Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Laat je niet op het verkeerde been zetten door de kinderachtige titel: dit is wel een film met kinderen, maar niet (specifiek) vóór kinderen.

Billy Bob Thornton speelt weer eens een chagrijnige alcoholist, een rol waar hij patent op lijkt te hebben (zie ondermeer Bad Santa) maar die hij dan ook erg goed in de vingers heeft. Deze film volgt de bekende, om niet te zeggen uitgekauwde formule van een zonderling die opeens opgezadeld wordt met een groep kinderen en daar uiteindelijk wat van leert. Een recent voorbeeld is The Pacifier, maar School Of Rock heeft ook hetzelfde uitgangspunt. Het aardige van Bad News Bears is het scherpe randje: Morris Buttermaker, door iedereen aangesproken met zijn achternaam, is insectenverdelger van beroep. Als hij even niet oplet wordt hij coach van een honkbalteam, dat bestaat uit louter kneuzen. De een is veel te agressief, de ander een watje. Twee jochies spreken alleen Spaans en er zit zelfs een rolstoeler bij. Buttermaker doet dan ook niet teveel moeite om ze daadwerkelijk iets te leren, behalve hoe ze voor hem een droge martini moeten mixen. Als de training hem gaat vervelen mikt hij gewoon een bal naar hun kop en als ze met dertig punten achterstaan, geeft hij bij de scheidsrechter doodleuk aan dat ze het opgeven.

Natuurlijk komt het uiteindelijk allemaal weer goed: de coach van een ander team weet zo op zijn zenuwen te werken dat Buttermaker zich toch een beetje in gaat spannen. Hij haalt zelfs zijn dochter bij het team, al hebben ze elkaar al drie jaar niet gezien. Langzaam maar zeker gaat het beter, zowel in het veld als daarbuiten. En zo hoort dat ook, bij dit soort films. Je hoort de violen bij wijze van spreken al aanzwellen. (Overigens is álle muziek in deze film een bewerking van bekende klassieke thema's, een aardig detail.)

Ik heb niks tegen formulefilms, als ze maar een aardige invalshoek gebruiken. Billy Bob Thornton is die invalshoek en dat bevalt prima. Hoewel je kinderen hier best naar kunt laten kijken, zitten er heel veel subtiele en minder subtiele grappen in deze film die hem de moeite van het huren waard maken. Of je hier nu speciaal voor naar de bioscoop moet is een ander verhaal: het grote, witte doek voegt weinig toe en ik heb nu ook weer niet zitten bulderen van de lach. Die titel gaat wel klanten kosten, want jij dacht zeker ook aan de broertjes van de Care Bears? (Of keek jij in 1980 nooit naar het kinderuurtje op Sky Channel?)

Overigens is dit een remake: in 1972 speelde Walter Matthau al de rol van Morris Buttermaker, al zal hij toen minder gevloekt hebben. Die film kreeg zowaar nog twee sequels, maar hij was een stuk braver dan deze versie.

Voor een bioscoopbezoekje met wat oudere kinderen is deze film zeker het overwegen waard, als je tenminste niet zo iemand bent die gelooft dat twaalfjarigen acuut drugsverslaafden worden na het horen van het woord 'fuck'.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas