Misschien ben ik iets te wantrouwig, maar als ik voor aanvang van de persvoorstelling de kans krijg om een Playstation-spel te spelen dat is gebaseerd op de film die ik nog moet gaan bekijken, dan heb ik niet meer het idee dat ik een verhaal ga zien dat gemaakt is door mensen met een hart voor cinema. Ik bedoel, bij Burger King werken toch ook geen mensen die gek zijn op kokkerellen. Bovendien denk ik dan dat ik naar ouwe troep zit te kijken, maar ik ben nu eenmaal erg verwend wat dat betreft.

Halle Berry is dus Catwoman, al begint de film zoals gebruikelijk in het 'stripboekjesverfilmingsgenre' met ons te demonstreren wat een sukkel de aanstaande held eigenlijk is. Zo is Patience Philips een timide vrouw die eigenlijk kunstenares wilde worden maar die uiteindelijk geëindigd is als grafisch ontwerpster in een schitterend kantoor met lieve collega's. Wat een vreselijk bestaan!
Patience werkt voor Hedare Beauty, een firma in smeersels en kleurtjes voor vrouwen met aan het hoofd een pinnig echtpaar: George Hedare heeft de zakelijke leiding en zijn vrouw Laurel (Sharon Stone) is het 'gezicht' van het bedrijf. Tenminste, dat was ze: ze is inmiddels de veertig gepasseerd en het word tijd voor een wat jonger smoeltje. Dat hangt ook samen met de nieuwe campagne voor het product…

Zucht…

Sorry hoor, ik zit hier Godbetert te vertellen hoe cosmeticamerk zijn zaakjes regelt! Dit is écht een vrouwenfilm. Heren, nog even doorbijten. Ik ben er bijna.

Goed, er komt dus een nieuw product: Beau-line vertraagt niet alleen de gevolgen van het ouder worden (waar heb ik dat zinnetje toch meer gehoord…) maar trekt de huid zelfs weer strak! Een soort botox-in-een-potje dus en daarom zeer aantrekkelijk voor vrouwen die zo langzamerhand de middelbare leeftijd beginnen te bereiken.
Er is echter iets aan de hand met dat smeersel. Wat dan? Dat zal ik netjes voor me houden, maar als Patience er achter komt moet ze dat met haar leven bekopen. En nu komt het, mannenbroeders: dankzij de bemoeienis van een kat staat ze op uit de dood en heeft ze vanaf dat moment kat-achtige reflexen, zintuigen en instincten. Dus laat geen blikje zalm op het aanrecht staan, want je bent het meteen kwijt. En dat is geen grapje van ondergetekende, overigens. Zo zul je mij ook niet betrappen op kreten als 'niet voor de poes' of 'geen katje om zonder handschoenen aan te pakken'. Dit is kunst, mevrouw. Ik schrijf niet voor een of andere krant!

Helaas kan Patience zich na haar ongelukje niet meer herinneren wat er precies met Beau-line aan de hand was, maar voorlopig heeft ze het toch vrij druk met het ontdekken van haar nieuwe talenten. Om er een beetje in te komen verijdelt ze een inbraak bij een juwelier, al neemt ze wel wat leuke speeltjes mee om haar kattenkostuum mee op te fleuren.

Oh ja, er is ook een man in het spel. Het is een politieman, die ze ontmoet op het moment dat ze iets gevaarlijks staat te doen om een kat te redden. Deze Tom Lone (allemachtig, wat een naam…) is wel zo knap dat bioscoopeigenaren er goed aan doen handdoekjes op alle stoelen te leggen. Lone (Benjamin Bratt - gezien zijn CV niet de eerste de beste al was hij me nog niet echt opgevallen) laat heel duidelijk blijken dat hij Patience wel ziet zitten. Dat is wederzijds, al heeft Patience ook nog wat andere dingen aan haar hoofd.
Die Lone is overigens zelf bijna een superheld: hij redt dames en kinderen in nood, is door-en-door betrouwbaar en kan een aardig potje knokken. Dat is toch een heel ander verhaal dan bij Lois Lane of Mary Jane, nietwaar? En dat zoiets seksistisch is… who cares? Zo willen vrouwen het kennelijk graag zien. En in deze film krijgen vrouwen van A tot Z hun zin. Catwoman mag eindeloos tutten met juwelen, make-up, haar kleding en haar kapsel. Ze heeft een droombaan (al waardeert ze die niet erg) en leert hoe ze van zich af kan slaan. Verder blijft het geweld in deze film beperkt tot een paar klapjes en een krasje met de nagels. Voor mannen is dat toch een beetje jammer. Wij mogen graag veel dingen stuk zien gaan. Logisch, wij hoeven de troep na afloop ook niet op te ruimen. Catwoman springt daarentegen nog net niet met een Swifferdoekje langs de muren, om even wat spinnenwebben mee te nemen.

Deze film heeft een aantal zwakke plekken, waaronder het minst geloofwaardige forensische onderzoek sinds Sherlock Holmes een geruite pet opzette en zei: 'Watson, dit hoofddeksel is van een Engelsman met een vergrootglas.' Toch viel me op dat het verhaal verder erg netjes gestructureerd is. Dat moet ook wel, want er is relatief meer verhaal dan bij vergelijkbare films. Weliswaar grotendeels op het niveau van een doktersroman, maar toch.

Er is natuurlijk helemaal niks op tegen om een keer een actiefilm te maken waar vrouwen ook plezier aan kunnen beleven. Als zodanig lijkt Catwoman mij eigenlijk best geslaagd, dus als ik daar een cijfer voor geef kom ik uit op een 7,5. Testosteronpatiënten mogen er echter rustig 2 punten af halen.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas

Naschrift: Deze film staat inmiddels in een lijst van de 100 slechtste films aller tijden. Nu kan iedereen wel zo'n lijst maken, maar ik geef meteen toe dat het geen knaller is. Waarom dan toch die royale voldoende? Wel, een k*tfilm kan ook zo zijn charmes hebben. Catwomen pretendeert ook niet meer te zijn dan oppervlakkig vermaak en als je lacht om andere dingen dan de makers bedoelen heb je volgens mij alsnog een leuke avond. Daarnaast haal ik er dus twee punten af voor mannen, met name als ze iets minder gevoel voor humor hebben dan ik (en dat is al snel). Ik blijf er echter bij: met een lekkere Bacardi Breezer in je nek is dit voor veel vrouwen een heel aardig filmpje!