maar over Hong Kong actie en avontuur. Dat heeft zowel voordelen als ernstige nadelen. Om met dat laatste te beginnen: ik kan de ene Chinees en de andere niet uit elkaar houden, met name als ze allemaal leren jekkies dragen. Slechts dankzij pen en papier kon het verschil tussen Ping Pong en Ni Hao blijven zien, met steekwoorden als 'Elvis' en 'Oom Pinda'. Gelukkig weten Chinezen dat ook, dus sommigen zijn zo vriendelijk hun haar te verven. Dat scheelt dan weer. Een voordeel is dan weer dat Aziatische stuntmannen bepaald niet kinderachtig uitgevallen zijn. De actiescènes in deze film (waarvan er overigens aanzienlijk minder zijn dan de trailer doet vermoeden) zijn dan wel niet zo gelikt als die uit Hollywood, maar misschien juist daarom wel spannender. Bijna achteloos laten ze zich op een drukke snelweg aanrijden, om vervolgens een motorfiets te jatten en via het dak van een bestelwagen op een bus te springen. Dat zou Arnold Schwarzenegger waarschijnlijk ook wel kunnen, maar die maakt er dan meteen zo'n poeha bij. Overigens heeft CFS aan het eind ook een (korte) compilatie met bloopers, met name van de stuntopnames. Leuk joh, hoe zo'n stuntman met motorfiets en al van het dak van een bus lazert... brrr...

U bent misschien nog benieuwd naar het verhaal. Wel, ondanks eerder genoemd notitiemateriaal en de persmap ben ik er niet helemaal uit gekomen, maar volgens mij komt het volgende redelijk in de buurt:
Twee jonge agentjes, Alex en Darren (door mij wegens zijn kapsel Elvis genoemd) maken onderdeel uit van een speciaal elite-onderdeel van de recherche in Hong Kong. Daar komen we achter omdat het gevecht waarmee de film begint een oefening blijkt te zijn. Verder horen we daar niets meer over hoor, want de actie verplaatst zich al snel naar een andere stad waar Alex en Elvis op het spoor komen van een smokkeloperatie. De plaatselijke politiechef is trouwens de aanstaande schoonvader van Alex (Aaron Kwok, die al jaren in dit genre speelt maar er zo langzamerhand te oud voor schijnt te worden naar ik hoor), terwijl Elvis helemaal in de ban raakt van een undercover-agente van de Japanse Interpol. En dan maar rennen, schieten, springen en bijdehand doen. Er was geen touw aan vast te knopen, behalve dat de rapper Coolio kennelijk onder eigen naam een smokkelaar speelt. Dat is trouwens een bloedirritant personage geworden, een soort Eddy Murphy zonder gevoel voor humor. Overigens is Coolio in deze film de enige niet-Aziaat en tevens de enige zwarte. Kennelijk denkt een of andere Chinese producer dat Coolio een kijkcijferkanon is.

Andere zwakke punten: het Engels van diverse acteurs was kennelijk zo beroerd dat ze moesten worden nagesynchroniseerd. Dan krijg je dus een Chinese politiechef die klinkt alsof hij al vijftien jaar in Texas woont. De hoofdrolspeelster mocht haar eigen stem houden, maar ze spreekt Engels alsof ze haar tong verbrand heeft. Overigens is het wel een bijna onvoorstelbaar mooie vrouw, die Norika Fujiwara. Ik hoop dat die nog eens een herkansing krijgt in een behoorlijke film, al is ze dan niet te verstaan.
Het verhaal is zo flauw en voorspelbaar dat je er bijna boos om zou worden. Zo zit Alex op een gegeven moment met zijn collega Darren een biertje te drinken, waarbij hij de trouwring laat zien die hij aan zijn geliefde wil gaan geven. En dan zegt hij zoiets als: "Tsja, als je in een weeshuis bent opgegroeid, droom je van een eigen gezinnetje." Waarop meteen de sentimentele muziek start. Nou, dan geef ik ook geen kwartje met een gat erin voor iemands overlevingskans.

Afgezien van de stunts en de bloopers aan het einde is er werkelijk geen enkele reden om deze film te gaan zien. Nu is dat voor sommigen reden genoeg en ik heb me er een enkele keer ook wel eens aan bezondigd (bij Mission Impossible 2, om precies te zijn) maar in dit geval dus niet. Vandaar het cijfer:

Score: 4/10
Martijn Warnas