Het verhaal begint als twee agenten in het Los Angeles van de jaren '40 betrokken raken bij een schietpartij. Da's min of meer routine voor 'Buck' Bleichert (Josh Hartnett) en 'Lee' Blanchard (Aaron Eckhart), twee mannen die elkaar nog kennen uit de tijd dat ze allebei beroepsbokser waren.
Toch is het even schrikken als ze na afloop in een veld het lijk vinden van een jonge vrouw, die behoorlijk is toegetakeld. Het meest opvallende detail: haar mondhoeken zijn opengesneden, zodat haar gezicht een morbide grijns vertoont. Ze was een actrice, of liever gezegd dat wilde ze worden. Op zoek naar haar moordenaar komen Buck en Lee terecht in de upper classes van LA en ontdekken ze verrassende connecties met het slachtoffer.
Als je dat zo leest (of hoort) klinkt het niet verkeerd, he? Goed, dan nu de nuances en correcties. We beginnen in 1946. Buck (de donkerharige) en Lee (de blonde), beiden voormalig boksers, zitten nu allebei bij het korps van Los Angeles. Lekker knokken met zeelui en dronkelappen, dat bevalt ze goed. Overigens kennen ze elkaar op dat moment nog amper.
Als ze worden gevraagd om, ter promotie van het korps, nog een keer met elkaar de ring in de gaan (waarbij Lee duidelijk de favoriet is), wordt dat een stevige partij die Josh zelfs zijn voortanden kost. Lee maakt dat goed door hem later binnen te loodsen bij de afdeling Recherche, waar ze een goed duo vormen. Buck komt ook bij Lee over de vloer, niet in de laatste plaats vanwege diens smakelijke vriendinnetje Kay (Scarlett Johansson). Omdat ze zo lekker kan koken natuurlijk, wat dacht jij dan? Oh, dacht je dát? Nou, dan heb je ook wel gelijk: er smeult wel degelijk iets tussen die twee, maar Buck zou zijn partner nooit verraden. Evenzogoed verslindt hij haar met zijn ogen.
Nadat een onguur type naar LA is gekomen, die het met name voorzien lijkt te hebben op bejaarden en kinderen, beginnen Buck en Lee aan een nieuw onderzoek. Dat wordt echter onderbroken door een nieuw moordgeval: in een grasveld wordt een jonge vrouw aangetroffen, die behoorlijk is toegetakeld. Het meest opvallende daarbij is dat de mondhoeken zijn opengesneden. Lee wil zich graag op die zaak storten en laat zichzelf en Buck indelen bij het onderzoeksteam. Buck gelooft er niet zo in, die wil liever de kinderverkrachter oppakken. Toch lijkt hij juist het meeste loopwerk te doen in deze nieuwe zaak.
Vanaf dat moment raakte ik de weg helemaal en hopeloos kwijt. Er begint dus een onderzoek, met name uitgevoerd door Buck, waarbij hij met zijn fotootje ("kende u deze dame?") verzeild raakt in clubs waar lesbiennes rondhangen. Hij ontmoet daar een dame die dan weer wél op mannen valt, gaat daarmee naar bed, (houdt daarbij nota bene zijn gleufhoed op -over Film Noir gesproken!), dan is er nog een gespannen etentje bij haar thuis enne... Nou ja, van alles. Niet te volgen, eerlijk gezegd. En ik zit dus met pen en papier in de zaal, vergeet dat niet. Goddank hebben meer recensenten deze klacht. Ik had echt de Wikipedia nodig om het naderhand bij elkaar te puzzelen!
Er is ook een en ander te doen rondom de vriendenkring van de actrice in kwestie, zodat we ondermeer getrakteerd worden op een (nagemaakte) girl-on-girl film zoals ze die in de jaren '40 kennelijk maakten. Leuk voor de liefhebbers van vintage porno, maar verder ook weer geheel onnodig.
Ik snapte zelfs niet wat er nu precies met Lee aan de hand was: die wordt steeds agressiever, ook richting Kay. En dan gebeurt er verder nog van alles wat volgens mij in de verste verte niet relevant is voor het verhaal. Ja goed, aan het eind knopen ze het dan wel weer aan elkaar (in twéé exposities, want in eentje redden ze het niet) maar dat is dan weer zo geforceerd dat je net zo goed kunt zeggen dat IK die moord gepleegd heb, samen met Beatrix.
Misschien denk je nu dat dit niet zo raar is, dat die moord helemaal niet het zwaartepunt van die film is maar dat het allemaal draait om de spanning tussen Buck en de vriendin van zijn partner. Tsja... Zou kunnen. Maar daar zien we dan weer erg weinig van, al sluit in niet uit dat ik even ingedut ben.
Ik houd trouwens best van dit genre, maar hier is iets helemaal mislukt. Zelfs Dick Tracy (1990) was nog serieuzer van toon, terwijl dit toch bepaald geen comedy wil zijn. Er klopt gewoon iets niet aan deze film, maar dat ligt niet aan de sets en de sfeer. Om een of andere reden kwam ik gewoon niet in het verhaal.
Waarom dat is kan ik niet precies verklaren, maar het heeft vast iets te maken
met Scarlett. Ze speelt een schandalig karikatuur van ... tsja, een soort
combinatie van de perfecte huisvrouw en een ex-hoertje met een hart van goud.
Het zal een lieve meid zijn maar ik heb haar dit kunstje al zo vaak zien flikken,
ik trek het niet meer. (Woody Allen liet haar in Match
Point (2005) vrijwel hetzelfde doen.)
De film bevat trouwens een paar onfrisse stukjes, zoals het toegetakelde lijk en een ongeluk waarbij iemand met zijn hoofd voorover van een balustrade duikelt en wel erg ongelukkig terecht komt. Voeg daarbij een onnavolgbaar verhaal en bordkartonnen karakters (ik weet dat dit stijlkenmerken van Film Noir zijn, maar dan nog...) en ik sluit mij geheel aan bij de ruim 6000 mensen die op de IMBD aan dit gedrocht een 5,6 gaven.
Eigenlijk zou iemand hier eens even flink de schaar in moeten zetten: het zou een sfeervol half uurtje TV opleveren, leuk als voorfilm ofzo. In deze vorm is The Black Dahlia echter niet te pruimen.
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|