Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Zoals Amerikanen niet geacht worden te weten wie Mulisch is, zo hoef jij je niet te schamen als de naam Truman Capote je niets zegt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dacht een gangsterfilm te gaan zien, gezien de naam. Ik zal 'm wel verward hebben met Al Capone. Capote was echter een schrijver, onder meer van Breakfast At Tiffany's. Hij had niet echt een heel groot oeuvre, voornamelijk omdat hij veel tijd kwijt was met anderen vertellen hoe geweldig hij was en wat hij nog voor moois zou gaan schrijven.
Het vervelende is wel dat wij in Nederland niet echt begrijpen wat er zo geweldig is aan het spel van Philip Seymour Hoffman in deze biografie. Capote was namelijk een nichterig kereltje dat raar lispelde. Voor een beetje acteur is dat Gefundeness Fressen, zogezegd. En daar kreeg Philip dus een Oscar voor! Sterker nog, hij zat zo diep in de rol dat hij Truman gedurende de hele opnameperiode bleef spelen, dus ook als er niet gefilmd werd. Leuk voor zijn vrouw...
Nu kreeg Philip voorheen voornamelijk rollen aangeboden van dikke, slonzige types dus ik kan me voorstellen dat hij hier wel eens zijn tanden in wilde zetten. Hij verloor ook een flink aantal kilo's voor de rol. Maar toch was ik hier echt niet van onder de indruk. Ik ben filmcriticus, weet je. Ik zit de hele week tussen zulke mensen!

Het spijt me wel, maar dit is niet mijn soort film. Het verhaal is bijzonder traag en na een half uur kreeg ik echt de kriebels van die nichterige piepstem. De film Capote neemt als uitgangspunt een onderzoek dat Truman ooit deed voor een artikel in het tijdschrift The New Yorker. Hij las een kort artikel over een moordzaak in een dorpje in Kansas en ging op pad, samen met een vriendin.
Tijdens zijn onderzoek maakt hij kennis met Perry Smith, een van de moordenaars van een boerenfamilie bestaande uit vader, moeder en twee kinderen. Perry lijkt een hele rustige kerel, die mooi kan tekenen en alles maar over zich heen laat komen. Als hij ter dood wordt veroordeeld, probeert hij zichzelf dood te hongeren. Truman zoekt hem op in zijn cel, regelt een advocaat voor een beroep en doet zijn best te begrijpen wat deze man bezielde.

Naar aanleiding van zijn research en zijn ontmoetingen met Perry schreef Truman het boek In Cold Blood. En, opschepper die hij was, vervolgens claimde hij dat hij met dat boek degene was die voor het eerst misdaadverslaggeving en dramatisering combineerde. Hij noemde het een 'nonfiction novel'.

Die stukken samen met Perry (Clifton Collins Jr., hier nog niet echt bekend) zijn eigenlijk als enige de moeite van het bekijken waard. Je moet alleen wel een heleboel onzin doorworstelen voor je daar aan toe komt. Als je Truman kende of een bewonderaar bent van zijn werk is dat waarschijnlijk best interessant, maar als hij voor jou net als voor mij een volslagen onbekende is, zal dit je interesse echt niet opwekken. Natuurlijk was het een interessante kerel, al loog hij dan over van alles en nog wat (hij claimde echt iedereen persoonlijk te kennen en 94% van iedere conversatie te kunnen onthouden) en dat hij lekker kon schrijven is ook glashelder. Ik zeg dan ook niet dat Truman Capote geen biografische film waard is, maar wel dat de film Capote een thuiswedstrijd speelt en niets losmaakt bij mensen die hem nog niet kennen. Dat is toch zonde?

De schrijfster Harper Lee (bekend van het boek To Kill A Mockingbird, waar Truman ook ooit de eer voor wilde opstrijken) komt ook voor in het verhaal. Ze is een goede vriendin van Truman en kent hem beter dan hij zichzelf kent. Het is een mooie, ingetogen rol voor Catherine Keener. Verder wordt het karakter van Perry Smith erg goed gespeeld. Maar ja, je kunt ondersteunende rollen nog zo mooi spelen; als ze voorkomen in een film waarbij ik van pure verveling het aantal M&M's in een zakje ging zitten tellen, koop je er nog niet veel voor.

Oscars be damned, ome Warnas maakt uiteindelijk de dienst uit. Capote is voor normale mensen, dus niet de arthouse-brigade of mensen die toevallig een graad in Amerikaanse literatuur hebben, niet de moeite waard. En geloof je me niet, ga dan gerust kijken. Je zult zien dat ik weer eens gelijk heb.

Score: 4/10
Martijn Warnas