Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Net zoals sommige Nederlanders nog steeds lullig doen tegen Duitsers, zo zijn Amerikanen tot op de huidige dag niet erg populair in Vietnam. Sterker nog, zelfs de kinderen die het resultaat zijn van een relatie tussen een G.I. en een Vietnamese Schone worden daar met de nek aangekeken!
Binh kan er over meepraten. Zijn familie noemt hem 'het varken' omdat zijn neus net iets groter is dan normaal en hij een goede 20 centimeter boven de gemiddelde Vietnamees uit steekt. Ook mag hij niet aan tafel mee eten. Die hazelip zal ook wel niet helpen, al weet ik niet of dat nu een gevolg is van een compatibiliteitsprobleem tussen Aziatische en Amerikaanse genen of gewoon een trap na van het lot. Hoe dan ook, als Binh een volwassen kerel is geworden neemt hij een besluit: weg hier! Als ik dan toch een tweederangs burger ben, dan liever ergens waar ik niet elke dag tot mijn nek in de waterbuffelstront sta!
De eerste halte is zijn moeder, die in de 'grote stad' woont. Zij was als yankee-hoer natuurlijk ook niet welkom in haar geboortedorp, dus is Binh bij een tante gedropt en kent hij zijn moeder nauwelijks. Gelukkig heeft Binh een foto van zijn beide ouders. Die knaap had rechercheur moeten worden, dacht ik nog: gedurende de film zie je hem een paar keer mensen opsporen met slecht s minimale informatie!
Hij weet zijn moeder dus te vinden, maar zoals je waarschijnlijk wel aan ziet komen heeft moeder Mai geen denderend leven. Ze werkt als dienstmeid voor een rijke trut, op een manier die wij in Nederland slavernij zouden noemen. Binh blijkt ook een halfbroertje te hebben, de (naar schatting) vijf jaar oude Tam. Dat is trouwens een heel aardig kereltje, dat helemaal niet beseft dat hij in de goot woont.

Binh heeft weinig opleiding en zal het waarschijnlijk ook niet ver schoppen als stand-up comedian of radiopresentator. Toch weet Mai een baantje voor haar zoon te ritselen, maar door stomme pech moet hij al snel weer de benen nemen. Zijn moeder frommelt hem wat spaargeld in de handen en vraagt hem op zoek te gaan naar zijn echte vader. Oh en neem Tam meteen mee, als je toch gaat!
Na een klassieke bootvluchtelingenreis (of misschien was het wel een gewone veerdienst, je weet het nooit in zulke landen) komen Binh en Tam aan in een vluchtelingenkamp in Maleisië. Het ziet er naar uit dat dit de laatste halte is, maar dan sluit Binh voorzichtig vriendschap met de mooie Ling, een Chinese jongedame die buiten het kamp als prostituee werkt. Zij regelt een overtocht naar Amerika via een groep mensensmokkelaars die met een roestig vrachtschip duizenden dollars per persoon hopen te verdienen, met name door de passagiers bij aankomst in Amerika nog een paar jaar voor ze te laten werken. Deze loodzware reis wordt ons uitgebreid getoond en beslaat zo ongeveer het grootste deel van de film.

Veertig minuten voor het einde komt Binh, zoveel wil ik dan wel verklappen, inderdaad aan in Amerika. Daar loopt hij een casino binnen, trekt per ongeluk aan een hendel en wint tachtigduizend dollar!

Geintje... Wat dacht je nou? Dat het een keer mee zat? Nee hoor, Binh is niet voor het geluk geboren. Dit is nu eenmaal een drama, in de letterlijke betekenis van het woord.
Ik kan me voorstellen dat je misschien liever iets vrolijkers ziet, maar toch moet gezegd dat dit een boeiend, goed verteld en ook goed gespeeld verhaal is. Gelukkig komt Binh af en toe ook aardige mensen tegen, of op zijn minst volk waar hij wat aan heeft. Dat houdt de moed er in, ook bij de kijker.

Misschien had je al gelezen of gehoord dat Nick Nolte ook in deze film meespeelt. Dat is wel zo, een minuut of tien alles bij elkaar. Deze film is dan ook maar voor een klein deel Engels gesproken, al heb ik persoonlijk geen last van dat Aziatische gekwetter. Ik krijg alleen zo'n trek in loempia's, dat is niet handig.

Hoewel in Nederland veruit de meeste vluchtelingen aankomen via Schiphol, dus zonder dat ze weken in een scheepsruim zitten waarbij af en toe mensen het loodje leggen dankzij honger of knokpartijen, zijn films als deze erg belangrijk om van die 'vol is vol'-types er weer eens op te wijzen dat veel illegalen bepaald niet uit Bobbejaanland hierheen zijn gekomen. Ik moest trouwens erg denken aan Bread & Roses van Ken Loach, nog zo'n immigrantendrama maar dan net iets minder zwaar op de hand. Dat was ook een film die me wist te raken, hoewel ik hem nooit gezien zou hebben als het mijn werk niet was. Ik moet bekennen dat ik A Beautiful Country ook alleen maar ben gaan zien omdat de naam Nick Nolte me was opgevallen en ik dus dacht: 'Ach, hoe erg kan het dan zijn.' Wie gaat er uit zichzelf nou naar zo'n film, nietwaar?

Jij misschien? Ik zou zeggen: waag de gok. Als het verhaal je tot nu toe niet echt heeft afgeschrikt, dan is dit een indrukwekkende film die je als bonus vrijwel zeker het prettige gevoel geeft dat je eigen leven zo erg nog niet is!

Score: 8/10
Martijn Warnas