De restjes van de speciale Big Fish lunch zitten nog achter mijn tanden. In mijn tas zit een kleurige kalender en de Nederlandse vertaling van het boek waarop de film gebaseerd is. Kortom, we werden weer eens ouderwets gepaaid. En dat vinden wij fijn, wij van de filmpers. Temeer daar we tegenwoordig zelfs ons brood moeten meenemen voor bij de lunch. Dit scheelt zeker een halve punt.

The Big Fish is een film van regisseur Tim Burton, de man achter indrukwekkend vormgegeven en fantasierijke films als Edward Scissorhands, Sleepy Hollow, Batman Returns en The Nightmare Before Christmas. Dat zegt al een hoop. Het is alsof Joop Braakhekke vanavond zal koken: dat wordt iets met room, kan niet missen.

In wezen is het verhaal heel simpel: Edward Bloom is oud en ligt op sterven. Zijn zoon Will komt naar hem toe, zoals dat hoort. Vader en zoon hebben elkaar echter al jaren niet gesproken, vanwege pa's hardnekkige gewoonte om voortdurend en meestal ongevraagd de meest idiote en vergezochte verhalen te vertellen. Als kind vond Will dat geweldig, maar hoe ouder hij werd, hoe meer hij zich er aan ging ergeren. Edward Bloom vertelde namelijk alleen maar onzin, nooit eens de waarheid. En hij vertelde ook nooit iets over zichzelf. Will heeft in feite geen idee wie zijn vader is, afgezien van een man die zelfs op de bruiloft van zijn zoon nog alle aandacht naar zich toetrekt met een kletsverhaal over een gigantische vis die hij op de geboortedag van zijn zoon heeft gevangen.

Edward's bullshit is, dat moet gezegd, behoorlijk origineel. Bovendien heeft hij veel verschillende verhalen op voorraad. Dat van die vis die alleen wilde happen toen hij een gouden ring aan de haak hing, of toen hij zonder salaris maandenlang bij het circus werkte om zo achter het adres te komen van de vrouw die hij later zou trouwen. Of hoe hij vrienden sloot met een reus. Of zijn militaire missie in China, waarbij hij kennis maakte met een bijzondere tweeling. Of... Kortom, kansen genoeg voor regisseur Burton om een heleboel mini-sprookjes te vertellen, met prachtige sets en geweldige karakters.

De cast bestaat uit een aantal grote namen. Ewan McGregor speelt de jonge Edward, met dezelfde eikelige grijns als hij droeg in Moulin Rouge. Danny DeVito is een gluiperige circusdirecteur en Steve Buscemi komt ook meer dan eens voorbij, net als Helena Bonham Carter. Het mocht duidelijk wat kosten.

Maar waar gaat het nu eigenlijk om? Is dit nu een collectie kleine sprookjes, of is het meer? Is het echt het verhaal van een man voor wie zijn vader een vreemde is en hoe lost hij dat op? Hoe bokst hij op tegen die muur van onzin en waarom vertelt die man al die verhalen? Is dat omdat hij in het dagelijks leven maar een handelsreiziger was, die weken op pad was met een kofferbak vol rommel en zijn kinderen amper zag?

Helaas, het is het eerste. Niks tegen sprookjes hoor, maar vertel er liever een goed dan tien half denk ik dan. Nu voelt het hele verhaal rondom de dood van Edward Bloom als nutteloze ballast, een kapstok om al die kleine hoofdstukjes aan op te hangen. En dat zou nog geen probleem zijn met een originele uitsmijter, maar Edward blijft tot op het laatste moment een fantast. Zijn zoon gaat daar uiteindelijk wel in mee, maar dit is ook weer NIET het verhaal van een volwassene die eens moet leren wat minder serieus te zijn dus het voelt toch nogal goedkoop.

Moet je The Big Fish nu gaan zien? Ach... Hij is mooi, bij vlagen grappig, misschien wat overdreven 'magisch', maar zeker niet vervelend. Maar het is wel een twee uur durend betoog om meer sprookjes te vertellen. En daar moet je niet over lullen, dat moet je gewoon doen. Zoals Tim Burton al zo vaak en zo goed deed. En hopelijk de volgende keer weer doet.

Ik ga nog eens even langs dat buffet.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas