Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Hee hoo, zie ik hier een woordspeling? Het is toch Pride And Prejudice van Jane Austen, het verhaal van de Victoriaanse Elizabeth Bennet die volgens haar moeder dringend aan de man gebracht moet worden? Zo'n verhaal waar alleen de meest geharde literatuurnicht waardering voor op weet te brengen? Getsie!
Wel, deze film is daar inderdaad losjes op gebaseerd. En dat is niet zo moeilijk, want vrijwel alle films uit Bollywood gaan uiteindelijk over een jongen en een meisje die gaan trouwen. Daar wordt dan om de haverklap en zonder enige waarneembare aanleiding bij gezongen en gedanst dat het een aard heeft. Om dat nu eens in een voor Westerse ogen geschikt gemaakte productie te zien leek mij een buitenkansje, temeer daar ik ooit in de film The Guru een voorproefje kreeg van hoe dat er dan uit zag.

Bride And Prejudice is het tamelijk simpele verhaal van een jonge Amerikaan, William Darcy, die met een Brits-Indiase vriend, Balraj, het land bezoekt omdat Balraj binnenkort gaat trouwen. Zijn keuze is gevallen op Jaya, een van de pakweg vierhonderd dochters van meneer en mevrouw Bakshi.
William, die zijn vriend dus vergezelt, heeft het niet zo met India. Ik kan mij dat best voorstellen. Je ziet het in de film weliswaar niet voorbij komen, maar waarschijnlijk werd hij er doodziek van dat hij geen stap kon zetten zonder een horde bedelaars en verkopers achter zich aan te krijgen, werd hij een beetje moe van de beschimmelde babietjes die voortdurend in zijn armen werden geduwd in de hoop op een aalmoes, werkte het feit dat hij van elke hap of slok tien dagen aan de schijterij zou raken op zijn zenuwen, vond hij het er te heet en was hij elke seconde dat hij door een Indiër werd rondgereden bang om het leven te laten. (U merkt het, deze bespreking wordt NIET gesponsord door het Idiase verkeersbureau.)
En mevrouw Bakshi kan dan nog zo'n leuke dochter hebben, de slimme en goedgebekte Lalita, maar William piekert er niet over om daar werk van te maken. Althans, niet in het begin van deze film. Na heel wat zang, dans, geruzie en net-niet-gezoen komt alles toch weer goed. Oh, hb ik het nu verpest? Dan heeft u zeker ook naar Lord Of The Rings gekeken met het idee dat Frodo misschien wel halverwege Mount Doom zou besluiten om lekker naar huis te gaan?

Ik kan niet echt claimen een kenner te zijn van de Indiase film, maar volgens mij hebben ze hier een voor Westerlingen zeer acceptabele uitvoering van gemaakt. Met name de massale zang- en dansnummers vond ik erg aardig. Dat moeten we eens onthouden, als we nog eens zo'n dor klereboek van een of ander Nederlands literatuurspook gaan verfilmen. Volgens mij zouden bijvoorbeeld die kletsverhalen van Mulisch er enorm van opknappen, een leuk musicalnummertje ertussendoor.
De liedjes in Bride And Prejudice worden overigens grotendeels in het Hindustaans gezongen (al kan het ook Urdu geweest zijn, ik hoor toch het verschil niet) maar ze hebben wel een voor Westerse oren aangename en herkenbare melodie. Die luitjes kunnen normaal gesproken namelijk behoorlijk miauwen, maar dat wordt ons bespaard. Bovendien maken de karakters nog korte uitstapjes naar Londen en Los Angeles. Okay, het is allemaal voorspelbare suikerspinromantiek, afgewisseld met een niet al te verfijnd soort humor, maar daar moet je niet voor gaan kijken. Doe het om eens een indruk te krijgen van wat de grootste filmindustrie ter wereld, dus een waar Hollywood qua productiviteit bij in het niet valt, nu eigenlijk inhoudt. Liefhebbers van het genre zullen het ongetwijfeld een tamelijk simpel filmpje vinden, maar van mij mogen ze morgen beginnen met de opnames van Sanjay And Sensibility of desnoods De Ontdekking Van De Taj Mahal.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas