Een inkoppertje, deze nieuwe Disney-animatiefilm. Het sentiment droop al uit de persmap. De uitvoering was vakkundig, de liedjes van Phil Collins (die dit soort klusjes sinds Tarzan niet meer heeft gedaan maar muzikaal nog steeds uit hetzelfde vaatje tapt) en de formule werkt al zeker vijftig jaar.

Het verhaal speelt in het noordwesten van het Amerikaans continent, vlak na de laatste ijstijd. Mensen dragen berenvellen en jagen met speren. De jonge Kenai is bijna volwassen en dat is hem zeer welkom want misschien wordt het geplaag van zijn twee oudere broers dan eindelijk wat minder. Het ritueel naar volwassenheid bestaat eruit dat je een totem krijgt, een amulet in de vorm van een dier waarvan de eigenschappen goed bij je passen. Kenai's oudste broer is bijvoorbeeld een geboren leider, dus die heeft een adelaar. Maar wat krijgt Kenai van de medicijnvrouw, die het op haar beurt weer van de goden heeft doorgekregen? Een beer. En dat is slecht nieuws, want een beer staat niet voor iets stoers als moed, slimheid, kracht of zelfs maar geduld maar voor liefde! Klaar ben je!

In een boze bui krijgt Kenai ruzie met een beer. Zijn broers komen hem redden en dat kost de oudste zijn leven. Een verbitterde Kenai gaat op jacht naar de beer die hij daarvoor verantwoordelijk houdt, maar dan besluiten de goden dat het tijd is om hem een lesje te leren. Op een bergtop veranderen ze hem in... precies. Dat valt dan weer niet goed bij zijn overgebleven broer, die denkt dat hij dood is. En zo is Kenai dus niet alleen opeens een dier, maar wordt er op hem gejaagd door zijn eigen broer!

Al snel ontmoet Kenai het kleine beertje Koda, die zijn moeder kwijt is maar daar niet erg bezorgd over lijkt te zijn. Als hij nu maar terug weet te komen naar de zalmrivier, ziet hij haar vanzelf terug. Het zou alleen wel leuk zijn om bij de reis wat gezelschap te hebben!
Aanvankelijk heeft Kenai daar geen interesse in, maar het leven als beer is nog knap lastig en bovendien is die zalmrivier vlak bij de plek waar hij zijn eigen lichaam weer terug zou kunnen krijgen. En zo begint dus een gezamenlijke tocht, waarbij Kenai en Koda onder andere twee elanden tegenkomen, die voor de komische noot moeten zorgen. Ik zag de Nederlandse versie, met onder meer de stem van Mies Bouwman als de medicijnvrouw van de stam. Verder zijn er vijf stemmen van jonge mannen te horen (drie indianenbroers en twee maffe elanden) die voor mij niet of nauwelijks uit elkaar waren te houden. Ik moest in de persmap lezen dat Danny de Munk, Tony Neef en Egbert-Jan Weeber ertussen hebben gezeten, maar het verschil hoorde ik niet. En dat is jammer, want de kwaliteit van de stemmen maakt of breekt een Disneyfilm. Maar goed, dat zal in de Engelse versie ongetwijfeld veel minder een probleem zijn.

Dertig of niet, Disney-sentiment gaat er bij mij nog steeds in als koek. En zeker als ik mag doen of het werk is. Maar toch moet ik dan concluderen dat Brother Bear niet eens in de top tien van Disney Classics thuis hoort. Dat is geen ramp, maar meer dan een redelijke kinderfilm is het helaas niet. Dat zou door die Nederlandse stemmen kunnen komen, maar daar moet ik het cijfer helaas op baseren. Vermoedelijk scoort de Engelse versie een half puntje meer.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas