Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Van nostalgie win je het nooit. Ik realiseerde mij opeens dat voor mij het enige echte verhaal van Willy Wonka's chocoladefabriek niet het boek van Roald Dahl was, maar de film uit 1971 met Gene Wilder. Ik las het boek pas nadat ik die film (meerdere keren) gezien had en de Oempa Loempa's hadden wat mij betreft dus witte overals, oranje gezichten en groen haar. Het interesseerde me niet hoe Dahl ze zelf beschreven had: zo zag ik ze nu eenmaal.
Datzelfde gebeurde me nu weer: deze film heb ik onbewust seconde na seconde vergeleken met 'het origineel'. Dat is niet fair, natuurlijk. Er zijn legio redenen om een remake te maken, bijvoorbeeld wegens nieuwe technieken of nieuwe acteurs die voor een bepaalde rol geboren lijken te zijn.
Natuurlijk moet het eindresultaat wel beter zijn dan wat we al kenden, maar een remake is in eerste instantie bedoeld voor een nieuwe generatie en met zulke ogen hoor je dan ook te kijken. Overigens was Dahl met die eerste film helemaal niet blij, want een extra reden is om nog een poging te wagen. (Waarom ik nog geen buitengewoon hoogleraar in de filmkritiek ben, verbaast mij ook nog elke dag hoor...)

Goed, dan ga ik het verhaal maar uit de doeken doen. We hebben hier te maken met ene Charlie (Sjakie in het Nederlands) die samen met zijn ouders en vier grootouders in een bijzonder armoedig huisje woont. Pa werkt als tandpastadopjesdraaier en de bejaarden liggen de hele dag in bed omdat de kachel niet gestookt kan worden. Het huisje staat vlak bij de snoepfabriek van de geheimzinnige Willie Wonka, die ooit al zijn personeel de poort uit stuurde wegens bedrijfsspionage. Inmiddels draait de fabriek weer op volle toeren, al snapt niemand wie daar dan al het werkt doet.

Wonka maakt op een dag bekend dat hij vijf kinderen een rondleiding zal geven in zijn fabriek. (In marketingtermen spreken wij dan over een promotie.) De kaartjes voor dat bezoek zijn verstopt in vijf chocorepen, die overal ter wereld terecht kunnen zijn gekomen. Charlie zou ook wel zo'n kaartje willen winnen, maar zijn ouders zijn zo arm dat hij zo'n reep alleen voor zijn verjaardag kan verwachten. Dat schiet natuurlijk niet op!

Door een zorgvuldig geplande maar helaas nogal bloederige roofmoord op een blinde non verdient Charlie genoeg geld om nog een reep te kopen. I'M KIDDING! Niks roofmoord. Helaas.
Nou ja, je snapt dat hij uiteindelijk toch aan een kaartje komt en samen met vier andere kids op een mooie dag voor de fabriekspoort staat. Opa en is mee en de andere koters, elk op hun eigen manier bloedirritant, hebben ook iemand mee. Willy Wonka (Johnny Depp) verschijnt en toont hem de geheimen van zijn fabriek. Het duurt niet lang voor een kleine Duitse vreetzak in de chocolade valt en hij is de eerste die ten prooi valt aan zijn eigen hebzucht.

Johnny Depp als Willy Wonka, is dat een goed idee? Tsja, ach... ik vond het eerlijk gezegd meer op een imitatie van Michael Jackson lijken. Slecht is het echter niet en Depp kan best een grapje plaatsen, maar zijn karakter verandert tijdens het verhaal niet merkbaar. Ook ontstaat er niet echt een band met Charlie, al is dat volgens mij wel de bedoeling. Er kan geen knipoog vanaf! Deze Wonka is duidelijk een wereldvreemd type, waar de Wonka uit het boek toch meer een eigenzinnige kerel was die gewoon deed wat hem het leukst leek. Ik snap dat een acteur graag een eigen interpretatie aan een rol geeft, maar als ik ooit James Bond ga spelen (hoop doet leven) maak ik er toch ook geen manke postzegelverzamelaar van?! Dan nog wat: de regie van deze film is van Tim Burton, de man achter visueel prachtige producties waaronder Planet Of The Apes, Mars Attacks! en The Nightmare Before Christmas. Dat schept verwachtingen: stand verplicht, nietwaar? Kan iemand mij dan uitleggen waarom de decors er uit zien alsof het hier een Bulgaarse, rondreizende musical betreft?!? Man man man, wat een troep. En dan die ene Oempa Loempa, honderd keer digitaal gekloond. Dat is niet grappig, dat is gewoon bijzonder goedkoop. Hij doet zijn best, dat wel.

Sterke punten zijn er ook: ik was best gecharmeerd van de liedjes die de Oempa Loempa(s) zingt/zingen als er weer een kind is verongelukt, hoofdrolspeler Freddie Highmore (o.a. uit Finding Neverland) is een uitstekende Charlie en zijn grootvader (David Kelly, o.a. Waking Ned) is een échte film-opa. Daarnaast zien we voor het eerst wat stukjes uit Wonka's jeugd, waarin duidelijk wordt waarom de man eigenlijk snoepfabrikant is geworden en hoe hij de Oempa Loempa's ontdekte. Al met al is Charlie And The Chocolate Factory dus best een aardige film, maar er is iets te krampachtig geprobeerd het wiel opnieuw uit te vinden. Verzin dan zélf wat, als je zo nodig origineel wilt zijn!
Overigens is er een vervolg op het boek, namelijk Charlie And The Great Glass Elevator (Sjakie En De Grote Glazen Lift) maar dat is nooit verfilmd. De kans is groot dat dit team dat alsnog gaat doen. Dat verhaal speelt zich af in de ruimte en leent zich volgens mij veel meer voor de aanpak van Tim Burton. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar die film, als hij er tenminste ooit komt. In elk geval ga ik daar dan blanco naartoe.

Voor nu geef ik Charlie echter een nogal krappe 6,5. Ik kan dit gewoon niet los zien van die vorige film. Ga gerust kijken, met name als je die film en/of het boek niet kent, maar kijk de volgende keer dat de versie met Gene Wilder voorbij komt (meestal rond de Kerst) dan nog eens en zie het verschil. Dat zit 'm écht niet in de speciale effecten...

Score: 6,5/10
Martijn Warnas