Het was een tijdje mode om in je blote kont op een kalender te gaan staan om zo de clubkas te spekken. Ik geloof zelfs dat momenteel een groepje Nederlandse turndames zo hun buitenlandse stages bekostigt. Dit is het verhaal van een groep oudere Engelse dames met min of meer dezelfde stunt. Calendar Girls lijkt wat stijl en thema betreft dus een beetje op The Full Monty, al gaat het hier om een waargebeurd verhaal. Natuurlijk is er wel heel wat bij gefantaseerd om het tot een echte film te kunnen smeden.

Chris en Annie wonen in het plaatsje Knapely, ergens in Yorkshire. Ze zijn beiden lid van de Engelse variant van de Bond Van Plattelandsvrouwen, namelijk de Womens Institute (W.I). Daar vervelen ze zich gezamenlijk dood bij bakwedstrijden en lezingen over onderwerpen als 'De Geschiedenis Van De Broccoli'. Chris (Helen Mirren) is de wildste van het duo: haar wodka-proefdag is behoorlijk uit de hand gelopen en bij de laatste bakwedstrijd leverde ze een taart uit de winkel in. Annie is iets rustiger, maar wel een trouwe bondgenoot.
Op een dag wordt bij Annie's echtgenoot John leukemie geconstateerd. Vanaf dat moment gaat het snel: de chemotherapie slaat niet aan en na een paar maanden is Annie (Julie Walters) weduwe. Geen zorgen, zoiets is natuurlijk erg maar deze film wordt daarmee echt geen loodzwaar drama.

Nu is het de gewoonte dat de W.I. elk jaar een kalender uitgeeft, waarvan de opbrengst naar het goede doel gaat. Vorig jaar bracht de kalender met 12 foto's van kerken maar liefst 70 pond op! Eh... in totaal, bedoel ik. En dat terwijl Annie een goed doel in gedachten hebben waar toch wat meer geld voor nodig is: de wachtkamer in het ziekenhuis, waar ze samen heel wat uurtjes hebben doorgebracht, is zeer dringend aan vervanging toe. Maar ja, voor 70 pond heb je niet eens nieuwe kussens.

Door de vieze boekjes onder het bed van haar zoon en een pikante kalender bij de fietsenmaker ontstaat bij Chris uiteindelijk het plan om een spannendere kalender te maken dan gebruikelijk. Uiteraard willen de plattelandsdames daar in het begin helemaal niets van weten. (Ik zou zelf eerlijk gezegd ook niet staan te juichen bij dat plan. Wat is er mis met een goed geplande bankoverval?) Chris slaat echter aan het experimenteren met haar eigen toestel, wat leidt tot hilariteit bij de plaatselijke afdrukcentrale. Al snel begrijpen de dames dat ze professionele hulp nodig hebben. De verpleger die John in zijn laatste dagen zo goed heeft verzorgd, blijkt dan een getalenteerd fotograaf te zijn en zo neemt het plan steeds vastere vorm aan. Zowel de zoon als de echtgenoot van Chris zijn daar echter niet erg blij mee.

Denk niet dat we er zijn als de kalender van de drukpers rolt: dat gebeurt al op ongeveer de helft van het verhaal. In wezen gaat het daar ook niet over, maar zien we twee vriendinnen die allebei hun eigen problemen hebben en die afleiding zoeken in een project, wat al snel uit de hand loopt. Ook hun vriendschap loopt daarbij gevaar.

De hoofdrolspeelsters hebben allemaal een zeer respectabele staat van dienst. Ik zou wel eens een Britse film willen zien zonder Julie Walters, puur om dat eens meegemaakt te hebben, maar ze speelt voortreffelijk. Verder zijn er veel gezichten te zien die bij kenners van Britse comedyseries belletjes zullen doen rinkelen c.q. lampjes zullen laten branden, waaronder Annette Crosbie (voor mij en een paar miljoen Britten voor eeuwig de beklagenswaardige echtgenote van Victor Meldrew), Celia Imrie (samen met Julie Walters vaste klant in de komedies van Victoria Wood) en... nou ja, heel wat namen dus. Je kunt ook niet alles weten, daar heb je mij voor. Maar geloof me, het is een ijzersterke cast. En of ze er nog een beetje uitzien in hun blote niksie is natuurlijk totaal niet van belang dus ik zal me daar verder niet over uitlaten. In elk geval was het voor al die actrices net zo moeilijk om zich voor het eerst bloot te geven als het voor de oorspronkelijke kalenderdames moet zijn geweest. (Bij een Nederlandse remake hoeven we met dát probleem alvast geen rekening te houden. Onze actrices weten niet beter dan dat ze op de eerste draaidag hun kleren in de hoek gooien.)

Zoals je van Engelse films mag verwachten is dit een schitterend gefotografeerd verhaal met warme, geloofwaardige personages, humor en slotscčnes waar echt niemand moeite mee zal hebben. Ook worden er geen goedkope grappen gemaakt over hangborsten en cellulitis, al wordt er door de dames natuurlijk wel heel wat afgepiekerd voor de badjassen eenmaal uit gaan. Echt bulderen wordt het helaas nergens, maar Calendar Girls is, mede vanwege dat waargebeurde verhaal, een onderhoudende film voor alle leeftijden.

Score: 8/10
Martijn Warnas