Als er één uitspraak is die vrijwel iedereen doet als hij of zij deze film gezien heeft is het wel: 'Ik had er eigenlijk meer van verwacht'. En laat mij u vertellen, het is heel erg als dat van je gezegd wordt. Tegelijkertijd kun je er niet altijd iets aan doen als mensen hun overspannen verwachtingen op je projecteren. Het idee van Bruce Almighty leent zich daar namelijk bijzonder voor. Want wat zou jij nou doen als je een tijdje in God's schoenen stond? Ik zal niet meteen op hol slaan met mijn eigen plannetjes, maar laat ik zeggen dat ik wel wat leukers zou weten te verzinnen dan Bruce, de TV-verslaggever met de knappe vriendin (die sprekend op Jennifer Aniston lijkt) en het mooie huis, die toch vindt dat hij iets te klagen heeft. Dat doet hij dan ook vaak en luidruchtig, met name richting God. Bruce wordt gespeeld door Jim Carrey, dus je kunt op je klompen aanvoelen dat dit geen serieus theologisch drama wordt, maar alle juiste ingrediënten heeft om een klapper te worden.

Al met al is het een heel aardige film geworden hoor, begrijp me goed. Daar zorgt Carrey wel voor. Hij is een TV-verslaggever die ontevreden is omdat hij nooit verder komt dan reportages over de grootste donut ter wereld of andere lichtvoetige items. Meneer heeft duidelijk nog nooit bij een verzekeringsmaatschappij op kantoor gewerkt. Op een dag ontmoet hij God, die zich, heel bescheiden, heeft vermomd als een conciërge die een enorme lege hal staat te dweilen. Toch wordt al snel duidelijk wat de bedoeling is: God is al dat gemopper zat en zegt dan ook tegen Bruce dat hij het baantje over mag nemen, als hij denkt dat hij het beter kan. En zo krijgt Bruce alle macht die God kennelijk ook heeft.

Wat doet hij daar vervolgens mee? Nou, te weinig om hier een hele leuke comedy van te maken. Het scheiden van een bord tomatensoep alsof het de rode zee is, daarmee hebben we zijn meest originele inval wel gehad. Oh, hij automatiseert ook het ontvangen en beantwoorden van gebeden door een computer in te schakelen. En hij leert de hond om niet meer tegen de bank te plassen. Enne… nou, dat was het wel zo'n beetje. En dat is dus duidelijk te weinig voor een comedy.

Nu gaat het er natuurlijk niet om dat Bruce de wereld op zijn kop zet, maar dat hij iets leert van deze unieke kans. Bijvoorbeeld (en dit zijn mijn voorbeelden, niet die uit het verhaal) dat God niet zomaar alle individuele problemen op kan lossen zonder elders nieuwe problemen te scheppen, of dat mensen toch nooit tevreden zijn, of dat er wel ergere dingen zijn dan domme TV-reportages moeten maken. Maar ook daar stelt deze film ontzettend teleur. En dan kan Jim Carrey weliswaar in een plas water stappen als geen ander, maar als hij dat wil verkopen moet hij nog maar eens een Dumb & Dumber-film maken, of een vervolg op The Mask.

Voor wie nu op zijn achterste benen staat omdat de naam des Heren ijdel wordt gebruikt (overigens een wonder dat u nog op deze site rondhangt): deze film probeert zo weinig mogelijk mensen te choqueren. Behalve racisten dan, want God wordt gespeeld door Morgan Freeman. Verder zijn er geen grappen die bij Joden, Moslims, Hindu's of de Amish verkeerd zouden kunnen vallen, want de studio zit natuurlijk niet te wachten op vrachtwagens met dynamiet die bioscoopzalen binnen komen rijden. En daar zijn zeker die eh… eh… Boedhisten nogal sterk in. Ahum.

Over Boedhisten gesproken… Boedha leert ons dat al het lijden voortkomt uit verlangen. Dus als wij nergens naar verlangen, dan lijden we ook nergens onder. Als u dus niet verlangt dat deze film al uw religieuze en humoristische behoeften bevredigt, maar gewoon gaat kijken naar anderhalf uur slapstick met een prima komiek, dan heeft u hier toch een redelijk leuke film aan. Laten we ondertussen bidden dat een scenarioschrijver en een regisseur met wat meer lef binnenkort een nieuwe poging wagen met dit concept. Aan mij het Laatste Oordeel:

Score: 6/10
Martijn Warnas