Zegt u bij een Duitse film bij voorbaat al danke schön of bent u in voor iets nieuws? Bella Martha is namelijk een erg aardige, zij het niet overdreven vrolijke film. De Engelse titel is overigens Mostly Martha en de Duitse Drei Sterne. Voor 't gemak, zeg maar.
Bella is chefkok in een chique restaurant. Koken is haar hele leven. Ze kookt zelfs voor haar psychiater, waar ze op instructies van haar baas naartoe moet. Koken is voor Martha namelijk een manier om te communiceren. Wat zeg ik, dé manier. Martha's werk is haar leven. Ze heeft geen relatie en is erg onhandig in de omgang met mannen, tenzij het boze klanten zijn. Bovendien maak je als kok lange dagen op onchristelijke tijden, dus bestaat haar leven voornamelijk uit werken en koken.

Dat verandert als haar zus bij een verkeersongeluk om het leven komt. Niet dat die twee bij elkaar de deur plat liepen, maar die zus had wel een dochtertje van 8, Lina. De vader van Lina is een Italiaan, waar verder geen contact meer mee is. En dus draait Martha op voor de opvang van een jong meisje dat nota bene naast haar moeder zat tijdens dat fatale ongeluk. Ga er maar aan staan.

Lina zet het leven van Martha behoorlijk op zijn kop. Helaas niet met vrolijke hagelslag-gevechten, maar door zich af te zetten tegen alle (onhandige) affectie en zorg die Martha haar probeert te geven. Zo weigert ze dagenlang te eten (erger kun je Martha niet kwetsen) en spijbelt ze van school. Het gaat pas weer beter als Martha ten einde raad besluit om Lina mee te nemen naar het restaurant, temeer omdat daar een nieuwe sous-chef is aangesteld. Mario, ook Italiaan, pakt zijn werk heel anders aan dan Martha. Toch is hij razend populair bij de rest van de keukenbrigade én bij Lina.
Mario wordt overigens nagesynchroniseerd door een Duitser, die vervolgens weer een Italiaans accent gebruikt. En dat terwijl de acteur zelf een Italiaan is. Vraag ik me dus af: waarom nog nasynchroniseren?

Er wordt heel wat afgekookt in deze film. Het is aardig om te zien hoe soms drie of vier acteurs hele dialogen hebben terwijl ze zorgvuldig borden opmaken of gerechten in de gaten houden. Dat is niet zo simpel als het lijkt: het gas onder die pannen staat daadwerkelijk aan en voor je het weet is het een smeulende puinhoop!
Daarnaast wordt het eten smakelijk in beeld gebracht. Ik heb de term 'kookporno' op mijn kladblok gekrabbeld en daar ben ik eigenlijk best tevreden mee.

Bella Martha is een ontroerend verhaal en hoewel het erg veel over koken gaat zit er natuurlijk een les voor ons allen in, want je kunt immers in zoveel dingen vluchten. Het einde zie je wel aankomen, al gaat het verhaal eerst nog een paar keer onverwacht de bocht om. Al met al een aanrader. Complimenten aan de chef.

Score: 8/10
Martijn Warnas