In het genre van de digitale animatie is Disney heer en meester, met titels als Toy Story, Monsters Inc. en Finding Nemo. Buiten de Disney-stal zijn er dan nog toppers als Antz en Shrek, maar die zijn toch van min of meer dezelfde makers. Back To Gaya heeft daarentegen een zeer gemengde afkomst: een Duitse regisseur, Duitse animators, Amerikaanse script-expertise en Engelse stemmen, waaronder Patrick Stewart. Je mag dit dus een Europees project noemen, met Amerikaanse hulp. Ach, hoe meer van dit soort films hoe beter, dus wat mij betreft gaan ze hun gang maar. Dapper is het wel, want die Amerikanen hebben de lat wel heel erg hoog gelegd.

Dit is trouwens duidelijk een kinderfilm. Dat is meteen een belangrijk verschil met die andere titels die ik noemde, waar volwassenen net zoveel lol aan kunnen beleven. Back To Gaya heeft zo'n tweede laag echter niet of nauwelijks. Dat vind ik persoonlijk natuurlijk wel jammer, maar er staat nergens dat animatiefilms ook voor dertigers leuk moeten zijn. Dan ga ik wel op mijn hurken zitten, geen probleem.

Het verhaal is, zeker voor kinderen, echter wel krankzinnig ingewikkeld. Simpel gezegd komt het er op neer dat de karakters uit de populaire TV-serie 'De Avonturen van Boo en Zino' als echte wezens in onze wereld terecht komen. Daar ontmoeten ze ondermeer de man die hen bedacht en die nu elke week piekert over nieuwe avonturen. Ondertussen is er paniek in Gaya en dat is dan weer op TV te zien, dus kennelijk hebben de TV-zenders wel straalverbindingen met die fantasiewereld. Misschien valt het kinderen niet op of storen ze zich er niet aan, maar ik begreep er geen flikker van.
Het werd trouwens nog gekker: een gestoorde wetenschapper 'transporteert' een magisch kristal uit Gaya naar de echte wereld. En wat wil hij daarmee doen? Eh... dingen vanuit de TV transporteren naar de echte wereld. Dus dat kon hij al. Wie wat waar hoe huh? Dat is net zoiets als een lamp aandoen om te zien waar de knop zit om die lamp aan te doen.

Maar goed, het is niet anders. Ik zal wel iets gemist hebben toen ik mijn boterhammetje uit mijn tas haalde. Het gaat in elk geval om Boo, Zino en hun vrienden, die dat kristal graag terug willen hebben omdat Gaya niet zonder kan. Dat is nog een heel gedoe, temeer daar ze in onze wereld het formaat hebben van een Barbiepop. Boo is een uitvinder, Zino is een stoere maar niet al te slimme bink. Verder is daar nog Alanta, de dochter van de burgemeester van Gaya. Zij is duidelijk gebaseerd op Lara Croft en meer van dat soort kittige vrouwtjes.

De opening van de film is een race, waaraan Boo en Zino meedoen. Hoewel Gaya een doorsnee sprookjesland is, dus met een middeleeuws motief, kennen ze daar namelijk wel de verbrandingsmotor. Die race is ernstig geinspireerd door,om niet te zeggen gejat van, de podrace in Star Wars Episode 2. De camera vliegt ook van hot naar her, wat op een bioscoopscherm helaas een secondenlange waas oplevert. Voor de snotapen die de DVD bekijken in de auto (!) zal dat echter wel meevallen.

Back To Gaya ziet er voortreffelijk uit en is als kinderfilm gewoon goed (genoeg). Toch heb ik wat opmerkingen, maar het is niet mijn bedoeling om deze film af te kraken want dat verdient hij niet. Zie het als opbouwende kritiek, oké? Laten we beginnen met het verhaal: dat is veel te complex. En als je weet dat het bewerkt is door de scenaristen achter A Bug's Life en Hercules, dan zou dat eigenlijk niet mogen. Weliswaar is de gemakkelijke verhaaltruuk van tovenarij leuk omzeild, maar minstens 20 minuten van het verhaal zijn nu gewoon niet te volgen.
De Nederlandse nasynchronisatie is op zijn best matig te noemen. Nu begrijp ik dat zo'n klus bijzonder lastig is: de acteurs hebben geen invloed op tempo en mimiek, laat staan op de teksten. Probeer jij een zin als 'Bijt in mijn stof, Snurks!' maar eens goed uit je bek te krijgen. Toch is dat geen excuus: een ander deel van het probleem bestaat namelijk uit de slechte keuze van de Nederlandse stemmen: ze lijken op elkaar (misschien niet eens zozeer qua klank maar meer qua timbre en afkomst) en ze missen karakter. Danny de Munk bleek een van de stemmen te doen, evenals Hetty Heyting en Brutale Moeder Jennifer de Jong. Nou, ik haalde ze er niet uit. En als zelfs ik de stem van Vrouwtje Theelepel niet meer herken, dan is er bij het inspreken dus iets heel raars gebeurd.
Weet je wat het is met die stemmen: je moet gewoon iemand kiezen die op het karakter lijkt. Voor een heldenstem kies je dus niet voor Danny en voor een lekker wijf bel je niet naar Jennifer. Geef dan een paar centen meer uit en huur echte acteurs zoals Jack Wouterse en Huub Stapel of anders mensen die het evenbeeld zijn van je karakters. (Ik denk aan Katja voor de vrouwelijke hoofdrol, maar eh… ik denk wel vaker aan Katja.)

Goed, ik heb even gemopperd en nu ben ik het kwijt. Feit blijft dat dit een aardige kinderfilm is, waarvan de Engelstalige versie ongetwijfeld stukken beter te doen is.

Score: 7/10
Martijn Warnas