Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Hoe het kon wist niemand, maar feit was dat in 2009 de laatste baby ter wereld werd geboren. Vanaf dat moment was het menselijk ras definitief onvruchtbaar. De wereld veranderde op slag en in vrijwel alle landen brak anarchie uit. Alleen Groot-Brittannië wist, letterlijk en figuurlijk, een eiland te blijven waar tenminste nog een soort van beschaving heerste. Natuurlijk werd het land daarmee wel een populaire bestemming voor miljoenen vluchtelingen, zodat de overheid zich gedwongen ziet die keihard aan te pakken.
Theodore Faron (Clive Owen), een ambtenaar, was ooit iemand die het beste met de wereld voorhad. Helaas is hij zo langzamerhand in een cynische, lompe vent veranderd. Als zijn ex-vriendin, Julian Taylor, opduikt en hem tegen wil en dank rekruteert voor het verzet, raakt Theodore verwikkeld in een avontuur waar hij echt geen zin in heeft. Nu zie je dat zelden hoor, dat hoofdpersonen in films als deze in hun handen wrijven als ze worden ontvoerd of als hun beste vriend wordt doodgeschoten en dat ze dan zeggen: 'Eindelijk gebeurt er hier eens wat!' Goed van mij hé, dat ik zulke patronen signaleer? (Signaleer eens een leuke grap, puur voor de verandering... - Ed.)

Clive Owen en Julianne Moore krijgen in deze apocalyptische thriller wat hulp van Michael Caine als Jasper, een vrolijke excentriekeling die met zijn demente vrouw in het bos woont en daar een wietkwekerij runt. Zo'n rolletje schudt Caine zo uit zijn mouw, maar ik blijf er in trappen. Chewitel Ejiofor, waar ik sinds Dirty Pretty Things fan van ben, heeft een redelijk ondankbare rol als fanatieke verzetsman met een eigen agenda. Verder zijn de slechteriken in deze film echt overal te vinden, zowel in uniformen als in lompen.

De sfeer is trouwens een beetje eigenaardig: het heeft dat voddige van goedkope sci-fi, waar alles uit brandende ruïnes bestaat, maar ook dat Oostblok-achtige dat daar vaak mee gepaard gaat. Je weet wel, met van die videoschermen op straat en rode vlaggen. Je ruikt bij wijze van spreken de lucht van gekookte kool. Het deed me alles bij elkaar, en alvast excuses voor het feit dat ik nu een vergelijking maak met iets dat hooguit 0,1% van mijn lezers zal herkennen, denken aan de sfeer van het spel Half-Life 2. Dat is trouwens geen klacht, gewoon een observatie. Dystopisch heet dit, voor wie dat woordenboek van Sinterklaas 2004 eindelijk eens uit de folie wil halen. Het zou me trouwens verbazen als het er in staat, in Van Dale kon ik het niet vinden. Zal wel komen omdat het een Anglicisme is. (KUNNEN WE NU EINDELIJK VERDER, MARTIJN VAN FREAKIN' WISSEN? DANK! - Ed.)

Een aardigheidje van deze film zijn diverse ingewikkelde scènes die uit 1 lang shot bestaan, waaronder een belegering van een gebouw en een bevalling. En als ze daarmee toevallig gesjoemeld hebben, is dat erg goed gebeurd. Ik wilde bijna niet met mijn ogen knipperen om zo zeker te weten dat er geen cuts tussen zaten. (Ze willen zoiets ook nog wel eens faken via een camerabeweging langs een blinde muur, maar ook daar kon ik ze niet op betrappen.) Het versterkt het idee dat je meeleeft met Theodore's avontuur, dat er trouwens best mag wezen. Ik wil er niet teveel over verklappen, al durf ik er vergif op in te nemen dat er al lang een trailer circuleert die alles verpest. Laten we zeggen dat Theo een soort moderne Jozef wordt, meer zeg ik niet.
Weliswaar is het geen vrolijk verhaal en kan ik zo een lijstje titels afratelen met grotendeels vergelijkbare eh... settings (of is het settingen?) (Je moet het rode lipje zoeken, dan trek je die folie er in één beweging af... - Ed.) maar omdat aan de actiescènes veel aandacht is besteed en de het verhaal verder met zorg is opgebouwd stap ik daar makkelijk overheen. Sterker nog, ik kom uit op een zeer ruime voldoende:

Score: 8,5/10
Martijn Warnas