Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Dit zou waarschijnlijk een iets leukere film geweest zijn, als ik in 1995 de moeite had genomen om de film Get Shorty te gaan zien. Dit is namelijk een vervolg, ziet u wel? Get Shorty was het verhaal van een maffioso, gespeeld door John Travolta, die ontdekt dat zijn criminele talenten in de filmbranche wel erg goed van pas komen. Het is een van Travolta's grappigere rollen, waarbij hij werd gesteund door Danny DeVito (Shorty, maar dat spreekt voor zich), Gene Hackman en Rene Russo. Helaas doet nu alleen DeVito mee, of beter gezegd komt hij een paar seconden voorbij. Travolta moet deze film dus in zijn eentje dragen. Hij is opnieuw Chili Palmer, de altijd in het zwart geklede ex-crimineel die deze keer in de muziekbusiness terecht is gekomen. Hij wil daar de carriére van een mooi, donker zangeresje verder helpen maar wordt dwarsgezeten door haar voormalige managers en nog wat andere duistere figuren. Er wordt wat gescholden, gedreigd en geschoten, hier en daar valt een dode en daar tussendoor fladdert Uma Thurman als de weduwe van een muziekproducer wiens platenlabel vrijwel failliet is.

Nu snap ik best dat een vervolg stukken leuker is als je het origineel kent, maar we hebben hier dus wel over een film van tien jaar oud. Was Chili Palmer nu echt een karakter wat sinds '95 in ons allemaal een beetje voortleefde, waarvan we af en toe collectief dachten: 'Goh, hoe zou het met Chili zijn als hij een echt mens was geweest?' Ik dacht het toch niet! We hebben het hier toch niet over een karakter met het kaliber van Rain Man of Adrian Cronauer, maar gewoon over Travolta die vaak 'fuck' zei.
Dit vervolg is niks meer dan een gemakzuchtige manier om wat te verdienen en dat straalt er aan alle kanten vanaf. Het verhaal rammelt, is langdradig en allesbehalve grappig. Ik heb één keer gelachen en daarmee staat het aantal lachbuien in de zaal tijdens de voorstelling, gerekend over alle aanwezigen, op één. (Het ging om een verwijzing naar de filmcriticus Gene Siskel. Waarschijnlijk was ik de enige aanwezige die hem snapte. Het was immers een persvoorstelling...) Over schaamteloos gesproken: een van de karakters staat ook nog zeer opzichtig met een 'Blackberry' te mailen, een Amerikaanse gadget voor mensen die het teveel gedoe vinden om een SMS-tje op hun telefoontoetsen te tikken. Hier heet het ding trouwens een 'Sidekick' en er zit ook een enorme reclamesticker op. Sorry hoor, maar films die zichzelf ook maar een klein beetje serieus nemen doen zoiets niet.
Overigens, nu ik het toch over serieus nemen heb: er is één mogelijke reden om deze film (met fast forward) toch even te bekijken, mocht hij ooit worden weggegeven bij een pak WC-papier. The Rock, die potige acteur uit onder andere The Mummy Returns, The Scorpion King en The Rundown speelt hier een homosexuele bodyguard die lang niet zo stoer is als hij lijkt en die eigenlijk liever acteur wil worden. The Rock, dames en heren, is een WWF-worstelaar! What the fuck!? Hoeveel zelfvertrouwen moet je wel niet hebben om als worstelaar annex de grote neef van Arnold Schwarzenegger een MIETJE te spelen! Die man roeleert zwaar, om het in in jeugdjargon uit te drukken. Grote klasse, erg dapper, maar bij lange na geen reden om deze film helemaal uit te zitten. En hoewel het er nogal dik op ligt dat Uma en John hun 'magie' uit Pulp Fiction (die iedereen opviel behalve mij) nog eens proberen op te wekken, komt dat ook niet echt uit de verf.

Vindt u het erg als ik de details van het verhaal laat voor wat ze zijn? Ik vind het een beetje zonde van de afschrijving op mijn PC om hier nu uitgebreid te vertellen wie Jantje, Pietje en Klaasje zijn in dit verhaal om vervolgens een dikke vette onvoldoende uit te delen. Geloof me nou maar gewoon, oké?

Score: 4/10
Martijn Warnas