Je moet als man echt filmrecensent zijn om een film met zo'n titel vrijwillig te gaan bekijken. Het klinkt uiterst verdacht en zoetsappig, nietwaar? Bovendien duurt hij maar liefst 140 minuten. Ai... moest ik niet naar de tandarts ofzo? Gelukkig zag ik op tijd dat Nicolas Cage (Face/Off, The Cotton Club, Bringing Out The Dead) de hoofdrol speelt. Die man leent zich niet voor een slap liefdesverhaaltje. Als hij een rol uitkiest, gaat hij tot het gaatje. Desnoods laat hij een paar tanden trekken, om een engere smoel te krijgen. Kortom, met Cage durf ik zoiets wel aan.

In 1940 raakt Griekenland betrokken in een oorlog met Albanië. In feite vechten ze daar tegen de Italianen, die weer gesteund worden door de Duitsers. Griekenland verliest en wordt bezet door Italiaanse strijdkrachten.
Dat geldt ook voor het vredige eilandje Cephallonia. Dokter Papakis en zijn mooie, intelligente dochter Pelagia (respectievelijk John Hurt en Penelope Cruz) krijgen een Italiaanse officier ingekwartierd. Dat is Antonio Corelli (Cage), Kapitein van een artilleriebataljon en tevens de getapte jongen van zijn eenheid. Net als alle andere Italianen heeft Corelli nooit echt gevochten en hij heeft er dan ook geen interesse in. Liever zingt hij met zijn bataljon een mooie opera, als het even kan op een strand vol (zelf meegenomen) topless vrouwen. Ach, was mijn diensttijd maar zo verlopen, dan zat ik er nu nog. Dat komt erg dicht in de buurt van mijn idee van de hemel, al heb ik dan een hekel aan zand tussen mijn tenen.

Pelagia moet aanvankelijk niets van Corelli hebben. Ze heeft ook al een vriendje, Mandras. Die heeft in Albanië gevochten en kwam nogal gehavend terug. Ondertussen is Pelagia's liefde weer bekoeld, terwijl de mandoline spelende, charmante Corelli steeds in de buurt is. Bovendien doen de Italianen hun best om de sfeer op het eiland goed te houden. Ze organiseren zelfs een feest op het dorpsplein en hoewel de meeste Grieken toch enige afstand houden heeft niemand bezwaar tegen een vrolijk muziekje en een glas Ouzo.

De film gaat gelukkig niet alleen over de relatie tussen Antonio en Pelagia. De oorlog gaat namelijk niet erg naar wens voor Italië en uiteindelijk geeft Mussolini zich over. Dat betekent feest voor het bataljon van Corelli, want ze mogen nu naar huis! Iedereen is blij dat de oorlog op het eiland vrijwel geen druppel bloed heeft gekost, maar dan wordt duidelijk dat de Duitsers niet van plan zijn hun voormalige bondgenoten rustig naar La Mamma te laten gaan...

140 minuten, da's lang. En wat mij betreft had het wel wat sneller gekund allemaal. Aan de andere kant heb ik toch met plezier gekeken, terwijl dit toch voornamelijk een romantische film is. Ik wil niet teveel verklappen, maar volgens mij kunnen mannen hier ook gerust naartoe. Nicolas Cage is goed, John Hurt misschien nog wel beter voor een Engelsman zet hij op overtuigende wijze een oude Griekse arts neer) en Cruz, met dat gekke bekkie, is erg op haar plek in deze rol. Zolang ze geen Amerikanen speelt gaat dat wel goed.

Voor een liefdesdrama bevat deze film wel erg veel ontploffingen, maar de dames hoeven niet bang te zijn bij een Rambo-film in de zaal te komen. Een mooie film voor een rustige avond, zeker als hij eenmaal op video is verschenen. En dan samen op de bank met een flesje Vino. De heren kunnen dan tot het moment dat de actie begint bijvoorbeeld proberen of die BH al los wil. Gezellig!

PS: voor de MTV-generatie: een mandoline is een soort gitaar.

Score: 7/10
Martijn Warnas

Edje hier. Soms zingt Martijn dit liedje, op de wijs van La donna è mobile uit Rigoletto:

"I'll pinch your bottom, dear.
You have a meaty rear.
I'll pinch your handbag too,
and scoot away from you.
Cars that are very small,
money that's worth sod all.
Trousers that look too full:
we know it's cotton wool.
Warheroes are rare...
but we've lots of body hair!
Macho and proud!
We sing far too loud!"

Waarmee zijn houding tegenover Italianen volgens mij afdoende is verklaard.