Al zo lang ik me kan herinneren zijn er twee items vast in het journaal: dat gezeik in de Gaza-strook en het conflict in Noord-Ierland. En van allebei denk ik inmiddels: who cares? Kill 'em all, let God sort 'em out! Het zijn dit soort genuanceerde maatschappelijke visies waarmee ik me weet te onderscheiden van de massa. (Met name de hoog opgeleide massa - Ed.)
Overigens is er de laatste tijd weinig nieuws vanuit Ierland: de IRA houdt zich koest en er worden kennelijk weinig tot geen brandbommen meer door kroegramen gegooid. Dat wil echter niet zeggen dat het daar allemaal pais en vree is en dat Katholieken en Protestanten hand in hand door de klavervelden huppelen, terwijl lachende Britse militairen de kleintjes even achter het stuur van hun landrover laten zitten. Het zal eerder betekenen dat Nederlandse nieuwsredacties andere items belangrijker vinden. Hopelijk hebben ze het er nog eens over in Have I Got News For You, dan ben ik ook weer bij.

Bloody Sunday handelt over een dag in 1972 waarop de Ierse politicus Ivan Cooper, een Protestant, een vreedzame mars wil organiseren. Een vreedzame mars door (deels) Katholiek gebied, welteverstaan. Een vreedzame mars waarvan het Britse leger op voorhand al heeft laten weten die niet te zullen tolereren. Een vreedzame mars van het soort waar altijd relschoppers en IRA-leden op af komen, die hopen dat het uit de hand loopt. Kortom, we kunnen hier spreken van het slechtste plan sinds die voorstelling van Anatevka in 1943 in Berlijn, met een volledige Joodse cast en een Zigeunerorkestje.

Die mars liep dan ook volslagen uit de hand. Dat was overigens net zo goed de schuld van het Britse leger: de militairen waren het behoorlijk zat bespuugd en bekogeld te worden en op een bepaald moment zijn ze met scherp gaan schieten, zonder zich al te veel te bekommeren over het doelwit. Het werd een slachtpartij, die de geschiedenis in ging als Bloody Sunday.

Dit is een bijzonder spannende film, of beter gezegd een dramatisering. Ik verwachtte elk moment een bomaanslag, terwijl de film dat niet eens probeerde te suggereren. Je zit echt op het puntje van je stoel. Overigens zijn er niet veel persoonlijkheden te onderscheiden in het verhaal, afgezien van die Ivan Cooper. Verder is er een generaal, een politiecommissaris en hier en daar een actievoerder, maar we ontmoeten in dit verhaal vrijwel geen echte mensen. Het zijn letterlijk rollen die gespeeld worden, karakters waarvan vanaf het begin af aan duidelijk is wat ze doen en hoe ze zullen reageren. Zonder na te denken, min of meer. In feite ook de basis van het conflict...

Evenzogoed is niet de film waardoor ik opeens overloop van begrip voor het conflict tussen Protestanten, Katholieken en het Britse Leger. Alle partijen houden die hel daar zelf in stand door geen millimeter te wijken. Ik had dan ook voor geen enkele partij meer sympathie dan voor de rest, al proberen de makers het leger dan als de grote boosdoener af te schilderen. Maar ja, als je een Pitbull treitert moet je ook niet raar opkijken als die even later aan je strot hangt, zelfs als die Pitbull je tuin is binnengedrongen. Verstandige mensen doen dan de deur dicht, in plaats van een protestmars door de tuin te organiseren.

Alleen al vanwege de voortdurende spanning die de film weet te behouden is hij een hoog cijfer waard. Daarnaast begrijp je na afloop een beetje beter hoe het is om in een omgeving te wonen waar zoveel angst en geweld heerst. Het is alleen een beetje triest dat de entertainmentwaarde een stuk hoger ligt dan het leerzame aspect...

Score: 8/10
Martijn Warnas